แม่น้ำชิงหลงอุดมไปด้วยหยกบุปผาคราม เป็นหนึ่งในเหมืองของสำนักกุยหยวน โดยมีศิษย์รับใช้เป็นผู้ขุดแร่
ยามแสงอรุณยังสลัว คนงานเหมืองต่างแบกจอบทยอยออกจากค่าย เตรียมเริ่มงานประจำวัน
ในเรือนหินหลังใหญ่ทางทิศเหนือของลานค่าย ผู้ดูแลหลิวจือหูกำลังกินอาหารเช้า
ขณะนั้น ชายหนุ่มในชุดนักพรตก็ก้าวเข้ามาจากด้านนอก
หลิวจือหูชะงักไปเล็กน้อย ก่อนลุกขึ้นยิ้มกล่าวว่า “ศิษย์พี่เหอ ลมอะไรหอบท่านมาถึงที่นี่หรือ”
ชายหนุ่มแซ่เหอยิ้มตอบ “เจ้าไม่ได้บอกหรือว่าแม่น้ำชิงหลงขาดคน ศิษย์น้องสองคนนี้เพิ่งเข้าสำนัก ข้าจึงพาพวกเขามาส่งให้เจ้า”
กล่าวจบ เขาก็เบี่ยงกายแล้วเอ่ยว่า “ศิษย์น้องหานหลิน ศิษย์น้องเยว่ชิงซาน ท่านนี้คือหลิวจือหู ผู้ดูแลเหมืองแม่น้ำชิงหลง”
“คารวะผู้ดูแลหลิว!”
หานหลินกับเยว่ชิงซานโค้งคำนับพร้อมกัน
“ฮ่า ๆ ไม่ต้องมากพิธี”
หลิวจือหูยิ้มพลางยกมือขึ้นเล็กน้อย
ทว่าเมื่อเห็นแก้มครึ่งซีกของหานหลินดำสนิท สีหน้าเขาก็พลันกระอักกระอ่วน คิ้วขมวดเข้าหากันทันที
“ศิษย์พี่เหอ เจ้านี่มาจากไหนกัน เหตุใดใบหน้าครึ่งซีกจึงดำเช่นนั้น”
“รูปลักษณ์เป็นมาแต่กำเนิด ศิษย์น้องหลิวไยต้องตัดสินคนจากหน้าตาเล่า” ศิษย์พี่เหอยิ้มบาง
“ข้าไม่ได้ตัดสินคนจากหน้าตา เพียงแต่หน้าตาน่าเกลียดเกินไปหน่อย ต่อให้สำนักขาดคนเพียงใด ก็ไม่จำเป็นต้องเลือกใครก็ได้กระมัง”
“เจ้านี่... ช่างเถิด ข้าไม่พูดกับเจ้ามากแล้ว นี่เป็นคำสั่งจากเบื้องบน เจ้าจัดการเอาเอง แต่คิดจะส่งพวกเขากลับไปคงเป็นไปไม่ได้”