วันแรกที่ไปทำงาน นักพรตเต๋าให้หนังสือฉันมาสองเล่ม เล่มหนึ่งชื่อ《วิธีเลือกวันมงคล》อีกเล่มชื่อ《ตำราลับแห่งการทำนายอักษร》 เขาบอกว่า “อ่านให้จบภายในหนึ่งเดือน”
ฉันอ่านจบภายในครึ่งเดือน พอไปทำงาน ฉันก็พูดเสียงอ้อมแอ้มว่า “อาจารย์ เปลี่ยนเป็นสองเล่มอื่นได้ไหมครับ?”
เขากวาดตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า “การทำนายอักษรมีสิบวิธีอะไรบ้าง?”
ฉันเป็นคนความจำดีมาตั้งแต่เกิด จึงท่องตอบว่า “วิธีวิเคราะห์ส่วนหัว วิธีวิเคราะห์ส่วนท้าย วิธีวิเคราะห์ส่วนกลาง วิธีครอบมังกร วิธีแก้ไข วิธีเติมเส้น วิธีลดเส้น วิธีแยกแยะความสัมพันธ์ วิธีตัดอักษร และวิธีสังเกตดอกเหมยครับ”
ฉันสูดลมหายใจแล้วท่องต่อ “นอกจากหลักพื้นฐานเหล่านี้ ยังมีวิธีภาพเหมือน วิธีสื่อความหมาย และวิธีเปลี่ยนความหมายอีกสามวิธีครับ...”
นักพรตเต๋าพยักหน้าเบา ๆ จังหวะนั้นเอง หญิงสาวสองคนก็เดินเข้ามา
คนหนึ่งผอม อีกคนอ้วน หญิงสาวร่างผอมเร่งหญิงสาวร่างอ้วนว่า
“เขียนสิ เขียนอักษรสักตัวให้อาจารย์ทำนายเรื่องความรักให้หน่อย”
หญิงสาวร่างอ้วนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเขียนอักษรคำว่า “ซิ่น” ลงไป
หญิงสาวร่างผอมจึงพูดว่า “อาจารย์ ช่วยทำนายเรื่องความรักให้ลูกพี่ลูกน้องฉันหน่อยค่ะ”
แต่นักพรตเต๋ากลับเชิดคางมาทางฉัน แล้วพูดว่า “ให้เขาทำนายให้พวกเธอ”
บททดสอบมาถึงเร็วเกินไปแล้ว กลางวันฉันคอยเรียนรู้งาน กลางคืนก็อ่านหนังสือทบทวนอย่างเอาเป็นเอาตาย ฉันมั่นใจว่าพอจะมีฝีมืออยู่บ้าง งั้นก็โชว์สักหน่อยแล้วกัน
ฉันพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “พวกคุณไม่ได้มาทำนายอักษรหรอก”
หญิงสาวร่างผอมเถียงว่า “พวกเรามาทำนายอักษรค่ะ”
ฉันส่ายหน้า “อย่าพูดโกหกเลย พวกคุณเดินผ่านลานบ้านแล้วเกิดสงสัยขึ้นมา เลยคิดลองดูชั่วคราวต่างหาก”
หญิงสาวร่างผอมหน้าแดง ส่วนหญิงสาวร่างอ้วนหน้าแดงลามไปถึงคอ
หญิงสาวร่างผอมซึ่งเป็นพี่ลูกพี่ลูกน้องยิ้มเขิน ๆ “คุณพูดถูกค่ะ”
นักพรตเต๋ายืนกอดอก สีหน้าไร้อารมณ์ ฉันรู้ว่าเขาแกล้งทำ ที่จริงในใจกำลังพอใจอยู่ไม่น้อย
ฉันเหลือบมองอักษรคำว่า “ซิ่น” แล้วพูดกับหญิงสาวร่างอ้วนว่า “ความรักของคุณมีแต่ดอกไม้บาน แต่ไม่ออกผล”
หญิงสาวร่างอ้วนถามว่า “หมายความว่ายังไงคะ?”
“มีคนแนะนำผู้ชายให้คุณอยู่เรื่อย ๆ บางคนเจอหน้ากันครั้งเดียวก็ไม่มีอะไรต่อ บางคนคุยกันได้ไม่กี่วันก็เงียบไป สรุปว่าคุยกับใครก็ไปไม่รอดสักคน”
หญิงสาวร่างอ้วนหน้าแดงก่ำ หญิงสาวร่างผอมอดแทรกถามไม่ได้ว่า “ทำไมถึงเป็นแบบนั้นคะ?”
