“นังไร้ยางอายไร้ประโยชน์ คิดจะเป็นประมุขตระกูลหรือ? ไม่ส่องกระจกดูเสียบ้างว่าตัวเองเป็นตัวอะไร!” สตรีสกุลหลิ่วกัดฟันกรอดด้วยความโมโห แววตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ
“คนจากเรือนรองอย่างเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาเรียกข้าว่าตัวอะไร” หลัวชิงอู๋กล่าวอย่างไร้สีหน้า แววตาคมกริบจนผู้คนหวาดหวั่น
ตลอดสิบปีที่ผ่านมา พวกเขาอาศัยช่วงที่ท่านปู่ไม่อยู่บ้าน รังแกนางไม่รู้เท่าไร ทั้งยังห้ามไม่ให้นางไปฟ้องท่านปู่ มิฉะนั้นนางจะถูกทรมานหนักยิ่งกว่าเดิม และไม่มีโอกาสได้พบองค์รัชทายาทอีก
องค์รัชทายาทเป็นรักแรกในใจของเจ้าของร่างเดิม เพราะเหตุนี้นางจึงไม่เคยบอกท่านปู่ว่าถูกกลั่นแกล้ง
“ท่านพ่อ รีบฆ่านางเสีย!” หลัวเสวี่ยหลวนวิ่งไปหาหลัวไห่เซวียน ด้วยพลังฝีมือของบิดา เพียงตบฝ่ามือเดียวก็สังหารหลัวชิงอู๋ได้แล้ว
นางไม่อยากเห็นนังสารเลวนี่อีกต่อไป!
หลัวไห่เซวียนไม่ได้ลงมือ เรื่องวันนี้เอิกเกริกเกินไป หากเขาฆ่าตัวไร้ประโยชน์นี่ต่อหน้าผู้คน พอบิดากลับมา เขาคงไม่มีจุดจบที่ดีแน่
ตอนนี้เขาเป็นเพียงประมุขตระกูลชั่วคราว จำต้องได้ตราประมุขตระกูลมาไว้ในมือ!
“หลัวชิงอู๋ ข้าหวังว่าเจ้าจะทบทวนตัวเองให้ดี หากยังก่อเรื่องอีก อย่าหาว่าข้าไม่เห็นแก่ความเป็นอาหลาน” หลัวไห่เซวียนกล่าวเตือนด้วยสีหน้าหม่นคล้ำ
“พวกเจ้าไสหัวไป อย่ามาทำให้ข้ารำคาญอยู่ที่นี่” หลัวชิงอู๋ยกมุมปากขึ้น รอยยิ้มเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน ยังมีหน้ามาพูดเรื่องความเป็นอาหลานกับนางอีก
ช่างเสแสร้งเสียจริง
หลัวเสวี่ยหลวนอ้าปาก ตั้งใจจะพุ่งเข้าไป แต่พอสบเข้ากับดวงตาคมกริบของหลัวชิงอู๋ นางก็รู้สึกหวาดหวั่นขึ้นมาในใจ
หลัวไห่เซวียนแค่นเสียงเย็นชา สะบัดแขนเสื้อแล้วจากไป
สตรีสกุลหลิ่วกับหลัวเสวี่ยหลวนถลึงตามองหลัวชิงอู๋อย่างเคียดแค้น ก่อนรีบตามไป
“นายท่าน ท่านจะปล่อยนางไปเช่นนี้หรือ? ดูสิว่านางทำพวกเราบาดเจ็บถึงเพียงไหน” แววตาของสตรีสกุลหลิ่วฉายประกายชั่วร้าย โกรธจนแทบไฟลุก
หากไม่จัดการหลัวชิงอู๋ ต่อไปนางจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
“คราวนี้นางทำเกินไปจริง ๆ แต่จะฆ่านางออกหน้าออกตาไม่ได้” หลัวไห่เซวียนเม้มปากกล่าว การกระทำของหลัวชิงอู๋ในวันนี้ไม่ต่างจากเหยียบย่ำหน้าเขาจมดิน
เขาจะทนปล่อยให้ตัวไร้ประโยชน์นี่มีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร
สตรีสกุลหลิ่วกับหลัวเสวี่ยหลวนสบตากัน พลันเข้าใจความหมายของเขา รอยยิ้มพึงพอใจและได้ใจปรากฏบนใบหน้า ในที่สุดนังสารเลวก็จะหายไปตลอดกาล นางตายแน่!
