ตำหนักจื่อเซียวส่วนหลัง ทงเทียนยืนอยู่เพียงลำพังระหว่างเสาระเบียง
เขายกมือขึ้น ปลายนิ้วลากผ่านห้วงอากาศ ลวดลายสีทองแผ่ขยายจากปลายนิ้วราวใยแมงมุม เงียบเชียบไร้สุ้มเสียง หลอมรวมเข้าสู่ความโกลาหล ทะลุผ่านสวรรค์สามสิบสามชั้น มุ่งตรงสู่แก่นกลางของวิถีสวรรค์แห่งหงฮวง เหล่าปราชญ์เซียนล้วนกลับสู่ความโกลาหลแล้ว หงจวินหลับตาพักผ่อนอยู่บนแท่นเมฆ ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นกลิ่นอายที่เชื่อมโยงกับวิถีสวรรค์อย่างเงียบงันในส่วนลึกของตำหนักหลัง
วิถีสวรรค์ไร้รูปไร้สสาร ทว่ากลับตอบรับเขาด้วยเจตจำนงอันยิ่งใหญ่ไพศาล
“ทงเทียน”
สุ้มเสียงนั้นมิใช่บุรุษหรือสตรี มิใช่ผู้เฒ่าหรือเยาว์วัย ประหนึ่งสายลมทุกสายและหยาดน้ำทุกหยดในหงฮวงเอ่ยขึ้นพร้อมกัน แฝงความเฉยชาอันดำรงมาชั่วกาลนาน ทั้งยังมีความประหลาดใจจาง ๆ “เจ้าไม่ควรเรียกข้าในยามนี้”
“ข้าต้องการทำการค้ากับเจ้า” ทงเทียนกล่าวอย่างตรงไปตรงมา
วิถีสวรรค์เงียบไปครู่หนึ่ง “ว่ามา”
“พลังวิญญาณในหงฮวงเบาบาง หากเป็นเช่นนี้ต่อไป สุดท้ายย่อมเข้าสู่ยุคไร้ธรรม เจ้าย่อมรู้ดีกว่าผู้ใด” น้ำเสียงทงเทียนเรียบเฉย นัยน์ตาสีแดงทองสะท้อนลวดลายทองที่หมุนเวียน “ข้าจะคืนพลังให้หงฮวง พลังบำเพ็ญและบุญกุศลเบิกฟ้าของข้า ทั้งหมดคืนให้เจ้า แลกกับการที่เจ้าประทานบุญกุศลเพื่อชำระกรรมของศิษย์สำนักเจี๋ย”
วิถีสวรรค์สั่นสะเทือนเล็กน้อย
เจตจำนงไพศาลนั้นพลันจับต้องได้ ประหนึ่งสัตว์ยักษ์ที่หลับใหลลืมตาขึ้น มันตรวจดูจิตเดิมแท้ของทงเทียน ร่างปราชญ์เซียน และโอสถดับปราชญ์หนักอึ้งเม็ดนั้นภายในกายอย่างละเอียด จากนั้นจึงถามว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังพูดอะไร”
“รู้”
“ปราชญ์เซียนคืนพลังให้หงฮวง ก็เท่ากับสลายพลังบำเพ็ญ ทำลายฐานะปราชญ์เซียน และตัดขาดจากฟ้าดิน” วิถีสวรรค์กล่าวทีละคำ “เจ้าไม่อยู่ในวัฏสงสาร เมื่อสลายจนสิ้นก็จะดับสูญอย่างแท้จริง ไม่มีการเวียนว่าย ไม่มีชาติหน้า แม้แต่จิตวิญญาณแท้จริงเพียงน้อยนิดก็ไม่เหลือ”
มุมปากทงเทียนโค้งขึ้นเล็กน้อย “ก็ดี”
วิถีสวรรค์เงียบงันอีกครั้ง
มันปกครองหงฮวงมานับร้อยล้านล้านปี พบเห็นผู้ทรงพลังล่วงลับนับไม่ถ้วน เคยเห็นผานกู่เบิกฟ้าผ่าพิภพ เคยเห็นมหันตภัยมังกรและหงส์ครั้งแรก สงครามแม่มดกับปีศาจ และมหันตภัยแต่งตั้งเทพ ทว่ามันไม่เคยพบปราชญ์เซียนคนใดเอ่ยว่า “ก็ดี” ด้วยความสมัครใจ
“ลองคิดดูอีกครั้ง” วิถีสวรรค์ลังเลอย่างหาได้ยาก