ฉันยิ้มบาง ๆ
หญิงสาวร่างอ้วนเริ่มร้อนใจ “อาจารย์ นี่มัน...”
ฉันพูดอย่างมั่นใจ “คุณเป็นคนไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง”
หญิงสาวร่างผอมผงะเอนไปข้างหลัง “แม่นมากเลยค่ะ ทำไมแค่เห็นอักษรคำว่า ‘ซิ่น’ ถึงรู้ได้ว่าเธอเป็นคนแบบไหน?”
ฉันชี้ไปที่อักษร “ซิ่น” “ถ้าแยกอักษรตัวนี้ออก จะได้อักษร ‘คน’ กับอักษร ‘คำพูด’
ทั้งสองพยักหน้าพร้อมกัน
“คนคนหนึ่งยืนพูดอยู่ข้าง ๆ เรียกว่า—คำพูดของคนอื่น
วันนี้คุณเจอผู้ชายคนหนึ่ง เพื่อนสนิทบอกว่าเขาตัวไม่สูง ตอนแรกคุณก็พอใจ แต่พอฟังเพื่อนพูดแล้วก็เลิกคุย
พรุ่งนี้คุยกับอีกคน คนอื่นก็บอกว่าเขาซื่อเกินไป คุณก็เลิกคุยอีก
มะรืนคุยกับอีกคน คนอื่นบอกว่าเขาปากหวานเกินไป ไว้ใจไม่ได้ คุณก็เลยตัดขาดกับเขาอีก...”
หญิงสาวร่างอ้วนยิ่งฟังก็ยิ่งหน้าแดง อยากแทรกแผ่นดินหนีเข้าไปเสียเดี๋ยวนั้น
หญิงสาวร่างผอมหัวเราะจนตบโต๊ะตีเก้าอี้ “แม่นเกินไปแล้ว มหัศจรรย์จริง ๆ เหมือนคุณอยู่ในเหตุการณ์ด้วยตัวเองเลย”
ฉันแอบชำเลืองมองนักพรตเต๋า เขายังคงกอดอก สีหน้าไร้อารมณ์
หญิงสาวร่างผอมพูดว่า “ฉันยังมีขาไม่พอ ต้องขอยืมขาอีกข้างมาคุกเข่าคารวะคุณแล้วค่ะ” แล้วถามต่อว่า “ลูกพี่ลูกน้องฉันจะหาแฟนได้ไหมคะ?”
“ต่อไปชอบใครก็เชื่อความรู้สึกตัวเอง อย่าไปฟังคนอื่นพูดเหลวไหล!”
หญิงสาวร่างผอมขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า จ่ายเงินเสร็จก็ดึงลูกพี่ลูกน้องเดินออกไป
นักพรตเต๋าพยักหน้าเบา ๆ “มีพรสวรรค์อยู่บ้าง ไหวพริบก็ไม่เลว”
ครึ่งชั่วโมงผ่านไป หญิงสาวสวมชุดแดงคนหนึ่งก็เดินเข้ามา พอเข้าประตูก็ยิ้มให้นักพรตเต๋า
อาจารย์มองเธอโดยไม่แสดงสีหน้าใด ๆ
เธอพูดว่า “อาจารย์ ช่วยทำนายเรื่องความรักให้ฉันหน่อยค่ะ”
ฉันยื่นกระดาษกับปากกาให้เธอ
เธอเขียนอักษรคำว่า “ลี่” ลงไป
ฉันมองอักษร “ลี่” แล้วก็ไม่มั่นใจ ก่อนหน้านี้อักษร “ซิ่น” ใช้วิธีแยกอักษร โดยแยกอักษรหนึ่งตัวออกเป็นสองตัว
แต่อักษร “ลี่” ตัวนี้แยกได้ไม่ง่าย งั้นก็เหลือแต่ “วิธีเติมเส้น” จะเติมอะไรดีล่ะ?
นักพรตเต๋าไม่ได้ตั้งใจให้ฉันลงมือ เขาเหลือบมองอักษรแล้วพูดช้า ๆ ว่า
“คุณอยากหย่าหรือ?”
หญิงสาวชะงัก ฉันเองก็ตกใจ ทำไมเขาเห็นอักษรตัวนี้แล้วถึงตัดสินได้ว่าเธออยากหย่า?
