เทพหมอลงเขา: ข้ามีทั้งวิชาแพทย์และยุทธ์

ตอนที่ 1 หมอเทวดาลงเขา: วิชาแพทย์และยุทธ์ไร้เทียมทาน

11 นาที· 2.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ฟ้าเพิ่งสาง ลู่ฝานก็ค่อย ๆ ตื่นขึ้นมา ทว่ายังไม่ทันสลัดความง่วงให้หมด พอกวาดตามองไปรอบ ๆ เขาก็ชะงักงันไปทั้งตัว

กลางพื้นห้องมีชายชราร่างผอมคนหนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่

เบื้องหน้าชายชราวางกระดาษแดงเก่าคร่ำคร่าที่มีสัญญาหมั้นหมายอยู่เก้าแผ่น เรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ กระดาษเหล่านั้นดูเก่าแก่เห็นได้ชัดว่าเก็บไว้มานานกว่าสิบปี

ภาพตรงหน้าทำเอาลู่ฝานงงเป็นไก่ตาแตก

เขาขยี้ตาที่ยังงัวเงีย แล้วบ่นด้วยสีหน้าสุดเอือม “ไอ้ตาแก่บ้าเอ๊ย เช้าขนาดนี้ไม่หลับไม่นอน มานั่งทำบ้าอะไรอยู่ตรงนี้?”

ชายชราเงยหน้าขึ้น แสร้งทำสีหน้าอาวรณ์ “ศิษย์เอ๋ย อาจารย์ใกล้ถึงคราวสิ้นอายุขัยแล้ว คงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน”

สิ้นคำ ลู่ฝานไม่ได้เศร้าแม้แต่น้อย กลับกัน ดวงตาพลันสว่างวาบ กระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที!

โอ้โห นี่มันข่าวดีจากฟากฟ้าชัด ๆ!

เขารีบคว้าห่อผ้าของตัวเอง แล้วยัดเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนไม่กี่ชุดที่มีลงไปอย่างลวก ๆ

เขาถูกตาแก่จอมเฮี้ยบคนนี้ควบคุมอยู่บนเขามาตลอดสิบแปดปี ทุกวันต้องเก็บสมุนไพร เรียนวิชาแพทย์ ฝึกวิชายุทธ์อย่างหนัก ชีวิตน่าเบื่อจนแทบอยากตาย

ถ้าตาแก่นี่ตายไปจริง ๆ ต่อจากนี้ฟ้ากว้างให้นกบิน เขาก็เป็นอิสระเสียที!

“ไอ้เด็กเนรคุณ! เลี้ยงเสียข้าวสุกจริง ๆ!”

หมอเทวดาเฒ่าเห็นท่าทีของเขาแล้วโกรธจนหน้าเขียวคล้ำ เกือบหายใจไม่ทันล้มพับไปเสียตรงนั้น

ลู่ฝานหัวเราะแหะ ๆ ตบห่อผ้าพลางพูดหยอกเย้า “ตาแก่ ไปสบายเถอะ!”

“พอตายแล้วผมจะสร้างสุสานหรู ๆ ให้ จุดกระดาษเงินกระดาษทองเซ่นไหว้ทุกปีตอนเช็งเม้ง รับรองว่าชาติหน้ามีเงินใช้ไม่ขาดมือ!”

“ตาแก่ครองโสดมาทั้งชีวิต ลงไปแล้วก็ปล่อยตัวปล่อยใจเสียบ้าง หาเด็กสาวสักสองสามคนมาสนุกด้วย จะได้รู้จักเสวยสุข!”

“ไอ้เด็กเวร! ตั้งใจจะยั่วโมโหฉันใช่ไหม!” ชายชราเบิกตาถลนจนหนวดกระดิก

“ก็คุณหลอกผมก่อนนี่!”

ลู่ฝานโยนห่อผ้าไว้ข้างเตียง แล้วมองชายชราตั้งแต่หัวจรดเท้า สีหน้าเหมือนมองทะลุทุกอย่างพร้อมความจนใจ

“เราสองคนก็เป็นหมอเหมือนกัน จะหลอกใครได้ล่ะ? หน้าตาคุณก็แดงเปล่งปลั่ง เลือดลมเต็มเปี่ยม แข็งแรงกว่าหนุ่ม ๆ อีก ยังจะบอกว่ามีชีวิตเหลือไม่มาก? หลอกผีหรือไง!”

