ทว่าก่อนที่พวกเขาจะเอ่ยปาก เซียวเฉินก็ชิงพูดขึ้นก่อน
“เห็นแก่ที่เจ้าคุกเข่าต่อหน้าข้าราวกับสุนัข เรื่องที่ให้ข้ารับปากก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ ขอเพียงเจ้ารับปากข้าข้อหนึ่ง ข้าก็จะไปขึ้นทะเบียนแรงงานแทนเจ้า”
เซียวรั่วชิงที่กำลังจะเดือดดาล พลันเปลี่ยนสีหน้าเมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายของเซียวเฉิน
“น้องเฉินว่ามาเถิด ขอเพียงเจ้ารับปากไปขึ้นทะเบียนแรงงานแทน ข้ายอมรับทุกข้อแม้”
เซียวฟู่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มีสีหน้ายินดีขึ้นมาทันที เขาก้าวมาหยุดตรงหน้าเซียวเฉินแล้วกล่าวอย่างจริงจัง
“ถูกต้องแล้ว เฉินเอ๋อร์ ขอเพียงเจ้ารับปาก เงื่อนไขใดก็ว่ามา”
เซียวเต๋อลู่พุ่งเข้ามาหาเซียวเฉิน “เฉินเอ๋อร์ เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังพูดอะไรอยู่”
เซียวเฉินยิ้มให้เซียวเต๋อลู่เล็กน้อย ก่อนตบไหล่เขาเบา ๆ
“ท่านพ่อ ข้าอายุสิบหกแล้ว ย่อมรู้ว่ากำลังพูดอะไร ท่านกับท่านแม่ยืนอยู่ข้าง ๆ เถิด เรื่องของข้า ข้าควรเป็นผู้จัดการเอง”
เซียวเต๋อลู่มองเซียวเฉินในยามนี้ แล้วรู้สึกว่าคนตรงหน้าราวกับไม่ใช่บุตรชายของตน เพราะเซียวเฉินคนก่อนหาได้แข็งกร้าวถึงเพียงนี้ไม่
เซียวเต๋อลู่ยังไม่ทันตั้งตัว เซียวเฉินก็มองเซียวฟู่ด้วยสีหน้าจริงจังแล้วกล่าวว่า
“ให้ข้าไปขึ้นทะเบียนแรงงานแทนบุตรชายเจ้า ใช่ว่าจะไม่ได้ แต่เงื่อนไขของข้าคือแยกครอบครัว!”
“อะไรนะ?” เซียวฟู่ตกตะลึง คิดว่าตนฟังผิดไป
เซียวเฉินกล่าวย้ำอีกครั้ง “แยกครอบครัว... ขอเพียงเจ้าตกลง ข้าก็จะไปขึ้นทะเบียนแรงงานแทนบุตรชายเจ้า”
“ไม่ได้ แยกครอบครัวไม่ได้!” เวลานั้นแซ่หวังก็พุ่งเข้ามาคัดค้านทันที
“ล้วนเป็นคนครอบครัวเดียวกัน จะพูดเรื่องแยกครอบครัวไปไย หากข้ายังอยู่แล้วปล่อยให้น้องรองแยกออกไป ผู้คนคงกล่าวหาว่าหญิงชราอย่างข้ารังแกบ้านรอง”
เซียวเฉินมองแซ่หวังที่มีสีหน้าใจแคบ ก่อนหัวเราะเบา ๆ “หึ ๆ... ไม่ได้หรือ?