ไม่กี่วันก่อน หลินหยางใช้พลังงานไปมากเกินไป
ตลอดช่วงเรียนทั้งเช้า เขานอนฟุบหลับอยู่บนโต๊ะเรียน
พวกอาจารย์ได้แต่ส่ายหน้า
เฮ้อ
ดูท่าหลินหยางคงถูกไล่ออกจากโรงเรียนแน่แล้ว
หน้าตาของหลินหยางหล่อเหลามาก ต่อให้ผลการเรียนแย่ แค่มีเขาอยู่ในห้องเรียนก็มองแล้วรู้สึกอารมณ์ดี
น่าเสียดาย เด็กหนุ่มหน้าตาดีขนาดนี้
พวกอาจารย์รู้ดีว่า ภายในเวลาอันสั้นแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะดันคะแนนของหลินหยางให้ขึ้นไปอยู่ในสิบอันดับแรกของโรงเรียน
พวกเขาจึงไม่คิดปลุกเขา ปล่อยให้นอนหลับอยู่ในห้องเรียนต่อไป
หลังเลิกเรียนตอนเที่ยงไปยี่สิบนาที หลินหยางถึงค่อย ๆ ตื่นขึ้น
เขาตั้งใจจะแวะเข้าห้องน้ำ แล้วค่อยไปกินข้าวที่โรงอาหาร
เพราะเพิ่งตื่น เขาจึงไม่ทันสังเกตว่ามีคนหลายคนตามหลังมา
ตอนหลินหยางกำลังจะออกจากห้องน้ำ ว่านสงกับพวกก็เดินเข้ามา
พวกนั้นยืนล้อมตรงหน้าหลินหยาง พลางประสานหมัดคารวะ
หลินหยางหรี่ตา
โอ้โห
ดูท่าจะมาหาเรื่องสินะ
พอดีเลย ระบบไม่ได้ให้แค่ความรู้ ยังให้ท่าต่อสู้สำหรับอัดคนมาด้วย
จัดการอันธพาลไม่กี่คนนี้น่าจะเหลือเฟือ
“หลินหยาง”
ว่านสงหัวเราะเยาะ “ส่องดูตัวเองในฉี่บ้างไหม แกก็แค่หนุ่มหน้าหวานหน้าตาดี แต่ด้านอื่นไม่มีอะไรดีสักอย่าง ยังกล้ามารังเกียจเสวี่ยเสวี่ยอีกเหรอ?”