ตอนที่ 38 เสียงร้องไห้อันโหยหวน
ดึกดื่นป่านนี้ ใครจะมาร้องไห้อยู่ข้างนอกกัน หรือจะเป็นเสียงลมทะเลพัดผ่านนะ
ฉีเฉิงอันปลอบใจตัวเอง แต่พอหลับตาลง กลับยิ่งได้ยินเสียงนั้นชัดขึ้นเรื่อย ๆ
นี่มันเสียงผู้หญิงร้องไห้ชัด ๆ ไม่ใช่เสียงลมสักหน่อย
เขาค่อย ๆ ลุกจากเตียง แล้วคว้าไม้พลองอันหนึ่งในห้องมาถือไว้
ห้องสองห้องที่อยู่ติดกัน ห้องหนึ่งมีคนร้องไห้คร่ำครวญ ส่วนอีกห้องมีคนถือไม้พลองเดินตรวจตราอย่างระแวดระวัง ภาพที่เห็นชวนให้รู้สึกขำอย่างบอกไม่ถูก
【ความอดทนทางใจของฉีเฉิงอันแข็งแกร่งจริง ๆ ถ้าเป็นฉันคงโดนหลอกจนขวัญหนีตั้งแต่คืนแรกแล้ว】
【เขายังกล้าลุกขึ้นมาอีก! ตอนนี้ต้องมุดผ้าห่มแล้วผนึกตัวเองไว้ไม่ใช่เหรอ!】
【ผีจีนไม่จับคนที่อยู่ใต้ผ้าห่มหรอก ปกติคนเราก็จะใช้ผ้าห่มผนึกตัวเองไว้ แต่ฉีเฉิงอันไม่ใช่คนปกติน่ะสิ】
หลายคนอยากรู้ว่าฉีเฉิงอันจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร และอยากรู้ว่าเขาจะจับได้ไหมว่าคนร้องไห้คือเยียนจือจือ
ฉีเฉิงอันเดินตรวจดูทั่วห้อง ในที่สุดก็พบว่าเสียงนั้นดังมาจากห้องของเยียนจือจือ
ทำไมถึงร้องไห้กลางดึก หรือว่าไม่สบาย?
ฉีเฉิงอันวางไม้พลองลง แล้วเดินไปเคาะประตู
“จือจือ เป็นอะไรหรือเปล่า?”
ข้างในไม่มีเสียงตอบ ฉีเฉิงอันพลันนึกขึ้นมาได้ หรือแม่สาวคนนี้จะละเมอเดินอีกแล้ว?