หญิงสาวพยักหน้า
นักพรตเต๋าพูดช้า ๆ ว่า
“อักษร ‘ลี่’ ตัวนี้เป็นครึ่งบนของอักษร ‘ซิน’ ในคำว่า ‘ซินขู่’ ที่แปลว่าลำบาก”
เขาใช้วิธีเติมเส้น เติมอักษร “สิบ” เข้าไปในอักษรเรียบง่ายตัวนี้เพื่อวิเคราะห์
“ชีวิตแต่งงานของคุณลำบากมาก ให้ผมวิเคราะห์ให้ฟังแล้วกัน”
หญิงสาวชุดแดงโน้มตัวมาข้างหน้า
“ชีวิตแต่งงานนี้คุณเป็นคนตัดสินใจเอง คนในบ้านคัดค้านกันหมด ไม่มีใครสนับสนุนคุณเลย แต่คุณเหมือนกินยาลืมตัว ถึงได้ดึงดันจะแต่งงาน”
หญิงสาวเบิกตากว้างจนแทบถลน รีบถามว่า “ยังพอมีหวังที่จะกอบกู้ชีวิตแต่งงานไหมคะ?”
นักพรตเต๋าขมวดคิ้ว “เมื่อกี้เป็นการทำนายอักษร ก็ดูจากอักษรแล้วพูดตามสิ่งที่เห็น แต่ถ้าจะพูดถึงโอกาสกอบกู้ ต้องฟังที่มาที่ไปกับสถานการณ์ชีวิตแต่งงานของคุณก่อน”
หญิงสาวชุดแดงก้มหน้าไปพักใหญ่ ก่อนเงยขึ้นมา “ฉันทนมานานแล้ว ไม่ค่อยได้เล่าให้ใครฟัง เพราะคุณพูดแม่นมาก ฉันจะเล่าทุกอย่างให้ฟังค่ะ”
หญิงสาวชุดแดงเริ่มเล่าเรื่องเศร้าในอดีตของตัวเอง
เธอเป็นคนเหอหนาน เดินทางมาทำงานเป็นพนักงานนวดเท้าที่เมืองอูเซียง ระหว่างทำงานก็ได้พบกับชายหนุ่มท้องถิ่น เขาดีกับเธอมาก ไม่เพียงเรียกเธอมานวดเท้าอยู่บ่อย ๆ แต่ยังชวนไปกินมื้อดึกด้วย
เมื่อเจอกันบ่อยเข้า ทั้งคู่ก็เริ่มชอบพอกันและตกลงคบหา ชายหนุ่มพาเธอไปดูหนัง กินมื้อดึก และไปร้องเพลงที่สถานบันเทิง เธอบอกครอบครัวเรื่องที่ตัวเองมีแฟน แต่ทุกคนในบ้านคัดค้าน
พวกเขาคิดว่าเหอหนานกับเมืองอูเซียงอยู่ห่างกันไกล ต่อไปคงไม่ได้รับการดูแลจากลูกสาว แต่เธอดึงดันจะแต่งงานจนทะเลาะกับครอบครัว ทั้งคู่ไม่ได้จัดพิธีแต่งงานอย่างเป็นทางการ แค่ไปเที่ยวด้วยกันครั้งหนึ่งแล้วถือว่าแต่งงานกันแล้ว
ครึ่งปีต่อมา เธอถึงได้รู้ว่าผู้ชายคนนั้นติดยา เธอกอดเขาร้องไห้และเกลี้ยกล่อมให้กลับตัว เขาก็ร้องไห้ขอโทษเธอ แล้วสัญญาว่าจะเลิกให้ได้
มันเหมือนวงจรที่เกิดซ้ำทุกครั้งที่หญิงสาวกอดผู้ชายร้องไห้ เขาก็จะสาบานว่าจะเลิก จากนั้นก็กลับไปเสพยา แล้วร้องไห้อีกครั้ง ก่อนจะกลับไปเสพอีก...
หลังฟังเรื่องที่หญิงสาวเล่าจบ นักพรตเต๋าถามกลับว่า “คุณเชื่อไหมว่าเขาเลิกได้?”
หญิงสาวส่ายหน้าอย่างสิ้นหวังเล็กน้อย
นักพรตเต๋ามองเธอ “ผมแค่ทำนายอักษรเท่านั้น ส่วนเรื่องนี้จะจัดการยังไง ผมไม่กล้าให้คำแนะนำ คุณตัดสินใจให้ดีแล้วกัน”
หญิงสาวพยักหน้า เช็ดน้ำตา จ่ายเงิน แล้วหันหลังเดินจากไป
หลังจากหญิงสาวจากไป ฉันก็ถามว่า “อาจารย์ดูจากอักษร ‘ลี่’ ตัวเดียวได้ยังไงครับว่าเธออยากหย่า?”