ชายชราคนนี้ก็คือหมอเทวดาผู้เร้นกายซึ่งมีชื่อเสียงโด่งดังบนเขาฉี่หยวน

ส่วนลู่ฝานเป็นศิษย์สืบทอดเพียงคนเดียวของเขา

แม้จะอายุเพียงสิบแปดปี แต่เขาก็เรียนรู้วิชาแพทย์สายฉีหวงของชายชราจนแตกฉานหมดแล้ว พรสวรรค์สูงส่งเกินใคร ฝีมือการแพทย์ล้ำหน้าอาจารย์ไปไกล เพียงแต่เขาเก็บตัวอยู่ในหุบเขามานาน จึงไม่มีใครในโลกภายนอกรู้ถึงความสามารถอันเหลือเชื่อของเขา

หมอเทวดาเฒ่ากระแอมเบา ๆ สองครั้งอย่างกระอักกระอ่วน เพื่อกลบเกลื่อนความอับอายที่แสร้งทำแล้วถูกจับได้ ก่อนจะปรับสีหน้าให้จริงจังขึ้นแล้วกล่าวช้า ๆ ว่า

“ถึงอย่างนั้นกาลเวลาก็ไม่ปรานีใคร ฉันแก่แล้วจริง ๆ วันเวลาที่เหลืออยู่มีไม่มากนัก”

ลู่ฝานหรี่ตา ยิ่งรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล “ตาแก่ คุณกินยาผิดหรือไง? เช้าขนาดนี้พูดจาเหลวไหลอะไรเนี่ย”

ชายชราถอนหายใจยาว เอ่ยอย่างหนักแน่น “ฉันจะขังเธอไว้ในป่าลึกแบบนี้ไปตลอดชีวิตได้ยังไง”

ลู่ฝานทำหน้าไม่อยากเชื่อ “วันนี้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกหรือไง? คุณยอมปล่อยผมลงเขาด้วยเหรอ? สมองถูกหนีบมาหรือไง!”

“ไอ้เด็กเวร หุบปากแล้วฟังฉันพูดให้จบ!”

หมอเทวดาเฒ่าถลึงตามองเขา สีหน้าพลันเคร่งขรึมขึ้น

“เขาฉี่หยวนของเราเป็นสถานที่ที่ปรมาจารย์แพทย์โบราณฉี่หยวนละสังขารไว้ สืบทอดวิถีแพทย์ฉีหวงที่เที่ยงแท้ที่สุดในใต้หล้า”

“น่าเสียดายที่กาลเวลาผันผ่านมานับพันปี สำนักเสื่อมถอยลงทุกวัน จนถึงวันนี้มรดกสืบทอดอันยิ่งใหญ่เหลือเพียงอาจารย์กับศิษย์อย่างเราสองคน เกือบขาดสูญไปแล้ว”

“พอเลยตาแก่ อย่ามาพูดเหมือนตั้งธงอะไรทั้งนั้น! ผมยังหนุ่มยังแน่น มรดกสืบทอดไม่ขาดสูญหรอก!” ลู่ฝานรีบโบกมือ

“เพราะเธอยังหนุ่มและมีพรสวรรค์โดดเด่น ตอนที่ฉันเดินทางไปทั่วเมื่อหลายปีก่อน ฉันจึงจัดการหมั้นหมายไว้ให้เธอล่วงหน้าถึงเก้าครอบครัว”

หมอเทวดาเฒ่าชี้ไปยังกระดาษแดงเก้าแผ่นบนพื้น แววตาจริงจัง

“การฟื้นฟูสายสืบทอดฉี่หยวนและต่ออายุมรดกพันปี ขึ้นอยู่กับเธอแล้วนะ!”

ลู่ฝานงงงันไปหมด “บ้าจริง! หมายความว่าจะให้ผมหอบสัญญาหมั้นเก้าใบลงเขาไปแต่งเมียเก้าคนเพื่อสืบทอดตระกูลเหรอ?”

“ใช่แล้ว”

มุมปากลู่ฝานกระตุกไม่หยุด สีหน้าเหมือนหมดอาลัยตายอยาก “ยังไม่ต้องพูดถึงว่ามีเมียเก้าคนผิดกฎหมายหรือเปล่า แค่จัดหนักขนาดนี้ ไตผมคงพังก่อนแน่!”

“มีวิชาแพทย์ล้ำเลิศของสำนักเราคอยหนุนหลัง ยังจะกลัวเรื่องนี้อีกเหรอ? ไร้สาระน่า!” ชายชราพูดเรียบ ๆ

“ไม่ใช่เรื่องนั้น! คุณก็รู้ว่าผมมีคนในใจอยู่แล้ว!” ลู่ฝานแย้งอย่างจนใจ

ชายชรามีท่าทีแข็งกร้าว ยื่นทางเลือกให้เขาสองทางทันที

“ตอนนี้เธอมีทางเลือกอยู่สองทาง ทางแรก ลงเขาไปทำตามสัญญาหมั้น ขยายสายตระกูลและฟื้นฟูสำนัก ทางที่สอง อยู่บนเขาฉี่หยวน ใช้ชีวิตโดดเดี่ยวจนแก่เหมือนฉัน”

“ตาแก่ คุณนี่มันเจ้าเล่ห์จริง ๆ!” ลู่ฝานกัดฟันบ่น

“ตั้งแต่เด็กจนโต เธอถามเรื่องชาติกำเนิดของตัวเองกับฉันไม่รู้กี่ครั้ง แต่ฉันก็ไม่เคยปริปาก”

หมอเทวดาเฒ่ามองเขาแล้วเอ่ยช้า ๆ “ถ้าเธอตกลงลงเขาไปทำตามสัญญาหมั้น ฉันจะบอกเรื่องชาติกำเนิดของเธอทั้งหมด”

“ชาติกำเนิดของผม...”

แววตาลู่ฝานพลันนิ่งขรึม รอยยิ้มทะเล้นบนใบหน้าหายไปจนหมด สีหน้าจริงจังขึ้น

ตอนเขาอายุห้าขวบ ชายชราพาขึ้นเขาฉี่หยวน ตลอดสิบแปดปีที่ผ่านมา เขาพยายามสืบหาที่มาของตัวเองนับครั้งไม่ถ้วน แต่ตาแก่ก็ยังปิดปากเงียบ

เรื่องนี้เป็นปมที่ฝังลึกอยู่ในใจเขามาหลายปี

หลังนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ลู่ฝานก็พยักหน้าตกลงทันที “ผมตกลง!”

“สัญญาหมั้นทั้งเก้าฉบับทำไว้ฉบับละสองชุด ฉันเก็บไว้ชุดหนึ่ง ส่วนอีกชุดอยู่กับครอบครัวฝ่ายหญิง”

หมอเทวดาเฒ่าอธิบายช้า ๆ “ความลับเรื่องชาติกำเนิดของเธอซ่อนอยู่ในสัญญาหมั้นของทั้งเก้าครอบครัวนี้”

“ตอนนั้นเราตกลงกันไว้ก่อนแล้ว ขอแค่เธอถือสัญญาหมั้นไปพบพวกเขาด้วยตัวเอง ไม่ว่าเธอจะแต่งงานหรือขอยกเลิกการหมั้น อีกฝ่ายก็จะมอบสัญญาหมั้นอีกฉบับให้เธอ”

ลู่ฝานเข้าใจทันที เขาโมโหจนเขี้ยวแทบหัก แต่ก็อดนับถือแผนการของตาแก่ไม่ได้ “ได้เลยตาแก่ ขิงยิ่งแก่ยิ่งเผ็ดจริง ๆ!”

วิธีนี้เรียกว่าตัดทางหนีทีไล่ชัด ๆ!

ถ้าไม่มีข้อจำกัดนี้ พอลงเขาไปเขาก็ฉีกสัญญาหมั้นทิ้งให้หมด ใครจะไปสนเรื่องหมั้นหมายกันล่ะ

แต่ตอนนี้ไม่มีทางเลือก เพื่อสืบหาชาติกำเนิด เขาต้องไปพบแต่ละครอบครัวด้วยตัวเอง

ลู่ฝานถลึงตาใส่ชายชราอย่างแรง ข้อมือพลันขยับด้วยความเร็วสูงจนเกิดเป็นเงาพร่า

เพียงพริบตา สัญญาหมั้นเก่าเหลืองทั้งเก้าแผ่นบนพื้นก็ถูกเก็บเข้ากระเป๋าอย่างหมดจด

“รอไว้เลยนะ วันเช็งเม้งผมจะกลับมาจุดธูปให้ตรงเวลา!”

