บริเวณต้อนรับของร้านอสังหาริมทรัพย์อันจวี บรรยากาศค่อนข้างกระอักกระอ่วน
หงหย่วนยืนอยู่ใกล้เคาน์เตอร์ สายตากวาดมองหลินอวี่กับเฉินซีราวกับไฟสปอตไลต์ รอยยิ้มฝืน ๆ บนใบหน้าดูแย่ยิ่งกว่าร้องไห้
เสี่ยวจาง ผู้ช่วยหน้าเคาน์เตอร์ ยื่นสัญญาเช่าที่พิมพ์เรียบร้อยมาให้แล้ว
หลินอวี่รับสัญญามา กวาดตาอ่านเงื่อนไขสำคัญอย่างรวดเร็ว ค่าเช่าปีละ 130,000 หยวน วางเงินประกัน 2 เดือน จ่ายล่วงหน้า 1 เดือน ต้องชำระครั้งเดียว 150,000 หยวน ระยะเวลาเช่า 1 ปี
เขาเซ็นสัญญาอย่างรวดเร็วฉับไว
เมื่อเงิน 150,000 หยวนถูกโอนออกจากบัญชีของหลินอวี่ สีหน้าของเขายังคงสงบนิ่ง
เฉินซีมองใบเสร็จรับเงินอิเล็กทรอนิกส์ แล้วหันมามองอดีตเพื่อนร่วมชั้นตรงหน้า ผู้มีท่าทีสุขุมและจ่ายเงินอย่างใจกว้าง ความสงสัยในใจของเธอเติบโตขึ้นราวกับวัชพืชที่งอกงามอย่างรวดเร็ว
«เขาไปเจออะไรมากันแน่? แค่ไม่กี่เดือน ทำไมถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้?»
«ซี้ด—!»
หงหย่วนที่แอบเงี่ยหูฟังอยู่ข้าง ๆ เบิกตากว้างเป็นไข่ห่าน!
เขาจ้องใบเสร็จอิเล็กทรอนิกส์ในมือเฉินซีเขม็ง ราวกับต้องการยืนยันว่าตัวเลขนั้นเป็นเรื่องจริง!
150,000 หยวน!
เงินสดจริง ๆ! โอนปุ๊บเข้าปั๊บ!
เขารู้สึกแสบร้อนบนใบหน้า ราวกับถูกฝ่ามือที่มองไม่เห็นตบเข้าอย่างแรงหลายครั้ง!
เมื่อครู่เขายังพูดอย่างมั่นอกมั่นใจว่าอีกฝ่ายกู้เงินออนไลน์ เป็นหนี้ท่วมหัว แค่ทำเป็นรวย แต่เจ้าตัวกลับจ่ายเงินโดยไม่กะพริบตาด้วยซ้ำ!
เสียงตบหน้าดังเพียะ ๆ จนแทบสะเทือนทั้งร้าน!
เฉินซีเองก็ประหลาดใจเล็กน้อย เธอยกมือปิดปาก ดวงตาคู่งามเบิกกว้างมองหลินอวี่ เธอรู้ว่าเขาอาจมีเงินอยู่บ้าง แต่ไม่คิดว่าเขาจะจ่ายอย่างใจกว้างขนาดนี้!
นี่เกินกว่าภาพจำที่เธอมีต่อนักศึกษาจบใหม่ไปไกล!
หลินอวี่ทำราวกับไม่เห็นสีหน้าตกตะลึงของทั้งสอง เขาหยิบปากกาขึ้นมาอย่างใจเย็น แล้วเซ็นชื่อลงบนสัญญา ลายมือพลิ้วไหวต่อเนื่องเป็นหนึ่งเดียว
หงหย่วนยืนอยู่ข้าง ๆ ใบหน้าเขียวคล้ำราวกับกลืนแมลงวันเข้าไปทั้งตัว
เขาพยายามจะแทรกขึ้นมาหลายครั้ง แต่เฉินซีก็กันไว้ได้อย่างแนบเนียนทุกครั้ง