“ข้าคิดมามากแล้ว” ทงเทียนหลุบตามองลวดลายบนฝ่ามือ ที่นั่นยังคงมีเส้นเหตุและผลของเหล่าศิษย์สำนักเจี๋ยหลงเหลืออยู่ พันเกี่ยวกันทีละเส้น ราวปมตายที่ไม่มีวันคลี่คลาย “หลังค่ายกลหมื่นเซียน ศิษย์ทั้งหลายแบกรับกรรม ถูกเจ้าควบคุม ถูกกฎแห่งวิถีสวรรค์พันธนาการ จินหลิงทุกข์ทรมานอยู่บนแท่นแต่งตั้งเทพ วิญญาณของกุยหลิงสูญสลายไปแล้ว จ้าวกงหมิงกับสามเซียนหญิงแห่งเซียวติดอยู่ในตำแหน่งเทพ ไม่อาจหลุดพ้น ตัวมากมายอยู่ที่หลิงซานอย่างยากลำบาก... ข้าเป็นอาจารย์ของพวกเขา เป็นเพราะข้าสั่งสอนได้ไม่ดี พวกเขาจึงต้องแบกรับกรรม หนี้ก้อนนี้ ข้าจะชดใช้เอง”
“อย่าบอกอาจารย์”
วิถีสวรรค์สั่นไหว
มันรู้ว่า “อาจารย์” หมายถึงผู้ใด หลังหงจวินรวมเป็นหนึ่งเดียวกับวิถีสวรรค์ วิถีสวรรค์ก็คือหงจวิน หงจวินก็คือวิถีสวรรค์ ทว่าคำว่า “อย่าบอก” ของทงเทียนในยามนี้ แสดงชัดว่าเขาแบ่งวิถีสวรรค์กับหงจวินออกเป็นสองคน—คนหนึ่งคือกฎเกณฑ์ที่ทำการค้าด้วยได้ อีกคนคืออาจารย์ที่จะห้ามเขา
“เรื่องนี้...” วิถีสวรรค์ลังเล
“ข้าเป็นตัวแปรหนึ่งเดียวที่หลุดรอดจากวิถี” ทงเทียนเงยหน้า ดวงตาสีแดงทองสะท้อนภาพหงฮวงทั้งผืน “ตัวตนของข้าอยู่นอกกฎแห่งวิถีสวรรค์มาแต่เดิม ช่วยบรรเทาแรงกดดันต่อรากกำเนิดของเจ้าในยามนี้ได้ เจ้ารู้ดีกว่าผู้ใดว่า หลังเหล่าปราชญ์เซียนกลับสู่ความโกลาหล แม้พลังวิญญาณในหงฮวงจะไม่ถูกดูดไปอีก แต่รากกำเนิดก็เสียหายแล้ว หากไม่มีข้าช่วยเติมเต็ม ยุคไร้ธรรมย่อมมาถึงไม่ช้าก็เร็ว”
เขาหยุดครู่หนึ่ง “เจ้ารับพลังบำเพ็ญและบุญกุศลของข้าไป ก็จะประคองสถานการณ์ได้อีกกว่าหนึ่งแสนปี เวลาหนึ่งแสนปี เพียงพอให้เจ้าฟื้นฟูบาดแผลแล้ว”
วิถีสวรรค์เงียบงันอยู่นาน
นานจนทงเทียนคิดว่ามันคงปฏิเสธ จากนั้นเจตจำนงไพศาลก็ค่อย ๆ ทอดลงมา กลายเป็นรัศมีสีทองเลือนรางสายหนึ่ง แตะลงบนหว่างคิ้วของทงเทียนอย่างแผ่วเบา
“เจ้าดีมาก” วิถีสวรรค์กล่าว
“เจ้าเป็นคนแรกที่พูดเช่นนี้” ทงเทียนยิ้ม นึกถึงคำว่า “เจ้าดีมาก” ของหงจวิน บรรพจารย์เต๋ากับวิถีสวรรค์ช่างสืบทอดแนวทางเดียวกันจริง ๆ
“ข้าจะปิดบังหงจวิน” สุ้มเสียงของวิถีสวรรค์ค่อย ๆ เลือนหาย “แต่เจ้าต้องรู้ไว้ว่า เมื่อเริ่มต้นแล้ว ย่อมไม่มีทางย้อนคืน”
“อืม”
“มีสิ่งใดต้องกำชับอีกหรือไม่”
ทงเทียนครุ่นคิด “อย่าให้พวกเขารู้ โดยเฉพาะอาจารย์”
วิถีสวรรค์มิได้ตอบอีก
