“หลินเพื่อนรัก!” มาลิกตบพวงมาลัยรถฮอนด้าเก่า ๆ พลางฉีกยิ้ม เผยให้เห็นฟันขาวสองแถวที่เรียงตัวไม่ค่อยเป็นระเบียบนัก
“ฉันรู้นะว่าคนจีนชอบไปเช็กอินร้านดัง! วันนี้ฉันจะพานายไปพิชิตเนื้อย่างที่ ‘ดังที่สุด’ ในอิสลามาบัด! แค่ได้ลองครั้งเดียว ในฝันของนายก็มีแต่ภาพน้ำมันซู่ซ่าไหลเยิ้มของมันแน่!”
เสียงเครื่องยนต์คำราม ก่อนรถจะไหลไปรวมกับกระแสรถช่วงเที่ยงของเมือง
ในที่สุดรถก็จอดข้างถนนที่พลุกพล่านจอแจ รถรอบข้างเบียดเสียดกันแน่นแทบไม่ต่างจากปลากระป๋อง
หน้าร้านเล็ก ๆ ที่มีลูกค้าแน่นขนัด แถวยาวจนแทบกินพื้นที่ทางเท้าทั้งหมด
กลิ่นหอมไหม้จากถ่านที่เผาไขมันจนเข้มข้นแทบจับต้องได้ ผสานกลิ่นเครื่องเทศยี่หร่ากับพริกป่นโชยคลุ้งในอากาศ คลุกเคล้ากับกลิ่นดิบเถื่อนบางอย่าง
หลินอวี่เพิ่งลงจากรถ สายตาก็พลันถูกป้ายหน้าร้านสีแดงขนาดมหึมาที่ดูเชยสุดขีดด้านบนประตูร้านเล่นงานจนแทบหน้ามืด—
“ฉันคือหวงชิวเซิง เนื้อย่างอันดับหนึ่งใต้หล้า!” ตัวอักษรจีนขนาดใหญ่สะท้อนความมั่นใจอย่างน่าประหลาด
“...” หลินอวี่กระตุกหางตาเล็กน้อย ชี้ไปยังป้ายแล้วหันมาถามมาลิก “ร้านของเจ้าของเชื้อสายจีนเหรอ?”
“ฮ่า ๆ ๆ! โอ้ เพื่อนรัก!” มาลิกหัวเราะเสียงดังสนั่นจนคนรอบข้างหันมามอง
“เจ้าของร้านเป็นหนุ่มอิสลามาบัดแท้ ๆ! ‘หวงชิวเซิง’ เป็นชื่อภาษาจีนที่เขาตั้งให้ตัวเอง! เขาสาบานว่าจะโด่งดังในจีนให้ได้ด้วยนะ เป็นไง ชื่อฟังดูยิ่งใหญ่ไหม?”
ใต้ป้ายร้าน ภาพที่เห็นยิ่งชวนตะลึงกว่าเดิม บนโครงเหล็กมีซากแกะทั้งตัวที่เพิ่งชำแหละและลอกหนังจนสะอาดแขวนกลับหัวเรียงกันแน่นขนัด แสงแดดยามเที่ยงสะท้อนผิวจนเป็นประกายจาง ๆ
พื้นเปียกแฉะ มีทั้งคราบน้ำจากการล้างและคราบสกปรกสีคล้ำที่ยากจะบอกได้ว่าคืออะไร
ส่วนสภาพแวดล้อมน่ะหรือ พูดได้คำเดียวว่าเต็มไปด้วยพลังชีวิตแบบ “ดั้งเดิม”
ข้างถนนแคบ ๆ หน้าร้านมีทั้งมอเตอร์ไซค์และรถยนต์จอดเบียดกันอย่างไม่เป็นระเบียบ จนถนนที่แคบอยู่แล้วแทบไม่มีช่องให้ผ่าน
การจราจรจึงติดขัดอย่างหนัก เสียงแตรของคนขับที่เริ่มหงุดหงิดดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย