หญิงสาวราวกับนางปีศาจร่ายเสน่ห์ ใช้มือข้างหนึ่งคล้องคอหลินหยางไว้
ส่วนอีกมือก็ลูบไล้ริมฝีปากของเขา
“อาหยางจะไปทั้งอย่างนี้เลยเหรอ? เราเป็นแฟนกันนะ ตอนจากกัน แฟนอย่างนายไม่คิดจะจูบลาฉันสักครั้งเหรอ หืม?”
เลิ่งหนิงซวงจ้องริมฝีปากของหลินหยางไม่วางตา
เมื่อคืนเธอก็อยากแนบชิดกับอาหยางของเธอจนแทบทนไม่ไหว แต่ถ้าทำบ่อยเกินไป เธอกลัวว่าจะทำให้อาหยางตกใจ
เธอจึงทำได้แค่อดทนไว้ก่อน
วันนี้เขาต้องไปโรงเรียนอีกแล้ว เธอต้องทำตัวเป็นแม่ชีมาทั้งวัน ถ้าวันนี้ไม่ได้ทวงดอกเบี้ยกลับมาบ้าง เธอคงอดใจไม่ไหวจนพาอาหยางกลับไปคฤหาสน์กุหลาบ
หลินหยางพูดอย่างอึดอัดใจว่า “คุณเลิ่ง ในรถยังมีคนอื่นอยู่ครับ”
เลิ่งหนิงซวงหรี่ตามองคนขับ
คนขับรถ “……”
นี่เป็นภาพที่เขาควรเห็น เป็นเรื่องที่เขาควรได้ยินหรือไง?
ยังดี ยังดีที่รถคันนี้มีฉากกั้น ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ควรนั่งอยู่ในรถ แต่ควรไปหลบอยู่ใต้ท้องรถแทน
คนขับรถเลื่อนฉากกั้นลง
แยกเบาะคนขับกับเบาะหลังออกจากกันอย่างมิดชิด
ก่อนหน้านี้ฉากกั้นนี้มีไว้ประดับเฉย ๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเลื่อนมันลงมา
เลิ่งหนิงซวงสังเกตเห็นการกระทำของคนขับ มุมปากจึงยกขึ้นเล็กน้อย
เพิ่มเงินเดือนให้เขาหน่อยก็แล้วกัน
เลิ่งหนิงซวงหันกลับมามองหลินหยาง ก่อนเผยอริมฝีปากสีแดงสด “ตอนนี้ก็ไม่มีใครแล้วนี่”
หลินหยางมองไปรอบ ๆ
ด้านนอกรถมีนักเรียนหลายคนกำลังชะโงกมองเข้ามา
“แต่พวกนักเรียน…”
เลิ่งหนิงซวงตอบว่า “ไม่เป็นไร พวกเขามองไม่เห็นข้างในหรอก”
หลินหยางถอนหายใจเบา ๆ เขารู้ดีว่าวันนี้ถ้าไม่จูบเลิ่งหนิงซวงสักครั้ง เธอคงไม่ยอมปล่อยให้เขาลงจากรถแน่
เขาจึงยกมือประคองท้ายทอยของเลิ่งหนิงซวง แล้วจูบลงบนริมฝีปากของเธอ