พอเห็นใบหน้าที่ราวกับหนี่วาอวดฝีมือ เยียนจือจือก็พูดอย่างอิจฉาว่า “หน้าตาแบบนี้ไปโตมายังไงเนี่ย ผิวก็ดีจนผู้หญิงอย่างฉันยังอิจฉาเลย”
ท่าทางทั้งอิจฉาทั้งริษยาของเยียนจือจือทำให้ฉีเฉิงอันหลุดหัวเราะ
“คุณก็สวยมากเหมือนกันนะ ก่อนหน้านี้ผมไม่รู้จักคุณก็จริง แต่เคยได้ยินว่าคุณสวยมาก”
ฉีเฉิงอันไม่ได้พูดปด ในวงการนี้ คนที่ใช้หน้าตาพาตัวเองมาถึงจุดนี้ได้ก็มีแค่เยียนจือจือคนเดียว
เยียนจือจือโบกมือ “ฉันก็แค่แจกันสวย ๆ มีดีแค่หน้าตา อย่างอื่นไม่มีอะไรเลย อย่าเอาอย่างฉันเชียวนะ”
เธอรู้ตัวดีว่าตัวเองเป็นคนแบบไหน
ฉีเฉิงอันยิ้ม เขารู้สึกจริง ๆ ว่าเธอใช้ชีวิตอย่างรู้เท่าทันและเป็นตัวของตัวเองมาก
พอทั้งคู่เปลี่ยนเสื้อผ้าและจัดการธุระเรียบร้อย เดินออกมาก็ดูเป็นคู่หนุ่มหล่อสาวสวยอีกครั้ง
คราวนี้เยียนจือจือไม่ได้สวมหน้ากากคลุมหน้าแล้ว เพราะต้องออกไปเดินบนถนน แบบนั้นคงไม่สะดวกนัก แต่เธอกลับห่อคลุมตัวเองมิดชิด แถมยังสวมหมวกปีกกว้างสุด ๆ ที่มีผ้าคลุมหน้าอยู่ด้วย ทั้งศีรษะจึงเหลือให้เห็นแค่ดวงตาคู่เดียว
ส่วนบริเวณมือที่โผล่พ้นออกมาก็สวมปลอกแขนกันแดดไว้ด้วย
ฉีเฉิงอันเห็นเยียนจือจือที่แทบดูไม่ออกแล้วว่าเป็นใคร ก็ชะงักไปเล็กน้อย
“กลัวแฟนคลับจำได้เหรอ?”
เยียนจือจือส่ายหน้า “ฉันรู้ตัวดีว่าตัวเองดังแค่ไหน มีคนจำคุณได้ก็เป็นไปได้มาก แต่ถ้าจะมีใครจำฉันได้ คนคนนั้นคงเป็นแอนตี้แฟนของฉันแหละ”