รัศมีสีทองสลายไป ตำหนักส่วนหลังกลับคืนสู่ความเงียบสงัด ทงเทียนยืนนิ่งอยู่กับที่ สูดลมหายใจลึก สัมผัสความอบอุ่นที่หลงเหลือจากการแตะต้องของวิถีสวรรค์—นั่นคือคำมั่นสัญญา เขาหันหลัง เดินไปยังตำหนักหน้า
บนแท่นเมฆ หงจวินลืมตาขึ้น
“อาจารย์”
ทงเทียนยืนอยู่ใต้บันได เงยหน้ามองเขา บรรพจารย์เต๋าผมเงินทอดสายตามองลงมา ดวงตาลุ่มลึกไพศาล ประหนึ่งบ่อน้ำโบราณที่หยั่งไม่ถึงก้นบึ้ง เขามองทงเทียนอยู่ครู่หนึ่ง “มีธุระหรือ”
“ศิษย์อยากออกไปเดินเล่น” ทงเทียนกล่าว “อยู่ในตำหนักจื่อเซียวอึดอัดยิ่ง อยากไปเดินเล่นที่ทะเลโกลาหล”
หงจวินขยับคิ้วเล็กน้อย ทงเทียนเอ่ยว่า “อึดอัดยิ่ง” ด้วยตนเอง นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายร้อยปี เส้นสายที่ขึงตึงอยู่ในใจบรรพจารย์เต๋าคลายลงเล็กน้อย ทว่าภายนอกยังคงสงบนิ่ง “ไปเถิด อย่าไปไกลนัก”
“อืม”
ทงเทียนหมุนกาย อาภรณ์ดำพลิ้วสะบัด เงาหลังถูกแสงหม่นเทาของทะเลโกลาหลห่อหุ้ม ค่อย ๆ ห่างไกลออกไป หงจวินมองตามทิศทางที่เงาหลังนั้นลับหาย แส้ปัดฝุ่นหมุนครึ่งรอบระหว่างนิ้ว เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ทว่าครู่ก่อนทงเทียนเป็นฝ่ายเอ่ยขอออกไปเดินเล่น น้ำเสียงยังเผยชีวิตชีวาที่หาได้ยาก เขาจึงคิดว่าไม่ควรห้าม
ทงเทียนมิได้ไปไกลจริง ๆ
เขาหามุมสงบแห่งหนึ่งในทะเลโกลาหล นั่งขัดสมาธิลง กระแสพลังโกลาหลรอบด้านไหลเวียนไม่หยุด แยกการรับรู้ทั้งปวงออกจากกัน วิถีสวรรค์ให้คำมั่นว่าจะปิดบังหงจวิน แต่เขาไม่แน่ใจว่ามหาวิถีจะล่วงรู้หรือไม่ ช่างเถิด จะคิดมากไปก็ไร้ประโยชน์
เขายกมือปลดมวยผม
ผมดำสยายลงมา ลอยพลิ้วในความโกลาหลราวหมึก เขาหลับตา แสงสุดท้ายในดวงตาสีแดงทองจมลึกลงไป เริ่มชักนำพลังเวทที่ยังหลงเหลือในกาย
หลังค่ายกลหมื่นเซียน พลังบำเพ็ญของเขาถูกตัดทอนไปกว่าครึ่ง ทว่าส่วนที่เหลือรวมกับบุญกุศลเบิกฟ้า—เขาแปรเปลี่ยนมาจากหนึ่งในสามของจิตเดิมแท้ผานกู่ จึงมีบุญกุศลเบิกฟ้าติดตัวมาแต่กำเนิด—ก็เพียงพอจะคืนพลังให้หงฮวงแล้ว เขาค่อย ๆ แยกพลังเวทออกมาทีละสาย ทุกสายแบกรับเหตุและผลกับกรรมของเซียนสำนักเจี๋ยทั้งหมื่น เรียงตามสายสัมพันธ์ที่เชื่อมโยงกับวิถีสวรรค์ แล้วหลั่งไหลเข้าสู่รากกำเนิดของหงฮวงอย่างช้า ๆ
เจ็บปวด
ราวกับมีผู้ใช้ดาบทื่อขูดกระดูกของเขาทีละชุ่น
ทว่ามุมปากทงเทียนกลับโค้งขึ้น เมื่อแยกพลังออกมาถึงสายที่สาม เขาพลันคิดว่า ตอนศิษย์เหล่านั้นสิ้นชีพในค่ายกลหมื่นเซียน เจ็บปวดเช่นนี้หรือไม่ ยิ่งคิด มือที่กำลังทำการกลับยิ่งเร็วขึ้นหลายส่วน
