นักพรตเต๋ายิ้มน้อย ๆ “ถ้าอยากให้คนอื่นเชื่อถือ พออ้าปากก็ต้องทายถูก พออ้าปากก็ต้องทายถูก ก่อนอื่นต้องรู้จักอ่านคน จับจุดสังเกตของอีกฝ่ายให้ได้ แล้วพูดออกมาอย่างไม่ลังเล
อย่างผู้หญิงคนนี้ ใส่เสื้อสีแดง คอเสื้อยับย่น ดูไม่เหมือนคนที่ยังไม่ได้แต่งงาน
สองคนนั้นก่อนหน้านี้ยังไม่แต่งงาน เวลาออกจากบ้านก็ใส่ใจภาพลักษณ์มาก แต่เธอไม่สนใจ นี่คือข้อหนึ่ง
มือกับเท้าของเธอไม่ได้อ้วนเลย ออกจะผอมด้วยซ้ำ แต่หน้าอกใหญ่ นี่เป็นลักษณะของผู้หญิงที่เคยมีลูกและให้นมลูก นี่คือข้อสอง”
ที่แท้อาจารย์ไม่ได้ดูจากคำว่า “ตั้ง” แล้วรู้ว่าเธอแต่งงานแล้ว แต่สังเกตจากลักษณะร่างกายต่างหาก ฉันได้เรียนรู้อีกอย่างแล้ว
“แล้วอาจารย์ดูจากคำว่า ‘ตั้ง’ คำเดียวออกได้ยังไงว่าทุกคนในบ้านเขาคัดค้าน มีแค่เธอที่ยืนกรานเรื่องแต่งงานนี้?”
นักพรตเต๋าเขียนคำว่า “ตั้ง” ลงบนกระดาษ แล้วพูดว่า
“หัวใจสำคัญของตัวอักษรนี้อยู่ตรงกลาง วิชาทำนายอักษรอาศัยการเพิ่มลดขีด ส่วนกลางของคำว่า ‘ตั้ง’ มีขีดปัดซ้ายกับขีดปัดขวา เราเติมอีกสองขีดเข้าไป ก็กลายเป็น ‘ทุกคน’ ใช่ไหม? ตอนนี้คำว่า ‘ตั้ง’ ขาดไปสองขีด ทุกคนจึงไม่ครบ ขาดสิ่งค้ำจุน
ฉันเข้าใจแค่คร่าว ๆ จึงถามว่า “ถ้าเธอเอาคำว่า ‘จบ’ มาทำนายล่ะครับ แปลว่าทุกคนสนับสนุนหรือเปล่า?”
เขายิ้ม “ฉันทำนายอักษรมาหลายสิบปี ยังไม่เคยเจอใครเอาคำว่า ‘จบ’ มาทำนายเลย
เหตุผลที่ผู้คนมาทำนายอักษร ก็เพราะฝากความหวังไว้กับผลลัพธ์ที่ดี ไม่เลือกตัวอักษรที่มีความหมายเป็นมงคล ก็มักเลือกอักษรหนึ่งจากชื่อของตัวเอง”
ฉันพยักหน้า
จู่ ๆ นักพรตเต๋าก็ทดสอบฉัน “ผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังตั้งใจมาทำนายอักษรโดยเฉพาะ หรือเพิ่งนึกขึ้นมาได้?”
ฉันเกาหัวคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะยิ้มเจื่อน ๆ อย่างละอายใจ
เขายิ้ม “เพิ่งนึกขึ้นมาได้”
“เรื่องนี้อาจารย์ก็รู้ด้วยเหรอครับ?”