ยังไม่ทันสิ้นเสียง ร่างของเขาก็กลายเป็นเงาพุ่งออกจากกระท่อมไม้ไผ่ มุ่งตรงไปยังทางเดินเล็ก ๆ บนเขา

เสียงด่าทออย่างเดือดดาลของหมอเทวดาเฒ่าดังไล่หลังมา “ไอ้เด็กเวร! ฉันยังไม่ตายสักหน่อย!”

นี่เป็นครั้งแรกในรอบสิบแปดปีที่ลู่ฝานลงเขาตามลำพัง

อิสระไร้พันธนาการ!

เขาไม่อยากใช้ชีวิตเหมือนตาแก่ ต้องติดแหง็กอยู่ในหุบเขาไปตลอดชีวิตและตายอย่างโดดเดี่ยวเด็ดขาด

กลัวว่าชายชราจะเปลี่ยนใจ ลู่ฝานจึงใช้วิชาตัวเบาโบราณที่ฝึกฝนมาหลายปี วิ่งลงเขาอย่างรวดเร็ว ความเร็วเหลือเชื่อจนน่าตกใจ

ถ้ามีคนนอกเห็นเข้าคงต้องตะลึงจนพูดไม่ออก

ความเร็วของเขาเหนือกว่านักวิ่งระยะสั้นและระยะไกลทุกคนในโลกอย่างสิ้นเชิง คนละระดับกันเลย!

สิบแปดปีที่ฝึกฝนอย่างหนักในหุบเขา นอกจากวิชาแพทย์อันล้ำลึกแล้ว เขายังฝึกฝนวิชายุทธ์โบราณจนมีฝีมือยอดเยี่ยมอีกด้วย

ส่วนสัญญาหมั้นทั้งเก้านั่นน่ะหรือ?

ลู่ฝานวางแผนไว้ในใจเรียบร้อยแล้ว

สัญญาหมั้นอยู่ในมือเขา จะแต่งหรือไม่แต่งก็ขึ้นอยู่กับคำพูดของเขาคำเดียว!

คู่หมั้นทั้งเก้าที่ไม่เคยพบหน้ากันมาก่อน ผีจะไปรู้ว่าหน้าตาเป็นยังไง

ในใจเขา ไม่มีใครเทียบศิษย์น้องหญิงเฉียนเฉียนที่ถูกครอบครัวพากลับไปเมื่อสามปีก่อนได้

เธอคือคนในใจของเขา และเป็นหญิงสาวที่เขาปรารถนาจะแต่งงานด้วยที่สุด

น่าเสียดายที่หลังศิษย์น้องหญิงจากไป เธอก็ไร้ข่าวคราว ส่วนตาแก่ก็ไม่ยอมพูดถึงเรื่องนี้เลย

ดังนั้นเป้าหมายแรกหลังลงเขาคือยกเลิกการหมั้นทีละราย เอาสัญญาหมั้นทั้งหมดกลับคืนมา สืบหาชาติกำเนิด เดินทางไปทั่วใต้หล้า และตามหาศิษย์น้องหญิง!

เขาหยิบที่อยู่บนสัญญาหมั้นขึ้นมาดูคร่าว ๆ แล้วอดจิ๊ปากไม่ได้

ตาแก่กล้าหว่านแหจริง ๆ คู่หมั้นทั้งเก้ากระจายอยู่ทั่วทุกสารทิศ!

ในบรรดานั้น สองคนที่อยู่ใกล้เขาฉี่หยวนที่สุดอยู่ที่เมืองเทียนอวิ๋น

คิดอยู่ครู่หนึ่ง ลู่ฝานก็ตัดสินใจไปเมืองเทียนอวิ๋นก่อน

เขาหยิบเสื้อผ้าผ้าฝ้ายที่เรียบง่ายที่สุดจากห่อผ้ามาเปลี่ยน แต่งตัวธรรมดาไม่สะดุดตา

นอกจากใบหน้าหล่อเหลาโดดเด่นและบุคลิกเหนือผู้คนแล้ว ทั้งตัวเขาก็ดูบ้าน ๆ ไม่มีอะไรพิเศษ

