เสิ่นเย่กับไป๋เยว่สบตากันครู่หนึ่ง ก่อนที่ไป๋เยว่จะเอ่ยขึ้นก่อนว่า “ม่ออี้ ข้าเชื่อเจ้า”
เจี่ยนอวี่ทั้งขำทั้งจนใจ ทั้งที่เขาเป็นผู้สืบคดีนี้ มีอำนาจชี้เป็นชี้ตายอยู่ในมือแท้ ๆ แต่จู่ ๆ กลับมีผู้ตรวจการเพิ่มมาสองคน หากทำได้ไม่เป็นที่พอใจ ก็อาจถูกตำหนิโดยไม่ไว้หน้าได้ทุกเมื่อ
“เยว่เอ๋อร์ เจ้าไปพักเถิด” เจี่ยนอวี่กล่าว “เสิ่นเย่ ข้าจะไปตามหาคุณหนูกับเจ้า กลางค่ำกลางคืนมืดมิด หิมะก็ตกหนัก เจ้ากลับวางใจปล่อยคุณหนูคนหนึ่งไว้บนเขาได้อย่างไร”
เสิ่นเย่หัวเราะเสียงดัง “เจ้าดูแคลนนางเกินไปแล้ว นางเติบโตบนเขา ย่อมคุ้นเคยกับภูเขานี้ยิ่งกว่าพวกเรา ต่อให้เจ้าหลงทาง นางก็ไม่มีทางหลง”
เมื่อเสิ่นเย่กล่าวเช่นนี้ ทุกคนจึงวางใจ
ในที่สุดไป๋เยว่ก็ได้พักผ่อนอย่างสงบ นางมองส่งทั้งสองจากไป ดื่มน้ำคำสุดท้ายจนหมด แล้วมุดเข้าใต้ผ้าห่มหลับไป
ไป๋เยว่หลับสนิท ทว่าสนิทเกินไป นางหลับตั้งแต่กลางดึกยาวไปจนถึงเช้าวันถัดมา ด้านนอกอึกทึกครึกโครมเพียงใดก็ปลุกนางไม่ตื่น
“ดูท่าจะมีบางอย่างไม่ชอบมาพากล” เพ่ยฉีมองไป๋เยว่ซึ่งหลับใหลด้วยสีหน้ากังวล “คุณหนูไป๋แม้จะเข้านอนดึก แต่ด้านนอกเสียงดังถึงเพียงนั้น เหตุใดยังไม่ตื่นอีกเล่า”
เจี่ยนอวี่พยักหน้า “ดูไม่ชอบมาพากลอยู่บ้าง รอกลับไปแล้วค่อยให้หมอหลวงมาตรวจดู”
ไป๋เยว่รู้สึกมึนงง นางได้ยินเสียงคนพูด แต่กลับฟังไม่ชัด รู้สึกเพียงว่าตนจมอยู่ในผืนน้ำ ลอยขึ้นลอยลง ทุกครั้งที่พยายามโผล่พ้นน้ำ ก็มักมีคนฉุดรั้งนางไว้จากเบื้องล่าง