ตั้งแต่ฉีเฉิงอันสวมหน้ากากใบนี้ เขาก็ไม่กล้าแสดงสีหน้าแรง ๆ อีกเลย กลัวฟันตัวเองจะโผล่ออกมา
แต่เยียนจือจือไม่สนใจเรื่องพวกนี้เลย จะเสียภาพลักษณ์ก็ช่างปะไร ยังไงเธอก็ไม่คิดจะกลับเข้าวงการบันเทิงแล้ว
ถึงอย่างไรเธอก็ไม่มีทั้งฝีมือการแสดงและความสามารถพิเศษ อยู่ในวงการต่อไปตัวเองก็อึดอัด ส่วนเจ้าของร่างเดิมก็ไม่ได้ต่างจากเธอเท่าไรนัก
พอเกมเริ่ม ฉีเฉิงอันก็เอาแต่คอยปกป้องเยียนจือจือ กลัวเธอจะโดนลูกบอลผ้ากระสอบปาใส่
ส่วนเยียนจือจือกลับมีใจอยากเอาชนะพุ่งทะลุเพดาน หลบไปหลบมาได้คล่องแคล่วสุด ๆ
เมื่อเห็นร่างใหญ่ยักษ์ยืนบังอยู่ข้างหน้า เยียนจือจือก็พูดตรง ๆ ว่า “ช่วยอย่ามาเบียดฉันใกล้ขนาดนี้ได้ไหม นายขวางการเล่นของฉันอย่างแรงเลย”
ฉีเฉิงอัน: …เอาเถอะ คนคนนี้ไม่เหมือนคนทั่วไปจริง ๆ เขาถอยออกไปดีกว่า จะได้ไม่ขวางเธอ
พอฉีเฉิงอันเดินหลบไป เยียนจือจือก็ยิ่งเล่นใหญ่กว่าเดิม
ฉู่ฉีหลบลูกบอลได้อย่างยั่วยวนชวนมอง ส่วนเยียนจือจือเหมือนสายลับมืออาชีพ ย่อตัวหลบวูบวาบ แทบจะตีลังกากลับหลังอยู่แล้ว
เมื่อเห็นท่วงท่าคล่องแคล่วของเธอ แววชื่นชมก็วาบผ่านดวงตาของหนิงเยว่
หลิ่วชีชีกับลู่จื่อหาวมองเธอด้วยความเลื่อมใส “เท่สุด ๆ ไปเลย! จือจือ ท่าเมื่อกี้เท่มาก!”
พอมีคนคอยเชียร์ เยียนจือจือก็ยิ่งออกท่าทางเว่อร์วัง แถมยังแฝงจริตยั่ว ๆ ราวกับจงใจทำตัวให้ดูแซ่บ