“ให้ฉันขึ้นไปเองดีกว่า เธออยู่บนนั้นฉันไม่ค่อยวางใจ ถ้าตกลงมาจะทำยังไง” แผ่นไม้แผ่นนี้ไม่เบาเลย ถึงจะพอเอื้อมถึงหลังคา แต่จะวางมันให้แนบเรียบก็ยุ่งยากไม่น้อย
“จะห่วงอะไร ฉันก็เคยทำงานช่างไม้นะ แค่วางแผ่นไม้ให้เรียบบนหลังคาแล้วตอกตะปูยึดไว้ไม่ใช่เหรอ ฉันก็เอาตะปูขึ้นมาด้วยแล้ว”
อีกสองกลุ่มยังไม่รู้จะเริ่มลงมือตรงไหน เยียนจือจือกลับเตรียมทุกอย่างพร้อมสรรพแล้ว
ลู่จื่อหาวมองเยียนจือจือที่ขึ้นไปอยู่บนหลังคาแล้วด้วยสีหน้าอิจฉา “เธอขึ้นไปได้ยังไง สอนฉันหน่อยได้ไหม พวกเราไม่มีบันไดให้ด้วย ถ้าตกลงมาจะทำยังไง”
เยียนจือจือมองส่วนสูงของเขา ก่อนถามอย่างสงสัย “นายก็น่าจะสูงเกิน 180 เซนติเมตรนะ หลังคานี่สูงแค่สองเมตรนิด ๆ เอง แค่กระโดดขึ้นไปนิดหนึ่งแล้วใช้มือดึงตัวขึ้นไปก็ได้แล้วนี่”
ลู่จื่อหาว: …เธอพูดแบบนี้ฟังดูแปลก ๆ ยังไงไม่รู้ แถมคนทั่วไปก็คงทำแบบนี้ไม่ได้หรอกมั้ง
เขาลองทำตามที่เยียนจือจือบอก แต่กลับออกแรงไม่ขึ้นเลย แม้จะเอื้อมถึงหลังคาและคว้าขอบไว้ได้ แต่ก็พยุงตัวขึ้นไปไม่ได้
หลิ่วชีชีมองลู่จื่อหาวที่ห้อยต่องแต่งจากหลังคา ดิ้นรนสุดชีวิตแล้วแทบดูไม่ไหว คนอะไรทำท่าเหมือนกำลังแขวนคอตาย ทั้งที่แค่จะขึ้นหลังคาแท้ ๆ ดิ้นซะอย่างกับเชือกรัดคออยู่
“รีบลงมาเดี๋ยวนี้เลย!”
สุดท้ายลู่จื่อหาวก็พยุงตัวไม่ไหว ร่วงตุ้บลงมาเหยียบขี้ไก่เข้าเต็ม ๆ