ยามว่างเขาก็อ่านนิยายทางโลกอยู่บ้าง จึงรู้ดีว่าพล็อตแบบนี้เป็นยังไง

ถ้าแต่งตัวแบบนี้แล้วถือสัญญาหมั้นไปหาอีกฝ่าย รับรองว่าฝ่ายหญิงต้องรังเกียจและเยาะเย้ยเขา การถอนหมั้นคงราบรื่นแน่นอน

จากเขาฉี่หยวนไปเมืองเทียนอวิ๋นมีระยะทางไกลถึง 100 กิโลเมตร

แม้เขาจะเดินเก่ง แต่เดินไกลก็เหนื่อย ลู่ฝานจึงเดินไปยังถนนหลวง ตั้งใจจะโบกรถไปด้วย

แต่ยืนรออยู่กลางแดดถึงสองชั่วโมง กลับไม่มีรถคันไหนยอมจอดเลย

ตอนนั้นเป็นเวลาเที่ยงวัน ร้อนแทบตาย แถมยังหิวจนทนไม่ไหว

ลู่ฝานจนปัญญา จึงเดินไปหาที่พักในร้านอาหารเล็ก ๆ ของเมืองริมทาง

ร้านนี้มีพื้นที่ไม่กว้าง ไม่มีเครื่องปรับอากาศ มีเพียงพัดลมเก่าสองตัวหมุนเอื่อย ๆ แต่ลูกค้าเดินเข้าออกไม่ขาดสาย กิจการคึกคักเกินคาด

เขาสั่งบะหมี่เนื้อวัวมาชามหนึ่ง กินหมดในสามนาที แล้วเอ่ยอย่างสบายอารมณ์ “เถ้าแก่ คิดเงินครับ!”

เจ้าของร้านหญิงยิ้มพลางเดินเข้ามา “ทั้งหมด 10 หยวนค่ะ”

ลู่ฝานยิ้มแล้วล้วงมือหยิบเงิน แต่เพียงชั่วพริบตา รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้าง

บ้าเอ๊ย!

เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!

ตอนลงเขาเขารีบร้อนเกินไป จนไม่ได้เอาเงินติดตัวมาเลย!

เขาฉี่หยวนมีตาแก่เป็นคนกุมอำนาจมาตลอด เรื่องเงินทองถูกยึดไว้แน่นหนา เขาไม่เคยมีเงินติดตัวสักแดงเดียว

คราวนี้ขายหน้าหมดแล้ว!

เพิ่งลงเขามาวันแรก หรือเขาจะโดนจับส่งโรงพักเพราะกินแล้วไม่จ่ายเงิน?

น่าอับอายเกินไปแล้ว!

ลู่ฝานกวาดตามองไปทั่วร้าน พลางพึมพำอยู่ในใจอย่างร้อนรน

อากาศร้อนขนาดนี้ ไม่มีใครเป็นลมแดดเลยหรือไง?

อย่างน้อยเขาก็เป็นหมอเทวดาผู้เร้นกาย แค่ช่วยคนสักคนแลกกับค่าบะหมี่หนึ่งชามก็ง่ายนิดเดียว

น่าเสียดายที่ถึงอากาศจะร้อน ลูกค้ากินเสร็จก็กลับกันหมด ไม่มีใครเปิดโอกาสให้เขาได้แสดงฝีมือเลย

เจ้าของร้านหญิงเห็นเขาล้วงหาเงินอยู่นานแต่ก็ไม่หยิบออกมาเสียที รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ เลือนหาย สีหน้าเย็นชาลง

สมัยนี้คนกินแล้วไม่จ่ายมีให้เห็นน้อยมากจริง ๆ

ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังอึดอัด หญิงสาวสวยสองคนที่มีบุคลิกโดดเด่นก็เดินเข้ามาจากหน้าร้าน

หนึ่งในนั้นเหลือบมองมา แล้วสบตากับลู่ฝานพอดี

ลู่ฝานฝืนยิ้มเจื่อน ๆ “มีเงินครับ มีเงินจริง ๆ ขอซดน้ำซุปอีกสองคำ เดี๋ยวผมจ่ายทันที!”

