เจี่ยนอวี่ดูคล้ายกำลังร้อนใจ ทั้งยังไม่มีเวลาพูดกับไป๋เยว่มากนัก จึงอธิบายคร่าว ๆ แล้วออกไป ค่ำคืนนี้เกิดเรื่องวุ่นวายถึงเพียงนี้ ไป๋เยว่คาดว่าปรมาจารย์ฟางหมิงคงไม่มีใจมาหาเรื่องนางแล้ว ขณะที่กำลังคิดจะล้างหน้าล้างตาแล้วพักผ่อน เจี่ยนอวี่ก็กลับมาอีกครั้ง
“มีเรื่องอันใดหรือ?” ไป๋เยว่ลดผ้าห่มที่ยกขึ้นครึ่งหนึ่งลง
“ตามข้ามาสักครู่” เจี่ยนอวี่กล่าว
ภายนอกมืดมิด ภายในห้องก็ไม่สว่างนัก หลายวันมานี้ไป๋เยว่ผ่านเรื่องขึ้นลงในชีวิต ทั้งเป็นทั้งตาย จึงไม่ได้คิดอะไรมาก นางหยิบเสื้อคลุมจากฉากกั้นมาสวม แล้วเดินตามเขาออกไป
เวลานี้วัดเถาฮวาไม่มีผู้มาสักการะสักเท่าไร พระส่วนใหญ่ก็แยกย้ายกันออกไปตามหาคน บรรยากาศจึงวังเวงและเงียบเหงา เพ่ยฉีซึ่งอยู่ห้องข้าง ๆ แม้จะยังอยู่ที่นั่น แต่เมื่อได้ยินเสียงเจี่ยนอวี่ นางก็ไม่ได้ออกมา
“จะไปที่ใด?” ไป๋เยว่ออกมาจากห้อง เจี่ยนอวี่ก็หันหลังเดินนำไป นางรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง
เจี่ยนอวี่ไม่ตอบ กลับเดินไปทางด้านข้าง
ข้อดีของการอยู่ในหุบเขาคือมีทางไปทุกทิศ ต่อให้กลัวหลงทางก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีทางให้เดิน ทว่าข้อเสียก็อยู่ตรงที่มีทางไปทุกทิศเช่นกัน
ทิศทางที่เจี่ยนอวี่มุ่งไปในเวลานี้ไม่ใช่ทางที่ทำไว้ ไป๋เยว่ก้าวตามไปสองสามก้าว มองทางดินเลนที่มีหญ้ารกอยู่เบื้องหน้า ซึ่งแม้แต่ในความมืดยังแทบมองไม่เห็น แล้วก็ยิ่งสับสน
“พวกเราจะไปทางนี้หรือ?” ไป๋เยว่ร้องเรียกเจี่ยนอวี่ “เจ้ามั่นใจหรือว่าข้าจะผ่านไปได้?”
ฝีเท้าเจี่ยนอวี่ชะงัก คงเพิ่งนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาเมื่อได้ยินไป๋เยว่พูด