ช่วงหลายวันที่ผ่านมา เลิ่งหนิงซวงมัวแต่ใช้เวลาอยู่กับหลินหยางในบ้านเก่า จนงานค้างไปไม่น้อย
เช้าตรู่วันถัดมา เธอก็ไปบริษัทแล้ว
ตอนหลินหยางตื่นมากินมื้อเช้า เขาไม่เห็นเงาของเลิ่งหนิงซวง
หลินหยางขมวดคิ้วน้อย ๆ แล้วถามว่า “พ่อบ้าน คุณหนูของคุณไปไหนเหรอ?”
“เรียนคุณชายหลิน คุณหนูไปบริษัทแล้วครับ” พ่อบ้านตอบอย่างนอบน้อม
หลินหยางค่อยโล่งใจขึ้นมาหน่อย
ไปบริษัทก็ดีแล้ว
เขาจะได้ไม่ต้องกังวลว่าเลิ่งหนิงซวงจะลากเขาไปทำเรื่องแบบนั้นอีก
กินมื้อเช้าเสร็จ หลินหยางก็เตรียมไปมหาวิทยาลัย
“เดี๋ยวก่อนครับ คุณชายหลิน” พ่อบ้านเรียกหลินหยางไว้ “คุณหนูใหญ่ให้ผมนำของบางอย่างมามอบให้คุณครับ”
“อะไรเหรอ?” หลินหยางขมวดคิ้วน้อย ๆ
“คุณชายหลิน เชิญตามผมมาครับ”
พ่อบ้านพาหลินหยางไปที่โรงรถ
ทันทีที่ประตูโรงรถเปิด หลินหยางก็นิ่งอึ้ง ปากอ้าค้างเล็กน้อย
นี่... นี่มันรถหรูสารพัดรุ่นเลยเหรอ?
ตั้งสิบกว่าคัน!
รถหรูที่แพงที่สุดในโลกคงมารวมกันอยู่ที่นี่หมดแล้วมั้ง
รถหรูเยอะขนาดนี้ อยากซื้อก็ซื้อได้เลยสินะ
บ้าเอ๊ย!
ความอิจฉาทำให้ตาแดงก่ำ!
“คุณชายหลิน ชอบไหมครับ?” พ่อบ้านถามพร้อมรอยยิ้ม
“ชอบสิ”
หลินหยางพยักหน้า
ผู้ชายคนไหนจะไม่ชอบรถหรูบ้างล่ะ?
แต่รถพวกนี้หรูเกินไป ในประเทศมีไม่กี่คันด้วยซ้ำ
เมื่อก่อนเขาทำได้มากสุดก็แค่ดูในอินเทอร์เน็ต
“ชอบก็ดีแล้วครับ” พ่อบ้านพยักหน้าน้อย ๆ
“พ่อบ้าน พาฉันมาที่นี่ทำไมเหรอ...” หลินหยางถามอย่างสงสัย