สายตาทั้งสี่สบประสานกัน
ในดวงตาของทั้งสองมีเพียงอีกฝ่าย ต่างพินิจพิจารณากันและกัน
เหล่าอิงอู๋จ้องมองไม่วางตา ชาติก่อนนางเคยพบเห็นบุรุษรูปงามมานับไม่ถ้วน ทว่าชายที่อยู่ไม่ไกลยังคงทำให้นางตาพร่า จนแทบละสายตาไม่ได้
อาภรณ์สีดำประณีตปกคลุมร่างสูงเพรียว คิ้วคมราวถูกสลักด้วยดาบ สันจมูกโด่ง ริมฝีปากบางเม้มแน่น ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติจนชวนให้ลมหายใจสะดุด
ดวงตาดำสนิทเย็นชาและคมกริบราวอสูรแห่งนรก แผ่กลิ่นอายเย่อหยิ่งเหนือใต้หล้า เปี่ยมด้วยบารมีของผู้ปกครองโดยกำเนิด ทั้งยังแผ่แรงกดดันออกมาโดยไร้รูปร่าง ทำให้ผู้คนหวาดหวั่นจนไม่กล้าเข้าใกล้
ผู้แข็งแกร่ง อันตราย รับมือยาก!
“เจ้าป่วย แต่ข้ารักษาได้” เหล่าอิงอู๋กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง
อันตรายและรับมือยากก็ไม่เป็นไร
เขาป่วย นางมียา เท่านี้ก็ผูกสัมพันธ์กันได้แล้วไม่ใช่หรือ
นางอยากตั้งหลักในเมืองหลวงให้มั่นคง จำเป็นต้องมีเส้นสาย บางทีบุรุษตรงหน้าอาจช่วยนางได้
เขาเป็นใครกัน?
ในความทรงจำของร่างเดิม คล้ายจะไม่มีคนผู้นี้
“บังอาจนัก กล้าล่วงเกินอ๋องราตรีได้อย่างไร” เหล่าไห่เซวียนเดือดดาลจนแทบคลั่ง ก่อนจะแอบเหลือบมองตี้โม่เย่ด้วยความหวาดระแวง กลัวว่าอีกฝ่ายจะพิโรธแล้วจัดการตระกูลเหล่า
คนทั้งเมืองหลวงต่างรู้ว่าอ๋องราตรีหาใช่ผู้ที่ใครจะล่วงเกินได้
แม้เขาจะเก็บตัว ไม่ค่อยปรากฏกายต่อหน้าผู้คน แต่ทุกคนรู้ดีว่าเขาเด็ดขาด รวดเร็ว และโหดเหี้ยม ผู้ใดล่วงเกินเขาล้วนมีจุดจบไม่สู้ดี
เหล่าอิงอู๋เม้มริมฝีปาก ที่แท้ก็เป็นท่านอ๋องนี่เอง มิน่าเล่าถึงมีความสูงศักดิ์ติดตัวมาแต่กำเนิด
ตี้โม่เย่?
โอรสองค์เล็กที่เป็นที่โปรดปรานที่สุดของอดีตฮ่องเต้ ทว่ากลับป่วยหนักมาตั้งแต่เด็ก จึงแทบไม่ปรากฏตัวต่อหน้าผู้คน ได้รับสมญานามว่าปีศาจ
ร่างเดิมเอาแต่สนใจองค์รัชทายาท ความทรงจำจึงไม่มีเรื่องของเขาอยู่ด้วย
“เจ้ารักษาโรคได้หรือ?” ตี้โม่เย่ถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทั่วทั้งแผ่นดินไม่มีผู้ใดรักษาโรคของเขาได้ แต่นางเป็นเพียงสวะตระกูลเหล่าคนหนึ่ง กลับกล้าพูดเช่นนี้
ไม่กลัวเขาบีบคอนางให้หักหรือ?
เขาเหลือบมองศพบนพื้น แววตาดำสนิทฉายประกายลึกล้ำ เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนไร้ความสามารถจะทำได้แน่
“อืม” เหล่าอิงอู๋พยักหน้า
“อ๋องราตรี อย่าได้ฟังนางพูดเหลวไหล ข้าจะให้นางออกไปเดี๋ยวนี้” เหล่าไห่เซวียนกล่าวอย่างกระวนกระวาย ในใจด่าทอเหล่าอิงอู๋จนไม่เหลือชิ้นดี
อยากตายก็ไปตายคนเดียว อย่าลากตระกูลเหล่าไปเกี่ยวด้วย
“ข้าอยากฟัง” น้ำเสียงของตี้โม่เย่ไม่เปิดโอกาสให้ผู้ใดปฏิเสธ
เหล่าไห่เซวียนชะงัก อ๋องราตรีจะเชื่อสวะคนหนึ่งได้อย่างไร แม้นางจะดูเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนตั้งแต่เมื่อวาน แต่เขาก็ยังไม่เชื่อว่านางจะรักษาโรคได้
เหล่าอิงอู๋ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนเอ่ยช้า ๆ “ข้าไม่ต้องการให้คนนอกอยู่ที่นี่ ท่านอ๋องเองก็คงไม่อยากให้คนไม่เกี่ยวข้องล่วงรู้โรคของท่านกระมัง?”