นักพรตเต๋าสอนฉัน “สรรพสิ่งในโลกนี้ล้วนเชื่อมโยงถึงกัน ฉันจะลองให้เหตุผลเป็นลำดับดู”
ฉันพยักหน้า “อาจารย์ว่ามาเลยครับ”
“ผู้หญิงสองคนก่อนหน้าและคนนี้ ต่างก็เป็นพนักงานนวดเท้า บ้านเกิดของพวกเธออยู่ที่เดียวกัน”
ฉันจ้องเขา กลัวว่าจะพลาดฟังสักคำ
นักพรตเต๋าวิเคราะห์ต่อ “ข้อหนึ่ง ฉันฟังออกว่าสำเนียงจีนกลางของทั้งสามคนติดสำเนียงเหอหนานอยู่นิดหน่อย
ข้อสอง เพราะเธอทำนายให้ผู้หญิงคนก่อนหน้าได้แม่น เธอเลยรีบโทรเรียกผู้หญิงเสื้อแดงมาทำนายด้วย
ข้อสาม พวกเธอมาทำนายเรื่องเดียวกัน คือเรื่องแต่งงาน”
ฉันคิดว่าการวิเคราะห์ของนักพรตเต๋าฟังดูมีเหตุผลอยู่บ้าง
เขาพูดว่า “หลังผู้หญิงเสื้อแดงรับโทรศัพท์ เธอก็ส่งลูกให้แม่สามีหรือญาติคนอื่นช่วยดู แล้วยังไม่มีเวลาเปลี่ยนเสื้อผ้า รีบร้อนออกมาทั้งอย่างนั้น”
ฉันไม่กล้าบอกว่าการคาดเดาของนักพรตเต๋าถูกต้องร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่การวิเคราะห์ของเขาต่อเนื่องเป็นขั้นเป็นตอน
อาจารย์ลุกขึ้น ไม่นานก็ออกมาจากห้องหนังสือ โยนหนังสือสองเล่มให้ฉัน “อ่านสักเดือน แล้วฉันจะทดสอบเธออีกที”
ตลอดเดือนนั้น ฉันแทบจะอ่านแต่ตำราอ่านคน ซึ่งยากกว่าตำราลับแห่งการทำนายอักษรมาก
การทำนายอักษร อย่างไรก็มีตัวอักษรให้ยึด แล้วแยกวิเคราะห์ตามตัวอักษรได้
แต่การอ่านคน แค่มองอีกฝ่ายแล้วต้องพูดออกมาให้ได้สักสองสามข้อ แถมอีกฝ่ายยังต้องยอมรับด้วย
การฝึกครั้งนี้ นอกจากตั้งใจสังเกตแล้ว ฉันก็ได้แต่ลองกับคนในครอบครัวและเพื่อนฝูง
วันหนึ่ง ฉันเห็นมีรอยหมึกติดอยู่ใต้เล็บพี่เขย จึงยิ้มแล้วพูดว่า “พี่อยากเป็นนักเขียนอักษรวิจิตรเหรอ?”
บนหน้าพี่เขยเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม “รู้ได้ยังไงว่าพี่กำลังหัดเขียนอักษรวิจิตร?”
ที่จริงฉันไม่รู้หรอก จึงยิ้มแล้วพูดว่า “แค่อยากเตือนพี่ว่า ตอนนี้ฉันเป็นศิษย์ของปรมาจารย์หงอีแล้วนะ”
พี่เขยดึงฉันไปข้างหนึ่ง แล้วพูดเสียงต่ำว่า
“ตอนนี้ร้านขยายใหญ่ขึ้นแล้ว พี่สาวเธอดูแลหน้าเคาน์เตอร์ มีพ่อครัวทำผัดหมี่ มีพนักงานเสิร์ฟดูแลโถงใหญ่ ส่วนพี่รับผิดชอบแค่จัดซื้อ
แต่ก่อนต้องไปซื้อของที่ตลาดเอง ตอนนี้มีคนมาส่งถึงที่ พี่แค่ตรวจของให้เรียบร้อย ว่าง ๆ ก็เลยตั้งโต๊ะฝึกเขียนหนังสือไว้ในโกดังใต้ดิน”
ฉันแอบดีใจที่อ่านคนได้แม่นตั้งแต่ครั้งแรก จึงพูดว่า “ลายมือพี่ก็ดีอยู่แล้ว ฝึกอีกหน่อยก็สมัครเป็นสมาชิกสมาคมอักษรวิจิตรประจำมณฑลได้ ถึงตอนนั้นพี่ทำให้พี่สาวฉันตกใจเล่นเลย”
พี่เขยถอนหายใจ “ไม่ต้องให้พี่ดูแลกิจการแล้ว ก็ต้องหาอะไรสนุก ๆ ทำบ้างสิ”
ฉันเห็นใจพี่เขยนิดหน่อย เขาก็ถือว่าเป็นคนมีความรู้ แต่พี่สาวฉันเรียนประถมอยู่เจ็ดปี ไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนั้นทั้งคู่คบกันได้ยังไง
ผ่านไปอีกไม่กี่วัน ตงจื่อก็มาหาฉัน
เห็นสีหน้าที่ทั้งดีใจทั้งกระวนกระวายของเขา ฉันก็พออ่านอะไรออก จึงพูดว่า “สีหน้านายมีเรื่องมงคล เดี๋ยวฉันดูดวงให้สักที”
“ฉันเป็นนักวัตถุนิยม ไม่เคยเชื่อเรื่องพวกนั้นของนาย”
ฉันเหลือบมองเขาอย่างไม่พอใจ “ลองดูก่อนไง ถ้าทายไม่ถูก นายก็หัวเราะแล้วลืมไป แต่ถ้าทายถูก บางทีอาจช่วยให้นายมั่นใจขึ้นก็ได้”
“งั้นลองว่ามาสิ”
“ช่วงนี้นายคงมีเรื่องดี ๆ แต่ยังไม่ได้ข้อสรุปสุดท้าย”
ตงจื่อสะดุ้ง ไม่อยากเชื่อว่าฉันจะพูดถูก
“นายทายถูกจริงด้วย หลังเรียนจบฉันก็หางานไปทั่ว คราวนี้ไปสอบเข้าทำงานราชการของเทศบาล สอบข้อเขียนได้ที่หนึ่ง ตอนนี้ก็รอสัมภาษณ์
ฉันมาหาเพราะอยากถามว่า ตอนนี้พี่สาวนายทำธุรกิจใหญ่ขึ้นแล้ว แถมยังไปร่วมวงเสวนาผู้ประกอบการหญิง ไม่รู้ว่าเธอสนิทกับผู้บริหารในเทศบาลไหม พอจะฝากพูดให้หน่อยได้หรือเปล่า”
ฉันส่ายหน้า “พี่สาวฉันเพิ่งเริ่มเอง บทพูดในวงเสวนาก็ฉันเขียนให้ เธอไม่สนิทกับผู้บริหารเทศบาลหรอก ยิ่งฝากพูดให้ก็ยิ่งไม่ได้”
ตงจื่อดูผิดหวัง “ฉันไม่มีคนรู้จักก็เลยมาถามดู บางทีการสัมภาษณ์อาจยุติธรรมก็ได้”
“งั้นให้ฉันทำนายอักษรให้นายไหม?”
