บรรพกาล: ศิษย์กระบี่แห่งบ้านบรรพาจารย์เต๋าเป็นขวัญใจทุกคน

ตอนที่ 4 ข้าจะปกป้องอาจารย์เอง

8 นาที· 1.9K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

บนเขาด้านหลังตำหนักจื่อเซียว มีต้นท้อเซียนต้นหนึ่ง

แม้จะเรียกว่าต้นไม้ ทว่าแท้จริงแล้วมันได้ก้าวพ้นขอบเขตของต้นไม้ทั่วไปไปนานแล้ว รากหยั่งลึกอยู่ตรงรอยต่อระหว่างความโกลาหลกับหงฮวง แผ่รากลงสู่สายน้ำแห่งกาลเวลา กิ่งใบทอดขยายออกไปนอกสวรรค์สามสิบสามชั้น ทุกสามพันปีจึงผลิดอก ทุกสามพันปีจึงออกผล ครั้นผลสุก กลิ่นหอมที่แผ่กำจายออกมาสามารถทำให้แม้แต่ต้าหลัวจินเซียนยังต้องหยุดฝีเท้า น้ำลายสอด้วยความปรารถนา

ทว่าขณะนี้กลีบดอกไม้กลับร่วงหล่นประหนึ่งสายฝน กลีบสีชมพูปนขาวทับซ้อนกันเป็นชั้น ปกคลุมทั่วพื้นและร่างที่นั่งขัดสมาธิอยู่ใต้ต้นไม้

ทงเทียนนั่งอยู่ระหว่างรากไม้ เส้นผมดำยาวสยาย ปลายผมจมอยู่ในกลีบดอกไม้ เขาผ่ายผอมลงมาก ปลายคางเรียวแหลมยิ่งขับให้ดวงตาสีทองแดงคู่นั้นดูโตและว่างเปล่ากว่าเดิม ราวกับมีทองหลอมเหลวเต็มอยู่ภายใน แต่กลับไม่มีที่ให้ระบายออก

อาภรณ์ดำบนกายยังคงเป็นชุดเดิม ทว่ามันไม่เรียบร้อยเข้ารูปอีกต่อไป หากห้อยหลวมลงมา เรือนกายดุจหยกที่อยู่ภายในผอมบางประหนึ่งแผ่นกระดาษ ถึงกระนั้นยามนั่งอยู่ตรงนั้น แผ่นหลังก็ยังเหยียดตรง ปราณกระบี่แผ่วบางไหลเวียนอยู่ราง ๆ เพียงแต่ปราณกระบี่นั้นกลับเจือด้วยความโศกเศร้าที่สลัดไม่หลุด

กลีบดอกไม้ร่วงลงบนไหล่ เส้นผม และหัวเข่า เขาก็ไม่ปัดออก

ยามหงจวินเดินออกมาจากความโกลาหล ภาพที่เห็นก็คือฉากเช่นนี้—ก้อนแป้งน้อยของเขาใกล้จะถูกกลีบดอกไม้กลบมิด ราวกับรูปสลักหยกที่ถูกลืมทิ้งไว้ ณ ปลายกาลเวลา

“เอาของกินมาให้”

หงจวินนั่งลงข้างกายเขา แส้ปัดฝุ่นพาดอยู่ตรงข้อพับแขน มืออีกข้างประคองจานหยกเย็นใบหนึ่ง ภายในมีท้อเซียนลายม่วงอยู่หลายลูก ผลเหล่านี้มาจากต้นไม้ต้นนั้น ต้องใช้เวลาเก้าพันปีจึงจะสุกสักครั้ง บัดนี้ทั้งต้นมีผลอยู่เพียงจานเดียว เขายื่นมันไปตรงหน้าทงเทียน ไม่ได้เอ่ยเกลี้ยกล่อม เพียงยื่นค้างไว้อย่างนั้น

ทงเทียนเอียงหน้า มองผลท้อ แล้วมองหงจวิน

จากนั้นก็โน้มตัวไปข้างหน้า ซบลงบนตักของหงจวิน

มือของหงจวินชะงักค้าง

ใบหน้าทงเทียนซุกอยู่ในอาภรณ์ของบรรพจารย์เต๋า เส้นผมดำแผ่คลุมตักหงจวิน ต่อให้ปกติเขาจะเย็นชาเย่อหยิ่งเพียงใด ยามนี้เมื่อขดตัวซบอยู่บนตักผู้อื่น ก็เป็นเพียงเด็กหนุ่มที่เหนื่อยล้าจนถึงขีดสุดคนหนึ่ง ไหล่ลู่ลงเล็กน้อย แผ่นหลังโค้งเป็นเส้นโค้งเปราะบาง

