ฉีเฉิงอันยืนรออยู่หน้าประตู พอเยียนจือจือเปิดประตู เขาก็เงยหน้าขึ้นมาเห็นภาพตรงหน้าเต็มตา
เมื่อเห็นอุลตร้าแมน ฉีเฉิงอันก็รู้สึกพูดไม่ออกเป็นครั้งแรกในชีวิต
“เธอ...” ฉีเฉิงอันอ้าปาก แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา
เยียนจือจือจัดชุดคลุมหัวของตัวเองให้เข้าที่ ก่อนเอ่ยว่า “ไปกันเถอะ แดดแรงขนาดนี้ จะให้ยืมโม่งคลุมหน้าไหม”
เธอพกมาอยู่หลายอัน มีทั้งลายการ์ตูนและลายคนจริง แถมบังเอิญสุด ๆ ตรงที่ลายคนจริงเป็นใบหน้าของฉีเฉิงอันพอดี
เยียนจือจือนึกไปนึกมาก็วิ่งกลับเข้าไปข้างใน “รอฉันแป๊บนะ เดี๋ยวมา”
คำปฏิเสธของฉีเฉิงอันติดอยู่ตรงริมฝีปาก เขาอยากบอกว่าจริง ๆ แล้วไม่จำเป็นต้องใช้หรอก
แม้ปกติเขาจะไม่ค่อยใส่ใจภาพลักษณ์นัก แต่ของชิ้นนี้เขาไม่จำเป็นต้องใช้จริง ๆ นะ
ไม่นานเยียนจือจือก็ถือโม่งคลุมหน้าที่พิมพ์ใบหน้าฉีเฉิงอันออกมา แถมยังหยิบแว่นกันแดดมาให้เขาด้วย
“นี่ ตอนซื้อฉันยังคิดอยู่เลยว่าคนที่พิมพ์บนโม่งนี่หน้าตาดีจัง ไม่คิดว่าจะเป็นคุณ แต่ก็บังเอิญจริง ๆ นะ”
ฉีเฉิงอันมองโม่งคลุมหน้าที่พิมพ์ใบหน้าตัวเองอยู่ในมือ “...”
เมื่อเห็นฉีเฉิงอันยืนอึ้งไม่ขยับ ไม่ว่าจะทีมงานผู้กำกับหรือคนดูต่างก็แทบขำจนขาดใจ
【นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นสีหน้าแบบนี้บนหน้าฉีเฉิงอัน เยียนจือจือนี่มันตัวแม่จริง ๆ!】
【เสียงในใจฉีเฉิงอัน: ดูหน้าฉันสิ เหมือนคนอยากพูดตรงไหน ไม่เห็นเหรอว่าฉันพูดไม่ออกแล้ว!!!】