คนขับรถยกมือเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก
เมื่อครู่คุณหนูใหญ่ยังอารมณ์ดีอยู่เลย ทำไมพริบตาเดียวถึงได้อารมณ์เสียขนาดนี้?
สมกับเป็นผู้หญิงจริง ๆ อารมณ์เปลี่ยนเร็วยิ่งกว่าอะไร
“คุณหนูใหญ่” คนขับรถถามอย่างหวาด ๆ “จะไปบริษัทไหมครับ?”
“อืม”
เลิ่งหนิงซวงพยักหน้า
คนขับรถไปส่งเลิ่งหนิงซวงที่บริษัท จนกระทั่งเธอลงจากรถ บรรยากาศกดดันภายในรถถึงได้หายไปอย่างสิ้นเชิง
เขาตบอกตัวเอง รู้สึกเหมือนรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด
“น่ากลัวเกินไปแล้ว น่ากลัวจริง ๆ”
“ไม่รู้ว่าคุณชายหลินจะทนความเอาแต่ใจของคุณหนูใหญ่ไหวหรือเปล่า”
ภาพเลิ่งหนิงซวงที่มองหลินหยางด้วยแววตาหวานซึ้งผุดขึ้นมาในหัวคนขับรถอีกครั้ง
ดูเหมือนคุณหนูใหญ่จะปฏิบัติต่อคุณชายหลินแตกต่างจากคนอื่นมาก
เวลาอยู่ต่อหน้าคุณชายหลิน เธอน่าจะเก็บอารมณ์ของตัวเองบ้างกระมัง
ซูม่านเพิ่งเดินเข้าห้องทำงานประธานบริษัท ก็สังเกตเห็นบรรยากาศผิดปกติ
เธอขมวดคิ้วแน่น
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
ทั้งที่สองวันมานี้เธอกับคุณชายหลินอยู่ด้วยกัน อารมณ์ของประธานเลิ่งดีสุด ๆ
ทำไมวันนี้ถึงกลับมาหน้าบึ้งอีกแล้วล่ะ?
หรือว่าคุณชายหลินกับประธานเลิ่งมีเรื่องผิดใจกัน?
“ประธานเลิ่ง เรียกฉันมามีอะไรหรือคะ?” ซูม่านถามอย่างหวาด ๆ
เลิ่งหนิงซวงกล่าวว่า “ช่วยสืบประวัติคนคนหนึ่งให้ฉันหน่อย”
“ใครคะ?” ซูม่านถามอย่างนอบน้อม
เลิ่งหนิงซวงกล่าวว่า “หานรั่วเสวี่ย”
ซูม่านเข้าใจแล้ว
มิน่าประธานเลิ่งถึงอารมณ์ไม่ดี ที่แท้ก็หึงนี่เอง หึงเรื่องระหว่างคุณชายหลินกับหานรั่วเสวี่ย
เลิ่งหนิงซวงเสริมว่า “ฉันต้องการข้อมูลของหานรั่วเสวี่ยอย่างละเอียด รวมถึงรูปถ่ายด้วย”