เซียวเฉินมองหานฝูหลงผู้เตรียมใจตายไว้แล้ว ก่อนเอ่ยขึ้นช้า ๆ
“ในเมื่อท่านแม่ทัพบัญชาการหานไม่กลัวแม้แต่ความตาย เช่นนั้นกล้าลองวิธีของข้าหรือไม่ หากได้ผล ท่านอาจหายดีได้
หากไม่ได้ผล ก็เพียงต้องทนเจ็บปวดเพิ่มขึ้นอีกสักหน่อยก่อนตาย ท่านกล้าหรือไม่”
เมื่อได้ยินว่าเซียวเฉินมีวิธี แววปรารถนาจะมีชีวิตรอดพลันปรากฏขึ้นในดวงตาของหานฝูหลง
หากยังมีหวังที่จะมีชีวิตต่อไป ใครบ้างจะคิดอยากตาย ต่อให้ความหวังนั้นจะมีเพียงริบหรี่ก็ตาม
“มีสิ่งใด...ที่ข้าไม่กล้า ข้าหานฝูหลงก็เป็นคนใกล้ตายอยู่แล้ว ยังมีสิ่งใดให้กลัวอีก”
“ดี!”
เมื่อหานฝูหลงยินยอม เซียวเฉินก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น
พอดีว่าเชื้อราเพนิซิลลินที่เขาเพาะเลี้ยงไว้ยังไม่เคยทดลองกับผู้ป่วย ยามนี้หานฝูหลงบาดเจ็บสาหัส จึงเหมาะจะเป็นผู้ทดลองพอดี
หากเพนิซิลลินที่สกัดจากเชื้อรานี้ได้ผล ภายหน้าก็จะช่วยลดอัตราการเสียชีวิตของทหารลงได้อย่างมาก
เซียวเฉินหันไปทางหมอทหาร “ในเมื่อท่านไม่มีวิธี เช่นนั้นก็ลองวิธีของข้าเถิด วางใจได้ หากรักษาท่านแม่ทัพบัญชาการหานไม่หาย ข้าก็ไม่ปล่อยให้ท่านตาย”
เมื่อได้รับคำรับรองจากเซียวเฉิน หมอทหารก็พยักหน้าอย่างหนักแน่นเช่นกัน “ได้ ข้าจะเชื่อฟังนายอำเภอเซียว
อย่างไรเสียก็ต้องตายอยู่ดี มิสู้ลองรักษาคนตายให้กลายเป็นคนเป็นดูสักตั้ง”
เซียวเฉินดีดนิ้ว “ดี ฟังให้ดีแล้วจดไว้
ไปเตรียมน้ำมันเมล็ดผักกาดครึ่งถังเล็ก ถ่านไม้บดละเอียดหนึ่งอ่าง เข็มเย็บผ้า เหล้าฤทธิ์แรงที่สุดหนึ่งไห แล้วก็ตัดผมของท่านแม่ทัพบัญชาการหานมาหยิบหนึ่ง จัดการล้างให้สะอาด”