บทที่ 7 เนตรทะลวงสวรรค์
หานหลินมองลูกแก้วหินในมือด้วยความตื่นตะลึง พลางคิดในใจว่า “หรือว่าลูกแก้วหินเม็ดนี้จะเป็นของวิเศษที่ผู้บำเพ็ญเพียรสักคนสร้างขึ้น?”
ในคู่มือเริ่มต้นการบำเพ็ญที่เขาอ่านเมื่อกลางวัน มีคำอธิบายคร่าว ๆ ถึงของวิเศษหลากชนิดที่ผู้บำเพ็ญเพียรใช้ ซึ่งล้วนมีอานุภาพพิสดารแตกต่างกันไป
ของวิเศษเช่นนี้ส่วนใหญ่สามารถหยดโลหิตผูกเป็นนายได้
เมื่อนึกถึงจุดนี้ ความคาดหวังก็ผุดขึ้นในใจหานหลิน เขากัดปลายนิ้วชี้ แล้วหยดโลหิตหลายหยดลงบนผิวลูกแก้วหิน
“มีความเปลี่ยนแปลงแล้ว!”
ภายใต้สายตาของหานหลิน โลหิตบนผิวลูกแก้วหินค่อย ๆ เลือนหายไป ราวกับถูกดูดซึมเข้าไปภายใน
หานหลินพลันฮึกเหิมขึ้นมา
ยิ่งไปกว่านั้น โลหิตยังหายไปเร็วขึ้นเรื่อย ๆ เพียงชั่วลมหายใจสี่ห้าครั้งก็หายไปจนหมดสิ้น
ขณะเดียวกัน หานหลินก็รู้สึกได้ว่าตนมีสายสัมพันธ์บางอย่างกับลูกแก้วหิน เพียงแต่ยังไม่ชัดเจนนัก
“อีกสักครั้ง”
เห็นเช่นนั้น หานหลินจึงบีบโลหิตออกมาอีกหลายหยด แล้วหยดลงบนผิวลูกแก้วหินต่อเนื่องกัน
คราวนี้ลูกแก้วหินดูดซึมโลหิตได้รวดเร็วยิ่งกว่าเดิม แทบชั่วพริบตา โลหิตก็ถูกดูดจนหมด!
หานหลินรู้สึกได้ว่าสายสัมพันธ์ระหว่างตนกับลูกแก้วหินแน่นแฟ้นขึ้นเรื่อย ๆ
ทว่าในขณะที่เขากำลังจะทำต่อไปนั้นเอง
เหตุพลันแปรผันอย่างไม่คาดคิด!
ลูกแก้วหินในมือพลันแปรเปลี่ยนเป็นลำแสงสีเงิน พุ่งตรงเข้าหาจุดหว่างคิ้วของเขา โดยไม่เปิดโอกาสให้ตอบสนองแม้แต่น้อย
เมื่อหานหลินได้สติกลับมา ลูกแก้วหินก็หายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว
เขายกมือคลำหว่างคิ้ว นอกจากรู้สึกร้อนผ่าวเล็กน้อยก็ไม่พบความผิดปกติใด จึงได้แต่นิ่งงัน
“หายไปไหนแล้ว?”
หานหลินไม่รู้เลยว่า ณ จุดหว่างคิ้วของตน บัดนี้มีรอยเส้นตั้งสีเทาอ่อนเพิ่มขึ้นมาเส้นหนึ่ง คล้ายกับรอยเส้นบนผิวลูกแก้วหินอย่างยิ่ง