“อาจารย์” เสียงอู้อี้ดังมาจากหว่างเนื้อผ้า

หงจวินก้มตามองศีรษะที่ซุกอยู่บนตักตน “อืม”

“ข้าอยากพบตั่วเป่า”

นิ้วมือของหงจวินสั่นไหวเล็กน้อย

“อย่าให้คนอื่นรู้” ทงเทียนเสริมอีกประโยค เสียงเบาลงกว่าเดิม

หงจวินนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายร้อยปีที่ทงเทียนเอ่ยปากขอพบศิษย์ด้วยตนเอง เป็นเรื่องดี หรือว่า...เขามองไม่ออก หงจวินยกมือขึ้นวางบนกระหม่อมของทงเทียน ลูบเบา ๆ ช้า ๆ เส้นผมดำลื่นผ่านซอกนิ้ว ให้สัมผัสเย็นเยียบอันเป็นเอกลักษณ์ของความโกลาหล

“ได้” เขากล่าว “อาจารย์จะให้เขาลอบมาพบเจ้า”

ทงเทียนยังคงซบอยู่เช่นนั้น ไม่ขยับเขยื้อน ผ่านไปเนิ่นนานจึงเค้นเสียง “อืม” แผ่วเบาออกมาจากลำคอ หงจวินสัมผัสได้ว่าน้ำหนักบนตักเพิ่มขึ้นเล็กน้อย คล้ายสายพิณที่ขึงตึงมาโดยตลอดได้คลายลงชั่วขณะ

หลายวันต่อมา ณ ประตูด้านข้างของตำหนักจื่อเซียว

เงาร่างสีทองสายหนึ่งลอบผ่านทะเลโกลาหลอย่างไร้สุ้มเสียง ก่อนร่อนลงบนบันไดหยกขาว ผู้มาเยือนสวมจีวร ใบหน้าอิ่มเอิบเปี่ยมเมตตา มีจุดชาดแต้มอยู่กลางหว่างคิ้ว ทั่วร่างเรืองรองด้วยพุทธรัศมี ทว่ากลับมีปราณสีม่วงบางเบาสายหนึ่งแฝงอยู่ราง ๆ—ร่องรอยตกค้างจากเคล็ดวิชาของสำนักเจี๋ย ตั่วเป่าหรูไหล พระโลกนาถแห่งหลิงซาน ผู้ได้รับเลือกให้เป็นประมุขคนถัดไปของสำนักพุทธฝ่ายประจิม ทว่ายามนี้กลับดูราวกับเด็กน้อยที่ลอบกลับบ้าน เขากวาดตามองซ้ายขวา เมื่อแน่ใจว่าไม่มีผู้ใดอยู่แถวนั้น จึงก้าวเร็วเข้าไปในตำหนักจื่อเซียว

ภายในตำหนักด้านข้าง ทงเทียนนั่งรอเขาอยู่บนเบาะรองนั่ง

ทันทีที่ตั่วเป่าเข้ามา เขาก็ชะงักงัน

ในความทรงจำของเขา อาจารย์มีรูปลักษณ์เช่นไร? เบื้องหน้าค่ายกลสังหารเซียน อาภรณ์ดำพลิ้วสะบัด กระบี่ทั้งสี่ลอยอยู่กลางอากาศ ดวงตาสีทองแดงกวาดผ่านหมื่นเซียน มองทั่วหล้าอย่างเหนือผู้ใด ในค่ายกลหมื่นเซียน เขาต่อสู้กับปราชญ์ทั้งสี่เพียงลำพัง ปราณกระบี่พาดผ่านสามหมื่นลี้ ช่างองอาจเพียงใด ทว่าคนตรงหน้า—ผ่ายผอมจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ เส้นผมดำแห้งกระเซิง ดวงตาสีทองแดงพร่าเลือนด้วยม่านหมอก ประหนึ่งกระบี่ที่ถูกลับจนคมสลาย เหลือเพียงด้ามกระบี่ที่ยังถูกกำไว้ด้วยความยึดมั่นอันไม่ยอมคลาย

“อาจารย์!”

ตั่วเป่าทรุดเข่าพุ่งเข้าไป หัวเข่ากระแทกพื้นดังอุบ เขาเงยหน้าพินิจทงเทียนอย่างละเอียด ขอบตาแดงก่ำในพริบตา “อาจารย์...อาจารย์ไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”

ทงเทียนมองเขา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย แทบมองไม่เห็น “ข้าอยู่ตำหนักจื่อเซียว ไม่เป็นไร แล้วเจ้าล่ะ?”

