หลังจากเยียนจือจือตื่นขึ้นมาอย่างกระปรี้กระเปร่า ก็รีบไปดูปฏิกิริยาของฉีเฉิงอันทันที
ตอนนี้ฉีเฉิงอันยังนอนอยู่บนเตียงอย่างไม่ได้สติ ในอ้อมแขนกอดลูกโป่งหัวคนเอาไว้ สีหน้าว่างเปล่าราวกับวิญญาณหลุดจากร่าง
เยียนจือจือ: ??? เกิดอะไรขึ้นเนี่ย ทำไมดูเหมือนอาการจะหนักกว่าเดิมอีกล่ะ?
หรือว่าเขาไม่ชอบลูกโป่งลูกนี้? ทั้งที่พิมพ์หน้าตัวเองไว้ชัด ๆ หรือเขาไม่ชอบหน้าตัวเองกันนะ?
“เป็นอะไรไป ยังรู้สึกไม่สบายอยู่หรือเปล่า? ถ้าอย่างนั้นวันนี้ลางานพักอยู่บ้านเถอะ”
เยียนจือจือมองฉีเฉิงอันเป็นดอกไม้บอบบางไปเสียแล้ว ถึงขั้นแทบไม่ยอมให้เขาทำอะไรในรายการนี้เลย
ฉีเฉิงอันมองเยียนจือจือ แววตาเจือความน้อยใจอยู่ราง ๆ ยังจะมาถามอีกว่าเป็นอะไร ใครกันบ้างที่ตื่นเช้ามาแล้วเจอลูกโป่งหัวคนลอยอยู่เหนือหัวตัวเอง แล้วจะดีใจได้ลง!
ตอนนี้เขายังไม่ถูกทำให้ตกใจตายก็ถือว่าใจกล้ามากแล้ว
แต่เขาอยากรู้จริง ๆ ว่าลูกโป่งนี่ไปหามาจากไหน แถวนี้เหมือนจะไม่มีร้านขายลูกโป่งเลย ยิ่งลูกโป่งแบบนี้ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
“ลูกโป่งนี่ซื้อจากไหนเหรอ?”
“ฉันเอามาด้วยน่ะ เป็นชุดเดียวกับผ้าคลุมหน้าที่มีหน้าคุณพิมพ์อยู่ไง ทั้งสองอย่างพิมพ์หน้าคุณไว้เหมือนกัน”
เยียนจือจือพูดอย่างเป็นเรื่องเป็นราว สีหน้าซื่อตรงเสียจนคนฟังไม่กล้าตำหนิ
ฉีเฉิงอันนึกถึงผ้าคลุมหน้า แล้วมองลูกโป่งหัวคนในอ้อมแขน ดู ๆ ไปก็เหมือนกันจริง ๆ