กัง กัง กัง!
หานหลินซึ่งกำลังฝึกบำเพ็ญอยู่พลันสะดุ้งตื่นเพราะเสียงระฆัง
เขาเก็บอาณาเขตเวททะลวงสวรรค์ เปิดประตูเรือนหินแล้วมองออกไป เห็นเงาร่างสายแล้วสายเล่าทยอยออกมาจากเรือนหินแต่ละหลัง มุ่งหน้าไปรวมตัวกันที่ลานกว้าง
“ตีระฆังทำไม หรือเกิดเรื่องสำคัญขึ้น?”
หานหลินรู้ว่านี่คือเสียงระฆังเรียกรวมพล หากไม่มีเรื่องพิเศษย่อมไม่ตีขึ้น
เขาจึงจัดการธุระเล็กน้อย ก่อนมุ่งหน้าไปยังลานกว้างเช่นกัน
“หานหลิน รอข้าด้วย!”
เด็กหนุ่มร่างเตี้ยอ้วนท้วนคนหนึ่งไล่ตามมาจากด้านหลัง
“หานหลิน เจ้าขยันฝึกบำเพ็ญไม่น้อยเลยนะ? เมื่อวานยามเย็นข้ามาเรียกเจ้าไปกินมื้อค่ำ เจ้ากลับไม่สนใจข้าเลย!”
“ยามเย็นหรือ?”
หานหลินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เมื่อวานตอนฝึกบำเพ็ญ ข้ารู้สึกเวียนหัวอย่างหนัก จึงหลับไปพักหนึ่ง คงไม่ได้ยินกระมัง”
“เป็นเช่นนี้เอง ข้านึกว่าเจ้าหลบไปฝึกบำเพ็ญเสียอีก”
“อืม แล้วเจ้าเล่า ปลุกญาณได้หรือยัง?”
“ปลุกได้แล้วสิ เรื่องง่ายดายเพียงนั้น ข้าใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งก้านธูปก็ปลุกสำเร็จแล้ว”
เยว่ชิงซานเบ้ปาก กล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
ไม่ถึงหนึ่งก้านธูป?
หานหลินประหลาดใจยิ่งนัก
ต้องรู้ว่าเมื่อนับเวลาที่นั่งสมาธิอยู่ในอาณาเขตเวททะลวงสวรรค์ด้วยแล้ว เขาใช้เวลารวมกันมากกว่าสามสิบชั่วยามกว่าจะปลุกญาณสำเร็จ
เจ้าหมอนี่ช่างรวดเร็วเกินไปแล้ว
แต่ก็พอเข้าใจได้ อย่างไรเยว่ชิงซานก็มีพรสวรรค์รากวิญญาณสามสาย ต่างจากรากวิญญาณเก้าสายอันไร้ค่าของเขาโดยสิ้นเชิง
ทั้งสองพูดคุยกันพลางเดินมาถึงขอบลานกว้าง
ขณะนี้มีผู้คนยืนเบียดเสียดกันอยู่เต็มลานกว้าง หลิวจือหูผู้ดูแลยืนอยู่หน้าประตูเรือนหินทางทิศเหนือ จ้องมองทุกคนเงียบ ๆ