“พวกเจ้าออกไป” ตี้โม่เย่ตวัดสายตาเย็นเยียบไปทางเหล่าไห่เซวียน
เหล่าไห่เซวียนสูดลมหายใจลึก ก่อนถลึงตามองเหล่าอิงอู๋ แล้วส่งสัญญาณให้คนอื่น ๆ ออกไปพร้อมกับเขา
สตรีสกุลหลิ่วกัดฟันด้วยความโกรธ ทว่าทำได้เพียงจากไป นางอยากรู้นักว่าสวะผู้นี้จะรับมืออย่างไร หลังจากคุยโวโอ้อวดไว้แล้วกลับรักษาโรคของอ๋องราตรีไม่ได้
ครู่ต่อมา
เหล่าอิงอู๋ชักมือที่จับชีพจรของตี้โม่เย่กลับ สีหน้าหนักอึ้งขณะกล่าวว่า “โรคของท่านรักษาได้ แต่ค่อนข้างซับซ้อน อีกทั้งใช้สมุนไพรธรรมดาไม่ได้”
“เรื่องสมุนไพรไม่ใช่ปัญหา เจ้ารักษาได้แน่หรือ?” สีหน้าของตี้โม่เย่ไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย แววตาลึกล้ำจนยากจะอ่านอารมณ์
“ได้ แต่ต้องใช้เวลาอย่างน้อยครึ่งปี โรคนี้ติดตัวท่านมาตั้งแต่อยู่ในครรภ์มารดา ยากจะรักษาเพียงใด ท่านอ๋องย่อมรู้ดีกว่าข้า” เหล่าอิงอู๋กล่าวอย่างมีนัย
ตี้โม่เย่เม้มริมฝีปากแน่น แววตาเย็นเยียบ คนภายนอกไม่มีผู้ใดรู้ว่าโรคของเขาเกิดขึ้นได้อย่างไร ไม่นึกเลยว่านางจะรู้หลังจับชีพจรเพียงครู่เดียว
น่าสนใจ!
“เหล่าอิงอู๋ ข้าจะฆ่าเจ้า!”
เสียงคำรามเกรี้ยวกราดแทบคลุ้มคลั่งดังขึ้นในลานเรือน
เหล่าอิงอู๋หันไปมองทางประตู ก็เห็นเหล่าเสวี่ยหลวนในสภาพยับเยินและตกต่ำ สกปรกมอมแมมยิ่งกว่าขอทาน น่าเวทนายิ่งนัก
“ขอทานมาจากไหน รีบไสหัวไป” เหล่าอิงอู๋ยกมือปิดจมูก พลางกล่าวอย่างรังเกียจ
เหล่าเสวี่ยหลวนเดือดดาลจนแทบคลั่ง นางหาว่าข้าเป็นขอทาน!
เมื่อตื่นขึ้นในตอนเช้า นางกลับนอนอยู่ท่ามกลางกองศพในสุสานฝังศพไร้ญาติ ตอนนั้นนางแทบตกใจตาย
เมื่อคืนท่านพ่อจัดคนไปฆ่าเหล่าอิงอู๋ แล้วนำศพไปทิ้งไว้ที่สุสานฝังศพไร้ญาติชัด ๆ เหตุใดคนที่กลายเป็นนางไปได้?
ต้องเป็นฝีมือเหล่าอิงอู๋แน่!
“ข้าจะฆ่านางแพศยานี่!” เหล่าเสวี่ยหลวนกางเล็บกางมือ พุ่งเข้าไปในโถงหน้าราวกับจะเอาชีวิตอีกฝ่าย
เหล่าอิงอู๋ยืนนิ่งอยู่กับที่ มองเหล่าเสวี่ยหลวนราวกับกำลังมองตัวตลก ครั้นอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ นางก็สะบัดปิ่นในมือออกไป
“อ๊า…”
เสียงกรีดร้องดังขึ้น เหล่าเสวี่ยหลวนกุมแก้ม ล้มลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวดจนตัวกระตุก
“อ้าว เป็นน้องสาวลูกพี่ลูกน้องนี่เอง ข้านึกว่าเป็นขอทานที่ไหนบุกเข้ามาลอบสังหารอ๋องราตรี ขอโทษที ข้าลงมือหนักไปหน่อย”
แววขบขันวาบผ่านดวงตาพร่างพราวดุจดวงดาวของเหล่าอิงอู๋ ทว่าสีหน้ากลับดูไร้เดียงสา
“เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไร เสวี่ยหลวนจะลอบสังหารอ๋องราตรีได้อย่างไร”
เสียงของเหล่าไห่เซวียนดังมาจากหน้าประตู เมื่อรู้ว่าบุตรสาวมาที่โถงหน้าเพื่อตามหาเหล่าอิงอู๋ พวกเขาก็รีบร้อนตามมา กลัวว่านางจะก่อเรื่องขึ้น
“ถ้าอย่างนั้นก็คิดจะลอบสังหารข้า” สีหน้าเหล่าอิงอู๋เย็นชาราวน้ำแข็ง
สตรีสกุลหลิ่วเห็นใบหน้าของบุตรสาวแล้วเจ็บปวดใจยิ่งนัก จึงกล่าวเสียงกร้าวว่า “เสวี่ยหลวนไม่มีทางทำเรื่องเช่นนั้น”
เหล่าอิงอู๋แค่นเสียง “ยังดีที่อ๋องราตรีอยู่ที่นี่ ไม่เช่นนั้น ต่อให้ข้ามีปากร้อยปากก็แก้ตัวไม่ขึ้น ท่านอ๋อง ท่านว่าใช่หรือไม่?”
