เสิ่นเย่ไม่คิดปิดบังความดูแคลนบนใบหน้าแม้แต่น้อย “พวกเขาคงรู้ว่าทำเรื่องเช่นนี้ย่อมถูกผู้คนประณาม จึงฆ่าตัวตายเพราะกลัวความผิดกระมัง”
เดิมทีคิดว่าเจี่ยนอวี่จะยืนกรานคัดค้านความเห็นของเขาในฐานะผู้ยึดมั่นความเที่ยงธรรม ผู้ที่เอ่ยปากกลับเป็นไป๋เยว่
ไป๋เยว่เปิดผ้าขาวที่คลุมร่างทั้งสองออก แล้วเช็ดคราบน้ำมันบนมือกับผ้าผืนนั้นไปด้วย
“เป็นไปไม่ได้ที่พวกเขาจะฆ่าตัวตายเพราะกลัวความผิด” ไป๋เยว่กล่าว “แม้ข้าจะไม่รู้จักครอบครัวนี้ดีนัก แต่คนเช่นไรย่อมเลี้ยงลูกเช่นนั้น พวกเขาเลี้ยงลูกชายจนเอาแต่ใจไร้มารยาท ทั้งยังใจร้ายถึงขั้นใช้ลูกสาวแลกเปลี่ยนการแต่งงาน เห็นได้ชัดว่าคนพวกนี้มีนิสัยเช่นไร”
“ข้าก็ไม่คิดว่าเป็นการฆ่าตัวตายเพราะกลัวความผิด” เจี่ยนอวี่กอดอกยืนอยู่ข้าง ๆ “เมื่อคืนเจ้านอนหลับ ครอบครัวนี้ก่อเรื่องวุ่นวายไม่น้อย ไม่มีใครเป็นคนดีสักคน หากบอกว่าพวกเขาจะฆ่าตัวตาย ข้าไม่เชื่อ ยิ่งไปกว่านั้น การแต่งลูกสาวเพื่อแลกสะใภ้ อย่างมากก็แค่ประพฤติตนเสื่อมเสียจนชื่อเสียงย่อยยับ ยังไม่ถึงขั้นฆ่าตัวตายเพราะกลัวความผิด”
พวกเขาทำเรื่องไร้คุณธรรมอย่างยิ่ง แต่ก็ไม่มีใครจัดการได้ คนที่ยังเห็นแก่หน้าตาย่อมไม่ทำเรื่องเช่นนี้ ส่วนคนที่ทำลงไปก็หน้าด้านจนชินแล้ว
ไป๋เยว่พินิจบาดแผลบนลำคอของเซวียเหลียงอิ๋น “หลังจากคนทั้งสองตาย บิดาของพวกเขามีปฏิกิริยาเช่นไร”
พอเอ่ยถึงเรื่องนี้ ทั้งสองคนที่เดิมก็รังเกียจอยู่แล้วพลันเผยสีหน้าดูแคลน “ตอนภรรยาตายก็เป็นเช่นนั้น แต่พอลูกชายตายกลับหมดอาลัยตายอยาก ร้องไห้คร่ำครวญว่าตระกูลเซวียสิ้นทายาทแล้ว พลางสาปแช่งลูกสาวตัวเอง บอกว่าเลี้ยงมาตั้งสิบกว่าปียังสู้เลี้ยงสุนัขไม่ได้ ทำให้พี่ชายกับแม่ต้องตาย ตายไปก็ไม่มีวันได้ผุดได้เกิด...”