หญิงสาวบนเบาะหลังของรถหรู รวมถึงหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับ ต่างพากันอึ้งจนตาค้าง
“นายเป็นบ้าอะไร รีบลงจากรถไปเดี๋ยวนี้!”
สวีซินที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับเบิกตากว้าง มองลู่ฝานที่จู่ ๆ ก็ขึ้นมาบนรถด้วยความโมโหแทบระเบิด
แต่ลู่ฝานกลับไม่มีท่าทีลนลานแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขายังยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนเอ่ยอย่างเนิบช้า “อย่าเพิ่งโมโห ผมตั้งใจมาขอบคุณคุณโดยเฉพาะ”
ที่จริงเขายังไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายแอบสะกดรอยตามเขาก่อนหน้านี้หรือเปล่า ก่อนจะตรวจสอบเรื่องนี้ให้แน่ชัด เขาย่อมไม่พูดอะไรมาก
เวินอี้ฮวานที่นั่งอยู่บนเบาะหลังขยับตัวไปทางหน้าต่างโดยไม่รู้ตัว เส้นประสาทที่ขึงตึงอยู่พลันผ่อนคลายลงเล็กน้อย
เธอยกมือแตะสวีซินที่กำลังหัวฟัดหัวเหวี่ยงเบา ๆ แล้วปลอบเสียงแผ่ว “ไม่เป็นไร”
คนเราย่อมไม่ทำร้ายคนที่ยิ้มให้ เมื่ออีกฝ่ายเอ่ยขอบคุณอย่างสุภาพ ก็ไม่มีเหตุผลต้องคาดคั้นกัน
จากนั้นเวินอี้ฮวานก็เงยหน้ามองลู่ฝาน น้ำเสียงเรียบเรื่อยและอ่อนโยน “ใคร ๆ ก็มีช่วงเวลาลำบากกันทั้งนั้น แค่บะหมี่เนื้อชามเดียว ไม่เห็นต้องเก็บมาใส่ใจ ไม่ต้องอุตส่าห์มาขอบคุณหรอก”
แววตาของลู่ฝานใสกระจ่าง เขามองเธออย่างจริงจัง “คุณเป็นคนดี หน้าตาก็สวย แถมจิตใจยังเมตตาเป็นพิเศษ”
“เลิกพูดจาหว่านล้อมได้แล้ว!”
สวีซินขมวดคิ้วอย่างไม่สบอารมณ์ เร่งเร้าเสียงห้วน
“รีบลงจากรถ! ถ้าทำให้เรื่องสำคัญของพวกเราล่าช้า ต่อให้ขายนายก็ชดใช้ความเสียหายไม่ไหว!”
ลู่ฝานทำราวกับไม่ได้ยิน แล้วถามขึ้นลอย ๆ “พวกคุณรีบขนาดนี้ กำลังจะไปเมืองเทียนอวิ๋นเหรอ?”
“ถามอะไรไร้สาระ! ทางด่วนสายนี้ตรงไปเทียนอวิ๋น ไม่ไปที่นั่นแล้วจะไปไหน?” สวีซินสวนกลับอย่างหงุดหงิด
“บังเอิญจังเลย”
แววขบขันวาบผ่านดวงตาของลู่ฝาน
“ผมก็จะไปเมืองเทียนอวิ๋นพอดี ทำความดีให้ถึงที่สุด ไหน ๆ ก็ทางเดียวกันแล้ว ให้ผมติดรถไปด้วยหน่อยได้ไหม?”
“นายจะได้คืบเอาศอกใช่ไหม ไอ้บ้านนอก!”
สีหน้าสวีซินมืดครึ้มลงทันที เมื่อเห็นลู่ฝานทำหน้าไร้พิษภัยแต่หน้าหนาเป็นพิเศษ ความโกรธก็ปะทุขึ้นมาอย่างแท้จริง
เธอดูบอบบางตัวเล็ก แต่กลับแผ่รังสีเฉียบคมอย่างยิ่ง
ลู่ฝานหันไปมองเวินอี้ฮวานบนเบาะหลังด้วยสีหน้าไร้เดียงสา “ผมรู้ว่าคุณใจอ่อนที่สุด ยังไงก็ไม่ปล่อยให้คนอื่นเดือดร้อนหรอก...”
“ปิดประตู”
เวินอี้ฮวานเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย
ลู่ฝานชะงักไปเล็กน้อย “หือ?”
“ไม่ใช่ว่าจะขอติดรถไปด้วยเหรอ? ปิดประตู แล้วออกเดินทาง”
“ปัง!”
ลู่ฝานตอบสนองไวมาก เขายกมือปิดประตูรถอย่างคล่องแคล่ว
“พี่ฮวาน!” สวีซินมองอย่างไม่เข้าใจ
“ออกรถ” เวินอี้ฮวานยืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
สวีซินถลึงตามองลู่ฝานบนเบาะหลัง ก่อนเตือนเสียงเย็นชา “ไอ้หนุ่ม ฉันเตือนนายให้อยู่เฉย ๆ! ถ้ากล้าขยับซี้ซั้วแม้แต่นิดเดียว ฉันไม่ปล่อยนายไว้แน่!”
พูดจบเธอก็เหยียบคันเร่ง รถหรูพุ่งทะยานออกไป มุ่งหน้าสู่เมืองเทียนอวิ๋นอย่างรวดเร็ว
ระหว่างทาง เวินอี้ฮวานพิงหน้าต่างรถ มือข้างหนึ่งเท้าคาง เงียบมาตลอดทาง
ส่วนสวีซินนั้นคอยจับตาดูลู่ฝานผ่านกระจกมองหลังเป็นระยะ แววตาระแวดระวังถึงขีดสุด กลัวว่าเจ้าบ้านนอกไม่รู้ที่มาที่ไปคนนี้จะทำอะไรเกินเลยกับเจ้านายของเธอ
20 นาทีผ่านไปในพริบตา
ขณะนั้นเอง รถออฟโรดสีดำคันหนึ่งที่อยู่ด้านหน้าก็เปลี่ยนเลนอย่างผิดกฎจราจรและหักพวงมาลัยอย่างแรง ก่อนขวางถนนไว้เต็ม ๆ!
“โครม!”
ถึงสวีซินจะตอบสนองได้ไวและเหยียบเบรกกะทันหัน แต่รถทั้งสองคันก็ยังชนกันอย่างแรง!
“ขับรถเป็นหรือเปล่า ตาบอดหรือไง?!”
สวีซินโกรธจนแทบคลั่ง ผลักประตูเตรียมลงไปเอาเรื่องอีกฝ่าย
“อย่าลงไป!”
เสียงของลู่ฝานดังขึ้นกะทันหัน น้ำเสียงเคร่งขรึม “คนพวกนี้ไม่ได้มาดี”
ทันทีที่สิ้นเสียง ชายหนุ่มร่างกำยำสี่คนในชุดสูทสีดำก็ลงจากรถ
เวินอี้ฮวานบนเบาะหลังขมวดคิ้วเรียวแน่น พึมพำเสียงต่ำ “คนของเหอชิ่งหยวน”
พอได้ยินเช่นนั้น สวีซินก็ยิ่งเดือดดาล
“ต้องเป็นเหอชิ่งหยวนจงใจหาเรื่องแน่ ๆ! อยากขัดขวางไม่ให้พวกเราเซ็นสัญญา! ฉันจะลงไปคุยกับพวกเขาให้รู้เรื่อง!”