ส่วนลึกของทะเลโกลาหล ดวงตามหาวิถีค่อย ๆ เปิดขึ้น
นั่นคือการเพ่งมองไร้รูปไร้ลักษณ์ ข้ามผ่านกาลเวลาและห้วงมิติ จากกาลโบราณก่อนกาลนับหมื่น ไปจนถึงกาลนับหมื่นในภายหน้า มหาวิถีเห็นปราชญ์เซียนอาภรณ์ดำผู้กำลังสลายพลังอยู่กลางความโกลาหล เห็นใบหน้าที่ซีดขาวลงทุกครั้งเมื่อเขาสลายพลังบำเพ็ญ และเห็นความยึดมั่นในดวงตาที่ใกล้ดับสูญเต็มที
มหาวิถีเหลือบมองผานกู่
ผานกู่กำลังต่อสู้กับระบบ บรรดาผู้ข้ามภพจากนอกฟ้าพกพาสิ่งที่เรียกว่า “ระบบลงชื่อรับรางวัล” “ระบบจับสลาก” และ “ระบบฝึกฝนขั้นสุดยอด” เอาแต่ดูดเลือด ดูดไขกระดูก และขุดกระดูกของเขา ต่อให้ผานกู่แข็งแกร่งเพียงใดก็ทนการถูกรุมทึ้งเช่นนี้ไม่ไหว โชคดีที่เขาตอบสนองได้รวดเร็ว สังหารผู้ครอบครองระบบไปแล้วหลายคน ทว่าผู้ข้ามภพหน้าใหม่ยังคงหลั่งไหลมาไม่ขาดสาย
มหาวิถีมองบาดแผลบนร่างผานกู่ แล้วมองทงเทียนที่กำลังสลายพลัง พลันนึกแผนการหนึ่งขึ้นมาได้
“ในเมื่ออยากตาย...” เสียงมหาวิถีก้องกังวานในความว่างเปล่า “คงไม่มีอะไรทำกระมัง ประจวบเหมาะจะโยนเขาไปก่อนผานกู่เบิกฟ้า ผานกู่บาดเจ็บพอดี ให้ก้อนแป้งทงเทียนซึ่งเป็นหนึ่งในจิตเดิมแท้ช่วยรักษาบาดแผลได้”
ด้วยเหตุนี้ มหาวิถีจึงแอบรักษาชีวิตเขาไว้ในวินาทีสุดท้าย โดยที่ผู้อื่นไม่รู้ แม้แต่ทงเทียนเอง
กล่าวจบ มหาวิถีก็ยื่นนิ้วไร้รูปออกมา
ส่วนลึกของทะเลโกลาหล ทงเทียนสลายพลังมาถึงช่วงสุดท้ายแล้ว
พลังเวทถูกแยกออกไปจนหมด ร่างปราชญ์เซียนเริ่มแตกสลาย สติของเขาพร่ามัว ร่างกายเลือนหาย ความเย็นเยียบของโอสถดับปราชญ์แผ่จากท้องไปทั่วร่าง เขาคิดว่านี่คือจุดจบแล้ว—ไร้ความเจ็บปวด ไร้แสงสว่าง ไม่มีสิ่งใดเลย ราวกับจมลงสู่ความว่างเปล่ามืดมิดและอบอุ่น ล่องลอยไปเรื่อย ๆ อย่างไร้จุดสิ้นสุด
ทว่าในชั่วขณะที่คิดว่าตนกำลังสลายสูญไปอย่างแท้จริง มีบางสิ่งคว้าตัวเขาไว้
พลังอ่อนโยนสายหนึ่งที่ไม่อาจขัดขืนได้ ยื่นมาจากส่วนลึกของความว่างเปล่า โอบหุ้มจิตวิญญาณแท้จริงที่กำลังจะสลายไปของเขา แล้วฉุดไปยังทิศทางหนึ่ง ทงเทียนคิดดิ้นรน ทว่ากลับไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะขยับ สติของเขาจมลงสู่ความโกลาหล แล้วคล้ายล่องลอยอยู่ในทะเลอันอบอุ่นเช่นกัน เป็นอยู่นานแสนนาน
จากนั้นเขาก็ชนเข้ากับร่างอันอบอุ่นร่างหนึ่ง
---
ผานกู่กำลังต่อสู้
