เธอหยิบกระดาษเช็ดปากขึ้นมา ค่อย ๆ เช็ดนิ้วมือ แล้วเช็ดมุมปากอีกครั้ง ก่อนเงยหน้าขึ้นกวาดตามองทั้งสี่คน
“แล้วมันยังไง?”
เธอเปิดปากพูด น้ำเสียงไม่ดัง แต่ฟังดูมั่นอกมั่นใจอย่างเป็นธรรมชาติ
“ก็แค่ไม่กี่พันหยวนเอง”
“วันนี้ฉันจะพูดให้ชัด ๆ เลยนะ” เวินไฉเสียพูดพลางวางกระดาษเช็ดปากลงบนโต๊ะ “ผู้ชายคนหนึ่งออกมานัดดูตัวกับฉัน เวินไฉเสีย แต่กลับไม่ยอมจ่ายเงินแค่ไม่กี่พันหยวน เขามีสิทธิ์อะไรมาอยู่กับฉัน?”
“ฉันทำงานอยู่ในร้าน ทุกวันเจอแต่คนแบบไหนรู้ไหม? คนอื่นซื้อกระเป๋าใบละหลายหมื่น หยิบการ์ดมารูดจ่ายแบบไม่กะพริบตา”
“ค่าอาหารมื้อหนึ่งแค่ไม่กี่พันหยวน สำหรับผู้ชายที่มีความสามารถจริง ๆ มันจะนับเป็นเงินได้ยังไง?”
“ถ้าเงินแค่นี้ยังคิดเล็กคิดน้อย ก็แปลได้อย่างเดียวว่าเขาจน ขี้เหนียว และไม่คู่ควรกับฉัน”
พูดจบ เวินไฉเสียก็ยกแก้วตรงหน้าขึ้นจิบน้ำ แล้วพูดต่อ
“ทำไมฉันถึงชวนพวกเธอมาด้วย?”
“อย่างแรกคือให้ช่วยดูคนให้ อย่างที่สองก็อยากลองทดสอบเขาด้วย”
“จะดูว่าผู้ชายคนหนึ่งใช้ได้หรือเปล่า เรื่องอื่นมันไม่สำคัญหรอก ดูแค่ว่าเขายอมจ่ายเงินไหม จ่ายคล่องหรือเปล่า”
“ตอนจ่ายเงินยิ้มแย้ม ไม่พูดสักคำ แปลว่ามีฐานะอยู่บ้าง รู้กาลเทศะ แบบนี้ค่อยคบต่อได้”
“แต่ถ้ากล้าขมวดคิ้ว หรือพูดอึกอักขอหารกัน เรื่องนี้ก็ไม่ต้องคุย ฉันจะทำให้เขาขายหน้าตรงนั้นเลย”