“นายท่านตระกูลเหล่า บุตรสาวของท่านควรได้รับการอบรมสั่งสอน” ตี้โม่เย่กล่าวอย่างเย็นชา เป็นการยืนยันคำพูดของเหล่าอิงอู๋
ใจของเหล่าไห่เซวียนจมดิ่ง ทว่ายังฝืนยิ้มประจบ “ท่านอ๋องโปรดวางใจ ข้าจะอบรมสั่งสอนนางให้ดี วันนี้ทำให้ท่านต้องเห็นเรื่องน่าขันแล้ว”
ตี้โม่เย่ไม่มองเขา กลับจับจ้องเหล่าอิงอู๋ “พรุ่งนี้ข้าจะส่งคนมารับเจ้า”
“ได้” เหล่าอิงอู๋พยักหน้า
“หากเจ้ากล้าหลอกข้า ข้าจะตัดหัวเจ้า” แววตาของตี้โม่เย่เย็นยะเยือกราวสระน้ำลึก น้ำเสียงเย็นชาพร้อมคำเตือนถึงความตาย
มุมปากเหล่าอิงอู๋กระตุกเล็กน้อย นางยืดอกกล่าวอย่างไม่หวาดกลัวว่า “ข้าจะพิสูจน์ให้ท่านเห็น”
ตี้โม่เย่จ้องดวงตาของนาง ดวงตาคู่นั้นกระจ่างใสไร้มลทิน เขาถึงกับเห็นแววมั่นใจว่าต้องชนะ นางมั่นใจถึงเพียงนั้นเชียวหรือ?
หากนางรักษาเขาได้จริง…
ยี่สิบปี เขาถูกทรมานมานานถึงยี่สิบปีเต็ม
เมื่อเห็นตี้โม่เย่จากไปแล้ว เหล่าเสวี่ยหลวนก็ลุกขึ้นพุ่งเข้าใส่เหล่าอิงอู๋ ใบหน้าของนางถูกทำลายอีกครั้ง นางจะฆ่าอีกฝ่ายให้ได้
เหล่าอิงอู๋หลบหลีกอย่างคล่องแคล่ว พลางเยาะเย้ยว่า “คิดจะฆ่าข้าหรือ? อ๋องราตรีตรัสแล้วว่าพรุ่งนี้จะส่งคนมารับข้า หากข้าเป็นอะไรไป พวกเจ้าทุกคนต้องถูกฝังไปพร้อมกัน!”
“นางสวะสารเลว อย่าคิดว่าได้เกาะอ๋องราตรีแล้วจะวางอำนาจได้ หากรักษาโรคของพระองค์ไม่ได้ เจ้าก็ต้องตาย” เหล่าเสวี่ยหลวนกล่าวถึงตอนท้ายด้วยสีหน้าสาแก่ใจ
อ๊าก นางจะโมโหจนบ้าอยู่แล้ว!
เมื่อก่อนมีเพียงนางเท่านั้นที่รังแกเหล่าอิงอู๋ได้ เหตุใดหลังจากเมื่อวานทุกอย่างถึงกลับตาลปัตรเช่นนี้ นางยอมรับไม่ได้!
“พวกเจ้าจงภาวนาให้ข้ารักษาอ๋องราตรีได้เถอะ ไม่เช่นนั้น หากข้าหลอกพระองค์ ตระกูลเหล่าก็ต้องพลอยเดือดร้อนกันหมด ตายด้วยกันไปเลยสิ ฮ่า ๆ ๆ” เหล่าอิงอู๋หัวเราะราวปีศาจคลุ้มคลั่ง
สิ้นเสียงของนาง
เหล่าไห่เซวียน สตรีสกุลหลิ่ว และเหล่าเสวี่ยหลวนต่างมีสีหน้าเปลี่ยนไป แต่ละคนโกรธจนแทบกระอักเลือด สายตาแหลมคมราวคมมีดแทบอยากสับเหล่าอิงอู๋ให้เป็นพันชิ้น
นางช่างเป็นตัวกาลกิณีที่น่ารังเกียจจริง ๆ!