ไป๋เยว่ยังไม่กลับมา เพ่ยฉีก็นอนไม่หลับอย่างวางใจ ครั้นได้ยินเสียงเรียกก็รีบตามมา พอเห็นไป๋เยว่นอนหน้าซีดเผือดอยู่บนเตียง ร่างกายเย็นเฉียบไปทั้งตัว ก็ร้อนใจขึ้นมาทันที
เพ่ยฉีรีบห่มผ้าให้ไป๋เยว่จนมิด จากนั้นรินน้ำร้อนมาถือประคองไว้ในมือ พลางบ่นว่า “คุณชาย ท่านมีวรยุทธ์ก็จริง แต่คุณหนูไป๋ไม่มีนี่เจ้าคะ ช่วงหลายวันนี้สุขภาพของนางก็ไม่สู้ดีนัก ข้างนอกหนาวเหน็บถึงเพียงนั้น จะให้นางติดตามท่านไปทุกแห่งได้อย่างไร หากเกิดเรื่องไม่คาดฝันจนทิ้งโรคเรื้อรังไว้จะทำเช่นไร”
เพ่ยฉีพูดถึงเรื่องที่ไป๋เยว่ตกลงไปในทะเลสาบเยี่ยนหมิงอย่างเห็นได้ชัด ยามนี้นางเพิ่งฟื้นจากอาการป่วยหนัก แต่เมื่อเข้าหูเจี่ยนอวี่คนนี้กลับกลายเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
ใบหน้าเจี่ยนอวี่ดำคล้ำจนน่ากลัว ไม่สนใจคำพูดของเพ่ยฉี
“เพ่ยฉี” ไป๋เยว่เอ่ยขัด “ข้าหิวแล้ว เจ้าไปถามพระในอารามทีว่ามีอาหารอะไรบ้าง นำมาให้ข้าสักหน่อย”
ผู้ป่วยย่อมสำคัญที่สุด เพ่ยฉีได้ยินดังนั้นก็รับคำแล้วรีบเดินออกไป
พอเพ่ยฉีจากไป บรรยากาศในห้องก็พลันกระอักกระอ่วนขึ้นมา
ไป๋เยว่ดูคล้ายจะก้าวข้ามความโศกเศร้าสิ้นหวังมาได้แล้ว หรือบางทีนางอาจเข้มแข็งเช่นนี้อยู่แล้ว นางกอดถ้วยจิบน้ำร้อนคำหนึ่ง ก่อนมองเจี่ยนอวี่อย่างสงบนิ่ง
“ท่านพาข้ากลับมาทำไม”
เจี่ยนอวี่กลับหลบสายตาของไป๋เยว่อยู่บ้าง
ไป๋เยว่กล่าวว่า “ท่านพาข้ากลับมาก็ไร้ประโยชน์ ท่านไม่อาจเฝ้าข้าได้ทุกเมื่อ หากข้าคิดจะไป ท่านก็รั้งข้าไว้ไม่ได้”
เจี่ยนอวี่ยกมือเช็ดหน้า กัดฟันกล่าวว่า “เจ้าไปไม่ได้”
ครานี้ไป๋เยว่คร้านจะสนใจเขาเสียแล้ว เห็นชัดว่านางคิดจะไปก็ต้องไป แล้วท่านจะทำอะไรข้าได้