ท่ามกลางเสียงร้องโหยหวนราวหมูถูกเชือด เซียวเฉินฆ่าเชื้อบาดแผลทุกแห่งของหานฝูหลงจนหมด
เซียวเฉินหันไปมองหมอทหาร “ไป เอาสุราที่ผสมแอลกอฮอล์ชามนั้นมาด้วย กะละมังน้ำกับไหสุราใช้ไม่ได้แล้ว วางไว้ข้าง ๆ”
“ขอรับ ขอรับ!”
หมอทหารยกสุราอีกชามมาวางไว้ข้าง ๆ ปล่อยให้เย็นลง
ในเวลานั้น เซียวเฉินหยิบเข็มเย็บผ้าขึ้นมา แล้วบิดเส้นผมหลายเส้นให้รวมเป็นเกลียว ก่อนสอดผ่านรูเข็ม
ชั่วขณะถัดมา ท่ามกลางสายตาเบิกกว้างของหมอทหาร เซียวเฉินก็เริ่มเย็บบาดแผลให้หานฝูหลง
การกระทำของเซียวเฉินทำให้หมอทหารตกตะลึงจนแทบอ้าปากค้างไปนานแล้ว
เขามองเซียวเฉินเย็บบาดแผลให้หานฝูหลงราวกับกำลังเย็บเสื้อผ้า ปากอ้าค้างพลางกลืนน้ำลายไม่หยุด
ผ่านไปครึ่งชั่วยาม เซียวเฉินจึงเย็บบาดแผลของหานฝูหลงเสร็จทุกแห่ง จากนั้นหยิบสุราผสมแอลกอฮอล์มาฆ่าเชื้อให้อีกครั้ง
จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เซียวเฉินจึงหันไปหาหมอทหาร
“ทายาห้ามเลือดลงบนบาดแผล แล้วพันแผลใหม่ พรุ่งนี้ค่อยฉีดยาให้เขาอีกเข็มก็เป็นอันเรียบร้อย
หากยาที่ฉีดพรุ่งนี้ได้ผล เมื่อไข้สูงของแม่ทัพบัญชาการหานลดลง เขาก็จะรอดชีวิต”
แม้ไม่รู้ว่าสิ่งที่เซียวเฉินพูดจริงหรือไม่ หมอทหารก็ยังทำตาม
หลังทายาห้ามเลือดและพันแผลใหม่แล้ว เซียวเฉินจึงล้างมีดสั้นจันทร์เสี้ยว ก่อนออกจากค่ายทหารบาดเจ็บ
เมื่อกลับถึงกระโจม เซียวเฉินเอนกายลงบนเตียง พลางครุ่นคิดถึงหนทางข้างหน้าไม่หยุด ตลอดทั้งคืนเขาไม่ได้นอนเลย
หมอทหารเองก็นอนไม่หลับเช่นกัน เขาเอาแต่คิดถึงวิธีเย็บแผลของเซียวเฉิน พลิกตำราแพทย์ไปมาเพื่อหาคำยืนยัน
ยามเช้าตรู่ หานฟู่พากองทัพจากไป ทิ้งไว้เพียงทหารรักษาการณ์สองพันนายของอำเภอชิ่งหยุน
หลิวหู่ หลี่ชิง จ้าวหลง และคนอื่น ๆ กำลังรวบรวมทหาร บัดนี้พวกเขาทั้งเก้าคนต่างมีอำนาจคุมกำลังแล้ว ในที่สุดก็มีทหารอยู่ในมือ