“ศิษย์อยู่ที่หลิงซานสบายดี” ตั่วเป่าเหยียดแผ่นหลัง พยายามแสดงสีหน้าภาคภูมิใจ “อาจารย์โปรดวางใจ บัดนี้ศิษย์เป็นใหญ่ในหลิงซาน ตำแหน่งพระโลกนาถมั่นคงดี ศิษย์ที่ถูกชักนำไปก่อนหน้านี้ ศิษย์คอยคุ้มครองพวกเขาอยู่ลับ ๆ ไม่มีผู้ใดกล้ารังแก โคมเติงเฒ่าคิดแย่งอำนาจ แต่ศิษย์กดเขาไว้แล้ว”

ยิ่งกล่าว เขาก็ยิ่งพรั่งพรู ราวกับต้องการระบายถ้อยคำที่สะสมมาหลายร้อยปีออกมาในคราวเดียว “อีกทั้งศิษย์ก็ยืนหยัดในหลิงซานได้มั่นคงแล้ว หลังการเดินทางสู่ประจิมสิ้นสุดลง ชดใช้บุญกุศลที่ติดค้างครบเมื่อใด ฝ่ายประจิมก็จะขึ้นอยู่กับคำของศิษย์เมื่อนั้น ถึงคราวนั้น หากอาจารย์อยากฟื้นฟูสำนักเจี๋ย ศิษย์จะคอยสนับสนุนจากหลิงซาน ให้เราร่วมมือกันทั้งภายในและภายนอก สำนักพุทธฝ่ายประจิมจะใช้แซ่ตั่วเป่าหรือทงเทียน ก็ขึ้นอยู่กับคำเดียวของอาจารย์มิใช่หรือ?”

ทงเทียนชะงักไป

มีบางสิ่งไหววูบอยู่ในดวงตาสีทองแดง ราวกับแสงจากก้นบึ้งใต้น้ำลึกได้ลอยขึ้นมาให้เห็นชั่วขณะ

“เป่าเอ๋อร์” เขาเอ่ยเสียงเบา “เจ้าอยากฟื้นฟูสำนักเจี๋ยหรือ?”

“ใช่ขอรับ!” ตั่วเป่าพยักหน้าอย่างหนักแน่น แววตาลุกโชน “อาจารย์ไม่อยากจัดการเรื่องหยุมหยิมเหล่านี้ ให้ศิษย์เป็นคนจัดการเอง ขอเพียงอาจารย์สบายดีก็พอ ผู้ใดก็อย่าคิดรังแกอาจารย์ ศิษย์จะปกป้องอาจารย์เอง”

ผู้ใดก็อย่าคิดรังแกอาจารย์

ศิษย์จะปกป้องอาจารย์เอง

ทงเทียนมองศิษย์ใหญ่ที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า เงยหน้ามองเขาด้วยแววตาเปี่ยมความจริงใจ ตั่วเป่าไม่ใช่ศิษย์น้อยที่เคยชะโงกหน้าไปมาหน้าประตูตำหนักปี้โหยว พลางถามว่า “วันนี้อาจารย์จะสอนอะไร” อีกแล้ว เขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว ค้ำจุนโลกด้านหนึ่ง เรียนรู้ทั้งเล่ห์เหลี่ยม อดทนอดกลั้น และแย่งชิงอำนาจ ทว่ายามคุกเข่าอยู่ตรงนี้แล้วกล่าวว่า “ศิษย์จะปกป้องอาจารย์เอง” แววตาของเขากลับเหมือนเมื่อครั้งนั้นไม่มีผิด

ทงเทียนพลันยื่นมือไปลูบศีรษะตั่วเป่า

ตั่วเป่าชะงักงัน เมื่อก่อนอาจารย์แทบไม่เคยลูบศีรษะเขา ทงเทียนมีนิสัยเย็นชา การแสดงความสนิทสนมที่สุดก็เพียงตบไหล่แล้วกล่าวว่า “ไม่เลว” ทว่าครานี้มือนั้นวางลงบนศีรษะ แผ่วเบาจนแทบสัมผัสน้ำหนักไม่ได้ หยุดอยู่เพียงชั่วครู่ก็ถอนกลับไป

“เป่าเอ๋อร์” ทงเทียนชักมือกลับ ก้มมองปลายนิ้วของตน “อาจารย์อยู่ตำหนักจื่อเซียว ไม่เป็นไร เจ้าอยู่หลิงซานต้องระวัง เรื่องกรรมอย่าได้กังวล ยังมีอาจารย์อยู่”

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง “เจ้ารู้ว่าคลังสมบัติของอาจารย์อยู่ที่ใด ต่อไปก็ยกให้เจ้า”

ตั่วเป่าเงยหน้าขึ้นฉับพลัน “อาจารย์?”

