“เย่เฉิน อย่าคิดว่าแค่พอมีฝีมือแล้วจะเก่งกาจนัก งานประมูลนี้จัดโดยจู๋ซีกรุ๊ปนะ”
หวังเผิงข่มขู่ทั้งที่แววตาหวาดหวั่นอยู่บ้าง “ต่อให้เป็นตระกูลหลิน ก็ยังต้องไว้หน้าจู๋ซีกรุ๊ปอยู่สามส่วน”
เย่เฉินคร้านจะเสียเวลาพูดกับพวกเขา จึงยกมือเรียกพนักงานคนหนึ่งมา แล้วชี้ไปยังหินดิบที่หลิวเฉียงเลือก “หินก้อนนี้ราคาเท่าไร พวกเราจะซื้อ”
“เย่เฉิน นายบ้าไปแล้วหรือไง ถึงกับซื้อหินแบบนี้?”
ตอนนี้หวังเผิงมั่นใจเต็มที่ว่าเย่เฉินไม่รู้เรื่องพนันหินอย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นคนที่รู้เรื่องหยกสักคนก็ต้องดูออกว่าหินก้อนนี้ซื้อไปก็ขาดทุน
“ซื้อมาเล่น ๆ นายมีปัญหาอะไรหรือไง?” เย่เฉินย้อนถาม
ซูเจียวก้าวออกมา กอดอกแล้วมองเย่เฉินด้วยแววตาดูแคลน “เย่เฉิน เลิกทำเป็นรู้ดีทั้งที่ไม่รู้อะไรสักอย่างได้แล้ว ฉันรู้ดีว่านายมีดีแค่ไหน”
“อย่าคิดว่าเกาะคุณหนูใหญ่ตระกูลหลินแล้วจะวิเศษวิโส นายก็หนีความจริงที่ว่าเป็นคนไร้ค่าไม่พ้นหรอก”
ถ้าเป็นเมื่อก่อน ซูเจียวคงไม่กล้าพูดแบบนี้ต่อหน้าหลินชิงอี แต่หลังจากหวังเผิงเล่าเรื่องของตระกูลหลินให้ฟัง เธอก็ไม่กลัวอีกต่อไป
ผู้ชายของเธอเป็นมือขวาของหลินเทียนโยว ดังนั้นเมื่ออาศัยความสัมพันธ์นี้ หนุนหลังเธอก็ย่อมเป็นหลินเทียนโยวเช่นกัน
“เพี๊ยะ!”
หลินชิงอีชิงก้าวเข้าไปตบหน้าซูเจียวก่อนที่เย่เฉินจะทันลงมือ
ภาพนี้ช่างคุ้นตาเหลือเกิน
“ถ้าเธอกล้าด่าเย่เฉินอีกคำเดียว ฉันจะถอนฟันเธอให้หมด!”
หลินชิงอีจ้องซูเจียวเขม็ง กำหมัดเล็ก ๆ แน่น
“เธอ... เธอตบฉันเหรอ?!”
ซูเจียวกุมแก้มที่แสบร้อน วิ่งกลับไปหาหวังเผิงแล้วเกาะแขนเขาไว้ “ที่รัก เธอตบฉัน!”
หวังเผิงหน้าบึ้ง “คุณหนูใหญ่ คุณทำเกินไปแล้ว”
หวังเผิงยื่นเรื่องขอย้ายตำแหน่งไปแล้ว ตอนนี้เขาเป็นคนของหลินเทียนโยว จึงไม่เกรงกลัวหลินชิงอี