“ระวังตัวด้วย”
สวีซินกำโทรศัพท์มือถือในมือแน่น แล้วรีบลงจากรถ
เธอตัดสินใจไว้แล้วว่า หากอีกฝ่ายลงมือเมื่อไร จะโทรแจ้งตำรวจทันทีเพื่อป้องกันตัว
ชายชุดสูทที่เป็นหัวหน้าฝั่งตรงข้ามกอดอก สายตาจ้องสำรวจเรือนร่างของสวีซินอย่างไม่เกรงใจ
สวีซินอายุเพียง 20 ปี รูปร่างเล็กบอบบาง แต่ส่วนเว้าส่วนโค้งอวบอิ่มและเรือนร่างเพรียวบาง สะดุดตาเป็นพิเศษ
ชายหนุ่มผู้เป็นหัวหน้ายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เผยสีหน้าหื่นกระหาย “สาวสวยทั้งสองคน เชื่อฟังแล้วอยู่ตรงนี้ดี ๆ อย่าหาเรื่องเลย อยู่นิ่ง ๆ ทุกคนจะได้ไม่ต้องลำบาก ไม่อย่างนั้น...”
ชายชุดสูทอีกสามคนพลันขยับแยกไปยืนด้านข้าง ต่างตั้งท่ารับมือ
ท่ากระเรียนขาวกางปีก ท่าเริ่มต้นของหย่งชุน และท่ารวบรวมกำลังของไทเก๊ก ล้วนดูเป็นท่าเป็นทาง เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเป็นยอดฝีมือที่ฝึกฝนมาหลายปี
“ถ้ายังไม่ไสหัวไป ฉันจะแจ้งตำรวจแล้วนะ!” สวีซินข่มความโกรธแล้วตวาด
ชายหนุ่มผู้เป็นหัวหน้าทำสีหน้าไม่ยี่หระ เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “แจ้งสิ ตามสบายเลย จะได้เรียกตำรวจจราจรมาตัดสินว่าใครผิดใครถูกและประเมินค่าเสียหาย พวกเรามีเวลาอยู่แล้ว จะถ่วงเวลากับพวกเธอไปเรื่อย ๆ ก็ได้”
คำพูดเดียวทำให้สวีซินพูดไม่ออก เธอยืนนิ่งค้างอยู่กับที่
หากแจ้งตำรวจ ย่อมทำให้การเซ็นสัญญาล่าช้า แผนทั้งหมดก็จะพังไม่เป็นท่า
แต่ถ้าไม่แจ้งตำรวจ เธอเป็นเพียงผู้หญิงอ่อนแอคนเดียว จะรับมือกับคนที่ฝึกวิชามาถึงสี่คนได้อย่างไร
เวินอี้ฮวานในรถกระวนกระวายใจจนสับสน “จบแล้ว... ไปเซ็นสัญญาไม่ทัน บริษัทหมดหวังแล้วจริง ๆ ทำยังไงดี ฉันควรทำยังไงดี?”
เธอกวาดตามองไปรอบ ๆ อย่างร้อนรน ก่อนหันกลับมาโดยไม่รู้ตัว แล้วก็พลันพบว่า
ลู่ฝานบนเบาะหลังหายไปแล้ว!
วินาทีต่อมา!
“อ๊าก!”
“โอ๊ย!!”
เสียงร้องโหยหวนสี่เสียงดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน!
เป็นลู่ฝานนั่นเอง เขากำก้อนกรวดเล็ก ๆ ไว้ในฝ่ามือ สายตาเย็นชาก้มมองชายชุดสูททั้งสี่ที่นอนแผ่อยู่บนพื้น สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ
“ท่าทางเยอะ แต่ดูดีแค่เปลือก ใช้การไม่ได้สักนิด”
สวีซินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ถึงกับตะลึงงัน
ก้อนกรวดขว้างใส่คนย่อมเจ็บ คนปกติถูกเข้าไปก็ต้องล้มลง แต่ความเร็วของลู่ฝานเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!
เธอจับตาดูตลอดเวลา แต่กลับมองไม่ออกเลยว่าอีกฝ่ายลงจากรถตอนไหน หรือเริ่มลงมือตอนไหน!
“สวีซิน! อย่ามัวเหม่อ รีบขึ้นรถ!”
เวินอี้ฮวานเป็นคนแรกที่ได้สติกลับมา รีบร้องเรียก
“รีบไป!”
สวีซินได้สติกลับมาทันที แล้วพุ่งกลับไปยังที่นั่งคนขับ
ในกระจกมองหลัง ลู่ฝานกลับไปนั่งบนเบาะหลังอย่างเรียบร้อยแล้ว
เข้าเกียร์ ถอยรถ เหยียบคันเร่ง ทุกท่วงท่าลื่นไหลราวสายน้ำ
กว่าชายทั้งสี่ที่อยู่บนพื้นจะฝืนความเจ็บลุกขึ้น รถหรูก็หายลับไปกลายเป็นเพียงเงาเลือนรางแล้ว
ภายในรถ เวินอี้ฮวานหันไปมองลู่ฝาน ดวงตาใสกระจ่างเปี่ยมด้วยความจริงใจ
“ขอบคุณนะ เมื่อกี้คุณช่วยพวกเราไว้”
“เรื่องเล็กน้อยเอง”
ลู่ฝานยิ้มบาง ๆ
“คุณช่วยผมครั้งหนึ่ง ผมก็ปกป้องคุณระหว่างทางครั้งหนึ่ง ทำดีได้ดี เป็นเรื่องที่สมควรแล้ว”
เธอยิ้มตาหยี “ฝีมือคุณดีมาก ดูท่าคงมาหางานทำเลี้ยงชีพที่เมืองเทียนอวิ๋นสินะ? ช่วงนี้สวีซินกำลังช่วยฉันหาบอดี้การ์ดพอดี ถ้าคุณสนใจ ฉันจ้างคุณด้วยเงินเดือนสูงได้”
“ไม่ต้องหรอก”
ลู่ฝานส่ายหน้าเบา ๆ
“ผมไม่ได้มาหางานทำ”
สวีซินอดกลอกตาครั้งใหญ่ไม่ได้ ในใจบ่นกระปอดกระแปด
จะวางท่าอะไรนักหนา!
เด็กบ้านนอกอย่างนาย ได้เข้ามาในเมืองแล้วมีข้าวกินก็ดีแค่ไหนแล้ว ยังจะทำเป็นวางมาดอีก?
“แล้วคุณมาทำอะไรที่เมืองเทียนอวิ๋น?”
เวินอี้ฮวานถามต่อด้วยความสงสัย
“มาถอนหมั้น”
คำพูดสั้น ๆ สองคำ แต่เต็มไปด้วยความองอาจ
สวีซินอดเยาะเย้ยไม่ได้ “ฉันเปิดหูเปิดตาแล้วจริง ๆ! ใคร ๆ ก็ว่าคนบนเขาซื่อสัตย์และเรียบง่าย แต่ที่แท้นายเป็นคนขี้โม้ที่สุดสินะ? ยังจะถอนหมั้นอีกเหรอ? นายได้แต่งกับสาวในเมืองก็นับว่าบรรพบุรุษบนสุสานส่งบุญมาให้แล้ว!”
ลู่ฝานยังคงสงบนิ่ง ไม่ร้อนรนไม่กระวนกระวาย
“ผมไม่ได้โม้ เรื่องถอนหมั้นเป็นเรื่องจริง ผมมีคู่หมั้นอยู่สองคนในเมืองเทียนอวิ๋น คนหนึ่งชื่อเวินฝูเหยา อีกคนชื่อหานอิ่ง พวกคุณรู้จักไหม?”
ทันทีที่ได้ยินคำพูดนี้ ร่างบอบบางของเวินอี้ฮวานก็แข็งค้างเล็กน้อย คิ้วตากระตุกเบา ๆ สีหน้าเปลี่ยนเป็นประหลาดขึ้นมาทันที
เธอมองลู่ฝานนิ่ง ก่อนถามเสียงแผ่ว “คุณ... ชื่ออะไรนะ?”
“ลู่ฝาน” เขาตอบอย่างตรงไปตรงมา
“แล้วคุณล่ะ?”
“!!!”
รูม่านตาของเวินอี้ฮวานสั่นไหวเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ น้ำเสียงเริ่มติดขัด
“ฉัน... ฉันชื่อเวินอี้ฮวาน”
“คุณก็แซ่เวินเหรอ?”
ดวงตาของลู่ฝานเป็นประกาย “งั้นคุณต้องรู้จักคู่หมั้นของผม เวินฝูเหยาแน่ ๆ ใช่ไหม?”
“มะ...ไม่รู้จัก! ไม่รู้จักเลย!”
เวินอี้ฮวานพลันลนลาน รีบเบือนหน้าหนี ไม่กล้าสบตาเขา สีหน้าดูไม่เป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง
สวีซินที่อยู่ข้าง ๆ ทนไม่ไหวอีกต่อไป บ่นเยาะเย้ยอย่างเหลืออด
“นายช่างกล้าฝันจริง ๆ! ยังจะมีคู่หมั้นอีกเหรอ? รู้ไหมว่าหานอิ่งกับเวินฝูเหยาเป็นคนระดับไหน? พวกเธอเป็นหญิงสาวผู้โดดเด่นที่สุดสองคนในเมืองเทียนอวิ๋น! เด็กบ้านนอกอย่างนาย คู่ควรกับพวกเธอด้วยเหรอ? เลิกฝันกลางวันได้แล้ว!”
ลู่ฝานยักไหล่อย่างจนใจ
เขาพูดความจริงทุกคำ แต่น่าเสียดายที่ไม่มีใครเชื่อ พูดไปก็ไร้ประโยชน์
ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถก็แล่นเข้าสู่เขตเมืองของเมืองเทียนอวิ๋น และหยุดลงอย่างนุ่มนวลตรงทางแยกแห่งหนึ่ง
“พวกเราต้องรีบไปเซ็นสัญญา ส่งคุณได้แค่ตรงนี้” สวีซินกล่าวเสียงเย็นชา
“ขอบคุณมาก”
ลู่ฝานผลักประตูลงจากรถ
ภายในรถ เวินอี้ฮวานกระซิบบอกสวีซินสองสามคำ
ไม่นานสวีซินก็ถือเงินสด 500 หยวนกับนามบัตรใบงามลงจากรถแล้วยื่นให้เขา บนนามบัตรพิมพ์ตำแหน่งเลขาของประธานบริษัทอวี้เหยียนไว้อย่างชัดเจน
เห็นได้ชัดว่าเวินอี้ฮวานคือผู้กุมบังเหียนตัวจริงของบริษัทอวี้เหยียน
เวินอี้ฮวานมองผ่านหน้าต่างรถ แล้วเอ่ยเสียงอ่อนโยน
“เงินนี่ถือเป็นของขอบคุณของฉัน ถ้าคุณเจอปัญหาอะไรในเมืองเทียนอวิ๋น ก็ให้สวีซินช่วยได้ทุกเมื่อ”
ลู่ฝานไม่ได้ปฏิเสธ เขารับไว้ตามตรง
เขาเพิ่งมาถึงที่นี่ ไม่มีเงินติดตัวสักหยวน หากไม่มีเงินก็ยากจะขยับไปไหน
ในหนังสือหมั้นระบุเพียงว่าคู่หมั้นทั้งสองคนอยู่ในเมืองเทียนอวิ๋น แต่ไม่ได้บอกที่อยู่ไว้ชัดเจน การตามหาพวกเธอคงต้องใช้เวลาอีกนาน ตอนนี้เขาจำเป็นต้องมีเงินไว้ใช้จ่ายจริง ๆ
“ผมขอยืมเงินนี่ไว้ก่อน พอจัดการธุระเสร็จแล้วจะคืนให้แน่นอน”
หลังเก็บเงินกับนามบัตรเรียบร้อย ลู่ฝานก็หายลับไปในพริบตา
ภายในรถ สวีซินหันไปมองเวินอี้ฮวานที่เงียบอยู่ ก่อนหยอกล้อว่า “พี่ฮวาน ก่อนหน้านี้พี่บอกว่าที่บ้านก็หมั้นหมายให้พี่ไว้ มีคู่หมั้นอยู่คนหนึ่งไม่ใช่เหรอ? รีบเล่าเลยว่าเขาชื่ออะไร?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เวินอี้ฮวานก็มองออกไปนอกหน้าต่าง เม้มริมฝีปากแดงระเรื่อเบา ๆ ...