“เจ้าจงกลับไปเถิด” ทงเทียนลุกขึ้นยืนแล้ว หันหลังให้เขา น้ำเสียงกลับมาเย็นชาเช่นเคย “อยู่ที่นี่นานเกินไปจะไม่เป็นผลดีต่อเจ้า”

ตั่วเป่ายังอยากกล่าวสิ่งใด ทว่าแผ่นหลังของทงเทียนได้ลับหายเข้าไปในส่วนลึกของตำหนักด้านข้างแล้ว เงาร่างสีดำเลือนรางลงเรื่อย ๆ ในความมืด ราวหยดหมึกที่ตกลงในน้ำลึก กำลังจะสลายหายไปต่อหน้าต่อตา ตั่วเป่าอ้าปาก แต่สุดท้ายก็เพียงโขกศีรษะคำนับสามครั้งอย่างหนักแน่น ก่อนลุกจากไป

ตำหนักด้านข้างกลับคืนสู่ความเงียบสงัด

ทงเทียนยืนอยู่เพียงลำพังในเงามืดของเสาตำหนัก แผ่นหลังพิงผนังหินเย็นเยียบ เขาหลับตาลง ถ้อยคำของตั่วเป่าเมื่อครู่ดังก้องในสมองซ้ำแล้วซ้ำเล่า—“ศิษย์จะปกป้องอาจารย์เอง”

ปกป้อง

ปราชญ์ทงเทียน กลับต้องตกอยู่ในสภาพที่ให้ศิษย์มาปกป้องแล้ว

แต่สิ่งที่ตั่วเป่าไม่รู้ก็คือ ยิ่งเขากล่าวเช่นนั้น ลมหายใจที่อัดแน่นอยู่ในใจทงเทียนก็ยิ่งหนักอึ้ง เขาสั่งสอนศิษย์ได้ไม่ดีพอ เหล่าศิษย์สำนักเจี๋ยในค่ายกลหมื่นเซียน ผู้แบกรับกรรมและถูกวิถีสวรรค์ชำระล้าง ล้วนเป็นความผิดของเขา เขาคุ้มครองพวกเขาไว้ไม่ได้ ปล่อยให้พวกเขาทีละคนขึ้นไปอยู่ในบัญชีแต่งตั้งเทพ ถูกชักนำไปยังฝ่ายประจิม ถูกสังหาร ถูกจองจำ เขาถ่ายทอดวิชาให้ตั่วเป่าจนหมดสิ้น ทว่าบัดนี้ตั่วเป่าก้าวเดินในหลิงซานอย่างระแวดระวังทุกฝีก้าว กลับยังต้องยิ้มบอกเขาว่า “ศิษย์สบายดี”

เขาไม่คู่ควรจะเป็นอาจารย์ของคนผู้นี้

ทงเทียนยกมือขึ้นทาบลงบนอก ตรงนั้นว่างเปล่า ความเย็นเยียบของโอสถดับปราชญ์ยังคงหลงเหลืออยู่ เขาลืมตาขึ้น แสงสุดท้ายในดวงตาสีทองแดงจมดับลง

—เขาเหนื่อยล้าเหลือเกิน

ทำเรื่องหนึ่งให้ศิษย์อีกสักครั้งเถิด

เขาหันหลัง เดินลึกเข้าไปในตำหนักจื่อเซียว ต้นท้อเซียนบนเขาด้านหลังยังคงโปรยกลีบดอกไม้ กลีบแล้วกลีบเล่าทับถมลงมา จนกลบตำแหน่งที่เขาเคยนั่งอย่างมิดชิด หงจวินยืนอยู่บนแท่นเมฆ มองเงาร่างสีดำลับหายไปท่ามกลางหมู่อาคาร แส้ปัดฝุ่นในมือถูกกำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

ตั่วเป่ามาแล้ว ทงเทียนได้พบเขาแล้ว

ทว่าหงจวินมองตำแหน่งที่ทงเทียนยืนอยู่เมื่อครู่ กลับรู้สึกว่าตรงนั้นว่างเปล่ายิ่งกว่าเดิม

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป