“ถุย!” เสมหะข้นคลั่กปนเลือดพุ่งถ่มใส่หน้าหลินอวี่อย่างแรง!
“ตอนที่พ่อคนนี้เอาชีวิตไปเสี่ยงอยู่บนคมดาบ แกยังใส่กางเกงเป้าเปิดกินนมแม่อยู่เลยมั้ง ไอ้เด็กเวร!”
ชายร่างกำยำถลึงตาจนแทบถลน เส้นเลือดที่ลำคอปูดโปนราวกับจะระเบิด เขาคำรามอย่างคลุ้มคลั่ง
“ชาวบาลูจิไม่มีไอ้ขี้ขลาด! ถ้าแน่จริงก็ฆ่าพ่อคนนี้ให้ตายเดี๋ยวนี้เลย! ไม่อย่างนั้นพอพรรคพวกกลับมา พ่อคนนี้จะฆ่าล้างครอบครัวแกให้หมด! จะให้ตายอย่างทรมานกันทุกคน...”
หลินอวี่ขมวดคิ้วแน่น เบี่ยงศีรษะหลบเสมหะน่าขยะแขยง ก่อนอีกฝ่ายจะทันด่าจบ เขาก็ตวัดมือกลับฟาดหน้าอีกฝ่ายอย่างแรงราวกับแส้เหล็ก!
“เพียะ!” เสียงดังสนั่นกังวาน แรงฟาดมหาศาลทำให้ศีรษะชายร่างกำยำสะบัดไปด้านข้าง แก้มแดงบวมขึ้นทันตา เลือดซึมจากมุมปาก!
จากนั้นหลินอวี่ก็เตะถีบเข้ากลางอกอีกฝ่ายอย่างไม่ปรานี!
“ตึง—กร๊อบ!” เก้าอี้ไม้รับแรงมหาศาลไม่ไหว ชายร่างกำยำที่ถูกมัดอยู่พลิกคว่ำกระแทกพื้นไปพร้อมกับเก้าอี้ พนักเก้าอี้ส่งเสียงแตกหักเพราะทนรับน้ำหนักไม่ไหว!
“ไม่รับไมตรีดี ๆ ก็อย่าหาว่าฉันใจร้าย” น้ำเสียงของหลินอวี่เย็นเยียบราวกับลมหนาวจากไซบีเรีย
เขาสะบัดข้อมือ แล้วหันไปมองมาลิกที่ยืนอึ้งกับความรุนแรงซึ่งเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน
“มาลิก”
“ถอดกางเกงมันออก”
มาลิกที่ยังยืนตะลึงสะดุ้งเฮือก สายตาที่มองหลินอวี่พลันซับซ้อนขึ้น ทว่าครู่ต่อมาก็ถูกแทนที่ด้วยความดุร้ายที่ผสมทั้งความกลัว ความโกรธ และความรู้สึกว่าไม่มีอะไรต้องเสีย!