อาหลิงดูหนังเพลินจนลืมตัว มือกำข้าวโพดคั่วไว้นานกว่าจะหยิบส่งเข้าปากสักเม็ด
เฮ่อสวิ่นไม่ได้สนใจหนังแนวนี้เท่าไร
เขาพิงพนักเก้าอี้ สายตาจับจ้องจอภาพ แต่ใจกลับลอยไปคิดเรื่องอื่นแล้ว
บ้านเช่าที่ได้มาโล่งเปล่า ต้องซื้อชั้นวางของ โต๊ะแพ็กสินค้า คอมพิวเตอร์ ติดตั้งอินเทอร์เน็ต แล้วก็หาซื้อเครื่องนอนสักหน่อย
พออาหลิงย้ายเข้าไปอยู่ ยังต้องสอนเธอใช้ระบบหลังบ้านของเถาเป่าและกรอกใบส่งของอีก
เรื่องพวกนี้ไม่ยาก แต่จุกจิก
ต้องจัดการให้เรียบร้อยก่อนตรุษจีน
หนังฉายไปได้ครึ่งเรื่อง อาหลิงก็ยื่นมือมาแตะแขนเขาเบา ๆ
“ผู้หญิงคนนี้ตายหรือยัง?” เธอถามเสียงเบา
เฮ่อสวิ่นเหลือบมองจอภาพ ฮองเฮาที่กงลี่แสดงกำลังดื่มยา ใบหน้าซีดเผือด
“คงยังมั้ง ตัวเอกมีชีวิตตั้งแปดชีวิตแน่ะ” เขาตอบ
อาหลิงแอบหัวเราะคิกคัก ก่อนชักมือกลับ
ผ่านไปอีกสิบกว่านาที ร่างของอาหลิงก็ขยับเข้ามาใกล้เขาอีกนิด
เฮ่อสวิ่นหันไปมองเธอ
แสงจากจอภาพส่องกระทบใบหน้า สว่างวูบวาบสลับมืดลง
เธอดูอย่างตั้งใจ ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย กอดถังข้าวโพดคั่วไว้แนบอกเหมือนเด็กประถมที่กำลังตั้งใจฟังครูสอน
เฮ่อสวิ่นยื่นโคล่าของตัวเองไปจ่อริมฝีปากเธอ
อาหลิงไม่ได้ก้มหน้า เพียงดื่มจากมือเขาไปอึกหนึ่ง พอดื่มเสร็จถึงได้รู้ตัว ใบหน้าก็แดงขึ้นมาทันที
“ฉันยังอยากดื่มอีก” ผ่านไปไม่กี่วินาที เธอก็กระซิบบอก
เฮ่อสวิ่นยื่นหลอดไปหาเธออีกครั้ง
คราวนี้เธอก้มลงดูดหลอด ดวงตายังคงจับจ้องจอภาพ ขนตาสั่นไหวแผ่วเบา
ใกล้จบเรื่อง อาหลิงก็เอนตัวพิงไหล่เขาจนแทบทั้งร่างแล้ว