……
“คุณหนู รีบหนีเร็ว รีบหนี คุณหนู…”
ชุนเถาที่นอนอยู่บนเตียงส่งเสียงร้องอย่างร้อนรนไม่หยุด ครั้นลืมตาขึ้น นางก็ผุดลุกนั่งทันที
“ฟื้นแล้วหรือ?” หลัวชิงอู๋นั่งอยู่ข้างโต๊ะ มือข้างหนึ่งเท้าคางพลางยิ้มมองนาง นอกจากท่านปู่แล้ว ชุนเถาคือคนเดียวในตระกูลหลัวที่ห่วงใยนางอย่างแท้จริง
ชุนเถาเปิดผ้าห่มแล้วเดินมาหานาง กำลังจะคุกเข่าลง แต่หลัวชิงอู๋ประคองไว้ก่อน
“คุณหนูไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ดีจริง ๆ…”
“เด็กโง่ ต่อไปมีแต่พวกเราที่รังแกคนอื่น คนอื่นอย่าหวังจะมารังแกพวกเรา!” หลัวชิงอู๋กล่าวอย่างมั่นใจและทรงอำนาจ
ชุนเถานิ่งงัน คุณหนูเช่นนี้นางไม่เคยเห็นมาก่อน เมื่อก่อนคุณหนูได้แต่ยอมรับทุกอย่างเงียบ ๆ ไม่เคยตอบโต้เลย
เอ๊ะ ร่างกายของนางไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย ทั้งที่ก่อนหมดสติยังรู้สึกว่ากระดูกทั่วร่างแทบจะแหลกหัก
“แต่ว่า…คุณหนูบำเพ็ญเพียรไม่ได้ ประมุขตระกูลผู้เฒ่าก็ไม่อยู่บ้านบ่อย ๆ ไม่มีใครคอยคุ้มครองคุณหนู” ชุนเถาตาแดงก่ำ ท่าทางคล้ายจะร้องไห้
“ใครบอกว่าข้าบำเพ็ญเพียรไม่ได้” มุมปากแดงชาดของหลัวชิงอู๋ยกขึ้น นางยกมือขวา แล้วเห็นกลุ่มพลังบางอย่างรวมตัวอยู่กลางฝ่ามือ นั่นก็คือปราณวิญญาณ
ชุนเถาอ้าปากค้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่อยากเชื่อ การรวบรวมปราณวิญญาณได้หมายความว่าสามารถบำเพ็ญเพียรได้
“ไม่กี่วันก่อนตอนออกไปข้างนอก ข้าพบยอดฝีมือคนหนึ่ง เขามอบโอสถเม็ดหนึ่งให้ข้า หลังจากกินแล้วตันเถียนของข้าก็หายดี” หลัวชิงอู๋หาเหตุผลส่ง ๆ ไป
ตันเถียนของนางไม่ได้เสียมาตั้งแต่เกิด แต่มีคนวางยาพิษนาง จึงทำให้ไม่อาจบำเพ็ญเพียรได้
สำหรับหมอเทวะมือผีอย่างนาง การถอนพิษเป็นเรื่องง่ายดายยิ่ง
ก่อนหน้านี้หลังทะลุมิติมา นางนอนคว่ำไม่ขยับเขยื้อน แอบหยิบโอสถถอนพิษจากมิติเทพเสินหนงที่ติดตัวข้ามมิติมาด้วย แล้วกินโอสถเพิ่มพลังเข้าไป จึงมีเรี่ยวแรงจัดการแม่ลูกหลัวเสวี่ยหลวนได้
ชุนเถาตื่นเต้นจนน้ำตาคลอ “ข้าก็ว่าแล้วว่าคุณหนูจิตใจดีถึงเพียงนี้ ต้องได้รับผลบุญแน่ แต่คุณหนูเพิ่งเริ่มบำเพ็ญเพียร ต่อให้เป็นเช่นนั้นก็ยังจัดการพวกเขาไม่ได้อยู่ดี”
พูดจบ นางก็มีสีหน้ากังวล ประมุขตระกูลผู้เฒ่าออกไปตามหายาให้คุณหนูคราวนี้ ไม่รู้ว่าจะกลับมาเมื่อใด
“ไม่ต้องห่วง ต่อจากนี้ก็รอดูเรื่องสนุกได้เลย” หลัวชิงอู๋ยิ้มอย่างมีเลศนัย หากนางเดาไม่ผิด คืนนี้ก็คงเริ่มแล้ว
……
ยามราตรี จันทร์เต็มดวงลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ส่องสว่างประหนึ่งโคมไฟที่แขวนสูงอยู่บนม่านฟ้า
ชายชุดดำสี่คนลอบเข้ามาในเรือนของหลัวชิงอู๋อย่างเงียบเชียบ ทันทีที่เข้าไปในห้อง พวกเขาก็ได้กลิ่นประหลาด
เมื่อรู้สึกถึงความผิดปกติ ร่างกายของพวกเขาก็อ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรงไปทั้งตัว
“ข้าต้องการให้พวกเจ้าทำเรื่องหนึ่ง” หลัวชิงอู๋นั่งกอดอกอยู่ข้างเตียง เอ่ยเนิบช้า
“ฝันไปเถอะ!” ชายชุดดำที่เป็นหัวหน้าส่งเสียงเย็นชา
หลัวชิงอู๋ยิ้มอย่างชั่วร้าย ถือมีดสั้นเดินเข้าไปหาอีกฝ่าย ก่อนจะแทงดวงตาข้างหนึ่งของเขาจนบอดอย่างฉับไวเด็ดขาด
อีกสามคนตกใจจนเหงื่อเย็นผุดเต็มตัว สีหน้าหวาดผวา
“คืนนี้จงตีหลัวเสวี่ยหลวนให้สลบ แล้วโยนนางไปที่สุสานไร้ญาติ เมื่อทำสำเร็จ ข้าจะมอบยาถอนพิษให้พวกเจ้า จะเลือกเป็นหรือตายก็แล้วแต่พวกเจ้า” ใบหน้าที่เต็มไปด้วยบาดแผลของหลัวชิงอู๋มีรอยยิ้มสนุกสนานและชั่วร้าย
ทั้งสี่คนมีสีหน้าเสียใจสุดขีด เหตุใดถึงรับงานเช่นนี้กันนะ?
