เสวียเจียเหยียนเห็นสีหน้าเขาเหม่อลอย ก็ค่อนข้างไม่รู้จะทำตัวอย่างไร ฮ่องเต้คืนนี้เป็นอะไรไป?
นางจงใจสวมเสื้อเนื้อบาง ก็เพื่อยั่วยวนให้เขาใกล้ชิดยิ่งขึ้น จะได้ให้เขาหลงใหลในตัวนางมากขึ้น ภายภาคหน้าจะได้อาศัยอำนาจเขาจัดการตระกูลเกาและจวนซู่กั๋วกง แต่วันนี้เขากลับประหลาดยิ่งนัก ชัดเจนว่าโอบกอดนางแนบแน่น แต่กลับไม่รีบเร่งอยากได้นาง
นางตั้งสติ เงยหน้าขึ้น ในดวงตาฉายแววอ่อนโยนแย้มยิ้ม เสียงเบาแผ่ว แต่งแต้มด้วยความนอบน้อมพอเหมาะพอดี "เหตุใดฝ่าบาทจึงตรัสเช่นนี้? ฝ่าบาททรงเป็นมังกรท่ามกลางมนุษย์ จักรพรรดิผู้สูงส่ง หม่อมฉันได้รับความเมตตาจากฝ่าบาท ได้ถวายงานปรนนิบัติบนแท่นบรรทม นั่นเป็นวาสนาของหม่อมฉัน เหตุใดจึงจะเป็นการยอมจำนน?"
มีเพียงเสวียเจียเหยียนเองที่รู้ว่า ในถ้อยคำนี้มีความจริงใจอยู่สักเท่าใด
ชาติก่อน นางเกลียดเจียงเสวียนยิ่งนัก เกลียดที่เขาทำลายครอบครัวของนาง เกลียดที่เขาทำให้นางกลายเป็นของเล่น เกลียดที่เขาทำให้นางเสื่อมเสียชื่อเสียง คิดว่าเขาเป็นต้นเหตุของโศกนาฏกรรมทั้งปวง
แต่ชาตินี้ นางไม่อยากเกลียดอีกแล้ว เกลียดเจียงเสวียนแล้วได้อะไร? มีแต่เพิ่มความขุ่นมัวไร้ประโยชน์ บัดนี้นางเพียงอยากมีชีวิตอยู่อย่างดี ปกป้องผู้เป็นที่รัก แล้วอาศัยอำนาจของเจียงเสวียน เหยียบย่ำผู้ที่เคยกดขี่ข่มเหงพวกนางให้จมดินไปทีละคน
เจียงเสวียนสำหรับนางแล้ว ไม่ใช่จักรพรรดิที่น่าชิงชังเช่นในชาติก่อนอีกต่อไป แต่เป็นที่พึ่งพาอันทรงพลังที่สุดบนเส้นทางล้างแค้นของนาง
เสวียเจียเหยียนค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อนอนชั้นนอกสุดเม็ดบนออก ปกเสื้อหลวมคล้อยลงมา เสื้อเนื้อบางนั้นเดิมก็เปิดกว้างตั้งแต่แรก เผยให้เห็นลำคอขาวละเอียดท่อนงาม เส้นเลือดสีเขียวอ่อนข้างลำคอแลเห็นเลือนราง ใต้ลงไปคือความงามแห่งวสันต์ที่ซ่อนเร้นอยู่รำไร