“บอกแล้วไงว่าฉันไม่เชื่อเรื่องพวกนั้น”
“เมื่อกี้ฉันก็ทายถูกไม่ใช่เหรอ?”
ตงจื่อลังเลอยู่พักหนึ่ง ตัดสินใจไม่ลง
“เอาอย่างนี้ นายเซ็นชื่อบนกระดาษแผ่นนี้ก่อน”
เขาขี้เกียจถามอะไรเพิ่ม ใช้ลายมือหวัด ๆ เซ็นว่า “เฉียวตง”
“นายเลือกตัวอักษรมาสักตัว ฉันจะเขียนคำทำนายไว้ด้านหลัง แล้วใส่ไว้ในลิ้นชัก พอรู้ผลแล้วเราค่อยเปิดดู”
ตงจื่อทำท่าเฉื่อยชา “เอาตัว ‘เปี้ยน’ ก็แล้วกัน”
ฉันย้ายไปเขียนอีกที่หนึ่ง แล้วจดว่า เปี้ยน ประกอบด้วย คน + เปลี่ยน เปลี่ยนไปอยู่ในสภาพแวดล้อมใหม่ สอบติดสำเร็จ
พอเข้าไปในห้อง ฉันขยำกระดาษเป็นก้อนต่อหน้าเขา แล้วใส่ลงในลิ้นชัก
หลังตงจื่อกลับไป ฉันก็ฝืนใจไปหาพี่สาว เล่าเรื่องที่ตงจื่อมาขอให้ฟัง
เธอทำหน้าบึ้งแล้วดุว่า “ฉันก็แค่คุ้นหน้าคุ้นตากับพวกผู้บริหารเท่านั้น อีกอย่าง เรายังมีเรื่องต้องขอความช่วยเหลืออีกตั้งเยอะ ฉันจะไปขอร้องแทนเขาได้ยังไง?”
ฉันเลยโดนปฏิเสธกลับมาเต็ม ๆ
ครึ่งเดือนต่อมา ตงจื่อโทรมาบอกว่าสอบติด แล้วถามว่าฉันทำนายอะไรไว้บ้าง
ฉันส่งรูปให้เขาสองรูป
โทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง ตงจื่อพูดทันทีว่า “อาจารย์ ผมยอมคุกเข่าให้แล้วจริง ๆ รีบมาหากินมื้อเย็นด้วยกัน กินเสร็จแล้วไปนวดเท้ากัน”
พวกเราเจอกันที่ “โรงแรมเฟิ่งเย่” เขาแนะนำฉันว่า “เซียวเสี่ยวอวิ๋น เพื่อนร่วมชั้นของฉัน”
เซียวเสี่ยวอวิ๋นพูดว่า “อาจารย์หว่าน ตงจื่อเล่าเรื่องคุณให้ฉันฟังตั้งนานแล้ว”
กินข้าวเสร็จ ตงจื่อก็พาพวกเราขึ้นไปชั้นสี่ของศูนย์นวดเท้าเหลียงจื่อ
ผู้หญิงสามคนเดินเข้ามา ฉันตกใจ พวกเธอก็ตกใจเหมือนกัน
ตงจื่อเห็นบรรยากาศแบบนั้นก็ถามว่า “พวกนายรู้จักกันเหรอ?”
สาวร่างผอมพูดว่า “รู้จักสิ อาจารย์จากเรือนสงบใจ”
ฉันอดทึ่งไม่ได้ อาจารย์นี่เหมือนเซียนอยู่ครึ่งตัวจริง ๆ รู้ด้วยว่าพวกเธอเป็นพนักงานนวดเท้า แถมยังมาจากที่เดียวกันอีก