เสน่หารัญจวน

ตอนที่ 43 สายตาสั้น

6 นาที· 1.3K คำ

เซียงเสวี่ยตกใจจนตัวสั่น พูดตะกุกตะกักว่า "เรียน……เรียนฮูหยิน คุณหนู……คุณหนูออกไปข้างนอกเจ้าค่ะ บ่าวไม่ทราบว่าไปที่ใด"

"ไม่ทราบ?" หลวนซื่อกำลังหงุดหงิดอยู่แล้ว ได้ยินดังนั้นก็ยิ่งโกรธ คว้าไม้ขนไก่จากชั้นข้างกาย ฟาดลงบนร่างเซียงเสวี่ยอย่างบ้าคลั่ง "ข้าว่าเจ้ามันใจกล้าเกินไปแล้ว! นายออกไปเจ้ากลับไม่รู้? หรือว่าเจ้าสมคบคิดกับคุณหนูปิดบังข้า!"

เซียงเสวี่ยเจ็บจนร้องลั่น กุมศีรษะหดตัวลงกับพื้น น้ำตาและน้ำมูกไหลพราก

ขณะนั้นเอง เสียงหัวเราะของฉีเชี่ยนหรงดังมาจากนอกเรือน นางพาสาวใช้ไฉ่หยวนเดินย่างกรายเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน

หลวนซื่อเห็นนาง ความโกรธยิ่งพุ่งพล่าน ชี้หน้านางตวาดกร้าว "ไอ้เด็กสารเลว! ยังรู้จักกลับมาอีก! ว่า บัดนี้เจ้าไปที่ไหนมา?"

สีหน้าฉีเชี่ยนหรงปรากฏแววอึดอัด สายตากวาดมองเซียงเสวี่ยบนพื้นอย่างรวดเร็ว แล้วเงยหน้าขึ้น ทำเป็นสงบนิ่งตอบ "ข้าอยู่ที่บ้านนี้แหละ มิได้ไปที่ใด เมื่อครู่เบื่อในเรือน ก็เลยไปเดินเล่นในสวนดอกไม้"

"เดินเล่นในสวน?"

หลวนซื่อไม่เชื่อแม้แต่น้อย โผเข้าคว้าแขนฉีเชี่ยนหรง กระชากนางมาอยู่ตรงหน้า ก้มลงดมกลิ่นตามร่างนางอย่างละเอียด

นอกจากกลิ่นเครื่องสำอางที่บุตรสาวใช้เป็นประจำ ยังมีกลิ่นหอมแปลกปลอมแฝงอยู่จางๆ คล้ายกลิ่นที่บุรุษใช้

ใจหลวนซื่อกระตุกวูบ มือออกแรงบีบหนัก บิดแขนฉีเชี่ยนหรงอย่างแรง "ไอ้เด็กเวร! ยังกล้าโกหก! นี่กลิ่นอะไรกัน? เจ้าไปที่ไหนมาแน่? ถ้าไม่บอกความจริง ข้าจะส่งคนไปบอกพ่อเจ้าเดี๋ยวนี้ ให้ใช้กฎตระกูลเฆี่ยนเจ้า!"

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป