หานฟู่พินิจเซียวเฉินอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเผยสีหน้าพึงพอใจเล็กน้อย
“ข้ามีบุตรชายเพียงคนเดียว แม้เขาจะหยิ่งยโสไปบ้าง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นบุตรชายของข้า
ครานี้ที่เขากลับมาได้อย่างปลอดภัย เซียวเฉินมีความชอบใหญ่หลวง ต่อไปจงมาเป็นองครักษ์คนสนิทใต้บัญชาข้าเถิด”
หานฟู่แผ่กลิ่นอายอำนาจอันเป็นเอกลักษณ์ของผู้มีฐานะสูงส่ง วาจาของเขาทำให้ผู้ฟังไม่อาจเกิดความคิดต่อต้านขึ้นในใจ
หากเป็นผู้อื่น คงยินดีจนแทบอดใจไม่ไหว รีบตอบรับไปแล้ว ทว่าเซียวเฉินกลับมิได้คิดเช่นนั้น
หากติดตามอยู่ข้างกายหานฟู่ ย่อมไม่มีพื้นที่ให้แสดงฝีมือ
“เรียนท่านผู้ว่าการ ข้าน้อยเป็นเพียงนักรบหยาบกระด้าง ไม่รู้หนังสือแม้แต่ตัวเดียว หากติดตามอยู่ข้างกายใต้เท้า เกรงว่าหลายเรื่องคงทำไม่เป็น”
เซียวเฉินตอบอย่างนอบน้อม ทำให้เฉิงเฟยที่ยืนอยู่ข้างๆ อดตื่นตะลึงมิได้
“เจ้าหนุ่ม รู้หรือไม่ว่าการได้เป็นองครักษ์คนสนิทของท่านผู้ว่าการนั้นเป็นเกียรติยศใหญ่หลวงเพียงใด?”
เซียวเฉินย่อมรู้ดีว่าองครักษ์คนสนิทของหานฟู่มีความสำคัญเพียงใด ดังคำกล่าวที่ว่าขุนนางหน้าประตูมหาเสนาบดียังมีตำแหน่งสูงถึงขั้นสาม เมื่อได้เป็นองครักษ์คนสนิทของหานฟู่แล้ว ในเขตโยวโจวนี้ยังจะมีผู้ใดกล้าไม่ให้เกียรติอีก
สำหรับผู้อื่น นี่อาจเป็นพระคุณยิ่งใหญ่ แต่สำหรับเซียวเฉินแล้ว กลับเป็นพันธนาการอย่างหนึ่ง
หานฟู่เห็นว่าเซียวเฉินถึงกับกล้าปฏิเสธตน ก็ยิ้มบางๆ
“โอ้...? ในเขตโยวโจวนี้ยังไม่มีผู้ใดกล้าปฏิเสธคำพูดของข้า หานฟู่ เจ้าหนุ่มนี่ถึงกับดูแคลนตำแหน่งองครักษ์คนสนิทของข้า บอกมาสิว่าเจ้าอยากได้สิ่งใด?”
เซียวเฉินเงยหน้ามองหานฟู่ แววตาเผยความเศร้าสลดและขุ่นเคืองเล็กน้อย แน่นอนว่านั่นเป็นเพียงการเสแสร้ง
“เรียนท่านผู้ว่าการ ข้าน้อยเกิดในอำเภอชิงหยุน ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากด่านจือหนิง