เวลา 14.30 น. เย่เฉินกับพวกก็มาถึงสถานที่จัดงานประมูล
หลินเทียนหนานรออยู่ที่ทางเข้าแล้ว
“เย่เฉิน ในที่สุดนายก็มาเสียที”
พอเห็นเย่เฉินมาถึง หลินเทียนหนานก็โล่งใจขึ้นมาก
เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ข้างกายหลินเทียนหนาน เย่เฉินจึงถามว่า “คุณลุงหลิน ทำไมมีแค่คุณคนเดียวครับ?”
“เฮ้อ อย่าพูดถึงเลย”
หลินเทียนหนานทำหน้าเหนื่อยหน่าย ก่อนเล่าถึงต้นสายปลายเหตุให้ฟัง
ร้านค้าในย่านใจกลางเมืองแห่งนี้เดิมทีก็เป็นของหลินเทียนโยว ทั้งผู้บริหารและช่างเทคนิคใต้บังคับบัญชาก็เป็นคนของหลินเทียนโยวทั้งนั้น
หลินเทียนหนานเป็นแค่ผู้บัญชาการตัวเปล่า สั่งใครไม่ได้เลย
ก่อนหน้านี้เขาก็แค่มีตำแหน่งลอย ๆ อยู่ในตระกูลหลิน ใต้บังคับบัญชาไม่มีคนให้ใช้งานสักคน
“คนนี้คือ?”
หลินเทียนหนานมองหลิวเฉียงที่ยืนอยู่ข้างเย่เฉิน เย่เฉินรีบแนะนำ “คุณลุงหลิน นี่เพื่อนซี้ผมเอง ชื่อหลิวเฉียง เมื่อก่อนเราสองคนเคยส่งอาหารด้วยกันครับ”
“ส่งอาหารเหรอ?!”
หลินเทียนหนานเกือบกัดลิ้นตัวเอง ก่อนเอ่ยว่า “เย่เฉิน วันนี้เรามาเล่นพนันหยกกันนะ นาย...มั่นใจหรือเปล่า?”
“วางใจเถอะครับคุณลุง ผมจะช่วยคุณเอง” เย่เฉินยิ้มบาง ๆ พลางปลอบใจ
ทันใดนั้น เสียงที่ไม่ควรดังขึ้นในเวลานี้ก็ดังมาจากด้านหลัง
“เย่เฉิน นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”
ทั้งสี่คนหันกลับไปมอง ก็เห็นซูเจียวคล้องแขนหวังเผิงเดินเข้ามา ข้างกายยังมีชายวัยกลางคนสวมเสื้อคลุมยาวสีเทาอีกคน
ตอนนี้ซูเจียวเปลี่ยนไปจนเย่เฉินแทบจำไม่ได้ เธอสวมชุดแบรนด์เนมราคาแพง มือหิ้วกระเป๋าหลุยส์วิตตองรุ่นลิมิเต็ด
ใบหน้าแต่งหน้าจัดจ้าน ผมดัดเป็นลอนใหญ่สีแดงไวน์ ทั้งตัวแผ่กลิ่นอายคนเห็นแก่เงินอย่างชัดเจน ราวกับอยากสลักคำว่าเห็นแก่เงินไว้กลางหน้าผาก