เจ้าของร้านหญิงหน้าบึ้งแล้วถอยไปยืนข้าง ๆ แต่ยังจับตาดูเขาตลอด กลัวว่าเขาจะหนี

ลู่ฝานค้นกระเป๋าทั้งสี่จนแทบพลิกออกมาดูแล้ว แต่สะอาดยิ่งกว่าใบหน้าเสียอีก

เขาทำได้เพียงนั่งอยู่ที่เดิมอย่างจำใจ ยกชามน้ำซุปขึ้นมาซดทีละคำอย่างช้า ๆ

ผ่านไปเต็ม ๆ 20 นาที หญิงสาวสองคนที่มาทีหลังกลับกินเสร็จและกำลังจะจ่ายเงินแล้ว ส่วนเขายังนั่งซดน้ำซุปอย่างกระอักกระอ่วน

ลูกค้าหลายโต๊ะในร้านพากันกินช้าลง ตั้งใจรอดูเรื่องสนุกว่าจะจบลงอย่างไร

เจ้าของร้านหญิงยิ่งเดินวนมาแถวนี้ทุก ๆ พัก สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

ลู่ฝานแทบร้องไห้ แอบมองไปทางครัวแล้วคิดว่า ถ้าจนปัญญาจริง ๆ คงต้องช่วยล้างจานให้ร้านหนึ่งวันเพื่อชดใช้หนี้

ในที่สุดเจ้าของร้านหญิงก็ทนไม่ไหว ตวาดเสียงเข้มว่า

“ไอ้หนุ่ม! เลิกทำท่าเป็นเล่นเพื่อถ่วงเวลาได้แล้ว! คิดจะกินแล้วไม่จ่ายหรือไง? ไม่มีทาง! เชื่อไหมว่าฉันจะแจ้งตำรวจจับเดี๋ยวนี้เลย!”

ลู่ฝานหน้าเจื่อน รีบอธิบาย “เถ้าแก่เนี้ยเข้าใจผิดแล้วครับ ผมรีบออกจากบ้านเกินไปจนลืมเอาเงินมาจริง ๆ ไม่ได้คิดจะกินฟรีนะครับ!”

“เอาอย่างนี้ไหมครับ ผมช่วยล้างจานในร้านให้หนึ่งวัน แลกกับค่าบะหมี่ชามนี้ได้หรือเปล่า?”

“ร้านฉันไม่ขาดคนล้างจาน!” เจ้าของร้านหญิงพูดเสียงแข็ง “คิดจะกินแล้วไม่จ่าย ถุย!”

คำพูดชุดนั้นทำเอาลู่ฝานเถียงไม่ออก สีหน้าขมขื่นจนแทบคั้นน้ำออกมาได้

ในจังหวะที่เขากำลังอับอายสุดขีด หญิงสาวหน้าตาเย็นชาที่โต๊ะข้าง ๆ ก็เอ่ยขึ้นว่า “เถ้าแก่ คิดเงินค่ะ”

เจ้าของร้านหญิงรีบหันไปต้อนรับ “ทั้งหมด 87 หยวนค่ะ”

หญิงสาวที่มาด้วยยื่นธนบัตรหนึ่งร้อยหยวนให้ ส่วนหญิงสาวเสียงเย็นชาก็พูดเรียบ ๆ ว่า “ไม่ต้องทอน คิดค่าบะหมี่ของเขารวมไปด้วยเลยค่ะ”

พูดจบทั้งสองก็หันหลังเดินจากไปอย่างไม่ลังเล

ลู่ฝานถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก แล้วแอบคิดในใจว่า หน้าตาดีช่วยให้อิ่มท้องได้จริง ๆ!

ขณะที่กำลังหลงตัวเองอยู่เงียบ ๆ หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นสิ่งผิดปกติ

หญิงสาวหน้าตาเย็นชาที่ช่วยจ่ายเงินให้เขาเมื่อครู่ มีชายฉกรรจ์น่าสงสัยหลายคนเดินตามอยู่ด้านหลัง!

บุญคุณหยดน้ำต้องตอบแทนด้วยสายธาร! ให้ตายสิ!

ลู่ฝานไม่พูดพร่ำทำเพลง ร่างวูบไหวกลายเป็นสายลมพัดกรูด เขาพุ่งออกจากร้านอย่างรวดเร็วแล้วมุดเข้าไปในรถของหญิงสาวทันที!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป