หลังผ่านไปหนึ่งคืน ทหารม้าตงหูที่ประจำอยู่ในค่ายชั่วคราวก็ออกเดินทางกันทั้งหมด ตั้งแต่เช้าตรู่ทหารม้าหลายร้อยนายก็มุ่งหน้าไปยังอำเภอชิ่งหยุน
ภายในค่ายเหลือทหารม้าเฝ้าอยู่ไม่ถึงสามสิบคน
เมื่อกองกำลังส่วนใหญ่เคลื่อนห่างออกไปแล้ว เซียวเฉินจึงสั่งให้พวกพ้องลงมือ
ยามนี้ในมือเขาถือหน้าไม้แบบง่าย ๆ ที่เขาพาคนไปทำขึ้นในป่าตลอดหลายวันที่ผ่านมา
ทหารในหน่วยสิบคนต่างมีหน้าไม้แบบง่าย ๆ คนละคัน พร้อมลูกธนูไม้ที่เหลาไว้จากกิ่งไม้คนละสิบดอก
“ทุกคนเตรียมตัว เข้ามาฟังข้า”
หลี่ชิง หลิวหู่ และคนอื่น ๆ ขยับเข้ามาหาเซียวเฉินเพื่อรอฟังคำสั่งต่อไป
เซียวเฉินชูหน้าไม้แบบง่าย ๆ ในมือขึ้น แล้วอธิบายให้ทุกคนฟัง
“สองวันนี้ทุกคนคงคุ้นเคยกันแล้ว หน้าไม้พวกนี้ทำอย่างลวก ๆ แทบไม่มีอานุภาพ จำไว้ว่าอย่ายิงเกราะของศัตรู
ลูกธนูไม้พวกนี้ยิงทะลุเกราะไม่ได้ ยิ่งกว่านั้น สายธนูที่ทำจากเถาวัลย์ก็ไม่มีกำลังมากพอ เพราะฉะนั้นเราต้องเล็งคอและดวงตาของศัตรู
ยิงครบสิบดอกแล้ว ไม่ว่าจะถูกเป้าหรือไม่ ทุกคนทิ้งหน้าไม้แล้วชักดาบเข้าประชิด”
“ขอรับ พี่เฉิน!”
คนกลุ่มหนึ่งลอบเข้าใกล้ค่ายชั่วคราวของทหารม้าตงหู แล้วหมอบลงนอกค่าย
“หลี่ชิง พวกเจ้าห้าคนลอบไปทางซ้าย ที่เหลือตามข้าไปทางขวา รอให้เข้าใกล้แล้วค่อยยิงธนู ยิงลูกธนูในมือให้หมดอย่างรวดเร็วแล้วบุกเข้าไปทันที
อย่าปล่อยให้ทหารม้าตงหูพวกนั้นขึ้นหลังม้าได้ มิฉะนั้นความได้เปรียบของเราจะสูญไป”
“วางใจเถิดพี่เฉิน คราวนี้พวกเราจะเล่นงานพวกมันให้หนัก!”
หลี่ชิงพาหลิวหู่กับอีกสี่คนลอบไปทางซ้ายของค่าย ส่วนเซียวเฉินมุ่งหน้าไปทางขวา
กลางค่ายมีทหารม้ากว่ายี่สิบนายล้อมกองไฟผิงไฟอยู่ มีทหารเพียงสองนายลาดตระเวนอยู่ใกล้ ๆ
เซียวเฉินซ่อนตัวอยู่ข้างรถม้าที่บรรทุกเสบียงเต็มคัน อาศัยจังหวะที่ทหารตงหูนายหนึ่งไม่ทันระวัง ใช้มีดสั้นจันทร์เสี้ยวปาดคอเขาทันที