กล่าวให้ถูกคือ ผานกู่กำลังต่อสู้กับผู้ข้ามภพคนหนึ่งซึ่งอ้างตนว่าเป็น “ระบบจอมยุทธ์ผู้พิชิตหงฮวงขั้นสุดยอด” คนผู้นั้นเปล่งแสงทองทั้งร่าง เหนือศีรษะมีแผ่นหน้าจอจำลองเรียงเป็นแถว ส่งเสียงเจื้อยแจ้วว่า “ผู้ครอบครองระบบสังหารผานกู่ ได้รับแต้มหนึ่งหมื่นล้านแต้มเป็นรางวัล” ผานกู่ฟาดขวานใส่ อีกฝ่ายก็หยิบยันต์ออกมาขวางไว้ ผานกู่ฟาดซ้ำ อีกฝ่ายกลับคว้ายาเม็ดหนึ่งกลืนลงไป แถบพลังชีวิตก็พุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว
“บัดซบ” ผานกู่สบถ
เขาเบิกฟ้าผ่าพิภพมาแล้ว ไม่เคยพบเห็นสิ่งใดบ้าง ทว่านี่มันอะไรกันแน่ ฆ่าไปต้นหนึ่งก็มีอีกต้นงอกขึ้นมาไม่รู้จบ ร่างเขาเต็มไปด้วยบาดแผล หน้าอกมีรอยแยกลึกจนเห็นกระดูกสามสาย กระดูกแขนซ้ายหักไปครึ่งหนึ่ง ฝืนประคองตนไว้ด้วยลมหายใจเฮือกสุดท้าย
ผู้ข้ามภพคว้า “ศาสตราเซียน” รูปร่างประหลาดออกมาอีกชิ้น—ผานกู่จำได้ว่าสิ่งนั้นเรียกว่า “ทวน” แต่ผู้ข้ามภพเรียกมันว่า “ปืนกลแกตลิง”—แล้วหันมาพ่นเปลวไฟใส่เขาไม่หยุด
ผานกู่ยกขวานขึ้นปัดป้อง ทว่าการเคลื่อนไหวกลับช้าไปครึ่งจังหวะ
ในยามนั้นเอง พลังชิงชี่ก้อนหนึ่งร่วงจากความว่างเปล่าเข้าสู่จิตเดิมแท้ของเขา
ผานกู่สะท้านไปทั้งร่าง
เขาคิดว่าเป็นกลลวงที่ระบบเตรียมไว้ จึงกำลังจะโคจรพลังขับไล่มันออกไป ทว่ากลับพบว่าพลังชิงชี่ก้อนนั้นบริสุทธิ์อ่อนโยน แฝงความอบอุ่นที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน ค่อย ๆ หลอมรวมเข้าไปในจิตเดิมแท้ พลัง—พลังมหาศาล อ่อนโยน และหลั่งไหลไม่ขาดสาย พลันทะลักขึ้นจากส่วนลึกในกาย รอยแยกสามสายบนหน้าอกเริ่มสมาน กระดูกแขนซ้ายที่แตกหักส่งเสียงกรอบแกรบ ก่อนจะเชื่อมกลับเข้าที่
ผานกู่นิ่งอึ้ง
สิ่งใดกัน
เขาไม่มีเวลาคิดให้ละเอียด ผู้ข้ามภพเห็นเขายังไม่ล้ม จึงคว้ายา “โอสถทองเก้าหมุน” ขึ้นมาเตรียมยัดเข้าปาก ครานี้ผานกู่ไม่เปิดโอกาสให้มัน เขาฟาดขวานออกไป ห่อหุ้มด้วยพลังใหม่ที่เพิ่งถือกำเนิด ผ่าผู้ข้ามภพพร้อมแผ่นหน้าจอออกเป็นสองซีกในคราเดียว
ก่อนสิ้นใจ ผู้ข้ามภพยังตะโกนว่า “เป็นไปไม่ได้! ระบบของข้า—!”
ผานกู่ดึงขวานกลับ หอบหายใจหนักหน่วง เขาก้มมองหน้าอก บาดแผลสมานสนิท แม้แต่รอยแผลเป็นก็ไม่เหลือ แขนซ้ายกลับเป็นปกติ ราวกับไม่เคยหักมาก่อน
เขาตรวจดูจิตเดิมแท้ภายใน
พลังชิงชี่ก้อนเล็ก ๆ ขดตัวอยู่ในส่วนลึกของจิตเดิมแท้ สงบนิ่งราวกำลังหลับใหล ผานกู่จิ้มมันเบา ๆ มันก็หดเข้าไปด้านใน คล้ายสัตว์น้อยที่ถูกปลุกให้ตื่น
ผานกู่จ้องพลังชิงชี่ก้อนนั้นอยู่นาน
“นี่มันอะไรกัน”
มหาวิถีหลับตาลงอย่างเงียบงันในส่วนลึกของห้วงว่าง
สำเร็จแล้ว