ไหนว่าคุณหนูใหญ่ตระกูลหลัวเป็นตัวไร้ประโยชน์ไง?
……
วันรุ่งขึ้น
หลัวชิงอู๋แต่งตัวประณีตแล้วไปยังโถงหน้า
“ตัวไร้ประโยชน์ ใครอนุญาตให้เจ้ามากินมื้อเช้าที่นี่” แม่นมกุ้ยซึ่งอยู่ข้างกายสตรีสกุลหลิ่วเห็นหลัวชิงอู๋นั่งลง สีหน้าก็ไม่พอใจและตำหนินาง
“พูดอีกครั้งสิ?” หลัวชิงอู๋เลิกคิ้ว
“เจ้าไม่มีสิทธิ์มากินมื้อเช้าที่นี่ รีบไสหัวไปเสีย” แม่นมกุ้ยแม้จะรู้สึกว่าสายตาของนางชวนขนลุก แต่ก็ยังไม่เห็นนางอยู่ในสายตา
หลัวชิงอู๋ลุกขึ้นเดินไปหา ยื่นมือบีบคออีกฝ่ายแล้วกล่าวอย่างเย็นชา “จำไว้ ข้าคือนายของเจ้า”
แม่นมกุ้ยเบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ในใจทั้งหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติและโกรธแค้นอย่างยิ่ง นางไม่รู้หรือว่านางเป็นแม่นมคนสนิทของฮูหยิน
“หลัวชิงอู๋ เจ้าทำอะไร!” สตรีสกุลหลิ่วเพิ่งเข้ามาในโถงหน้า ก็เห็นหลัวชิงอู๋บีบคอคนของนาง เมื่อคืนสามีไม่ได้สั่งให้คนไปฆ่านางหรอกหรือ?
เหตุใดนางถึงยังอยู่ดี!
หลัวชิงอู๋ปรายตามองนางอย่างรังเกียจ มือที่บีบคอแม่นมกุ้ยออกแรงมากขึ้น ก่อนจะยกร่างอีกฝ่ายขึ้นช้า ๆ
“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ!” สตรีสกุลหลิ่วตะโกนอย่างเดือดดาล
“บ้าหรือ? เช่นนั้นข้าก็จะบ้าให้เจ้าดู”
กร๊อบ—
เสียงคอหักดังขึ้น
ตึง—
แม่นมกุ้ยร่วงลงพื้น แน่นิ่งไม่ไหวติงอีก
บ่าวไพร่รอบข้างกรีดร้องเสียงหลงด้วยความตกใจ สั่นระริกไปทั้งตัว ยามนี้ในสายตาพวกเขา หลัวชิงอู๋ไม่ใช่ตัวไร้ประโยชน์ที่ใครจะรังแกก็ได้อีกต่อไป แต่เป็นยมทูตผู้พรากชีวิต
“หลัวชิงอู๋ เจ้ากำเริบเสิบสาน!”
หลัวไห่เซวียนที่อยู่ตรงประตูคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว ใบหน้าเขียวคล้ำ นางช่างกำเริบเสิบสานขึ้นทุกที
หลัวชิงอู๋หัวเราะเย็นชา “นางไม่รู้จักกฎระเบียบ ข้าจึงฆ่าไก่ให้ลิงดู ทั้งยังช่วยท่านอาด้วย จะได้ไม่ต้องมีคนลือกันว่าประมุขตระกูลอย่างท่านไร้ความสามารถ แม้แต่บ่าวไพร่ยังควบคุมไม่ได้”
“เจ้า…” หลัวไห่เซวียนแทบหายใจไม่ทัน เมื่อคืนเหตุใดนางถึงไม่ตาย!
“ข้าคิดว่านางทำถูกแล้ว”
ทันใดนั้น เสียงบุรุษเย็นชาและทรงอำนาจก็ดังขึ้น ประหนึ่งเกล็ดน้ำแข็งกลางฤดูเหมันต์ แผ่ไอเย็นยะเยือกชวนให้ผู้คนหนาวสะท้าน