เฉินโม่ยังไม่รีบไป เขาจอดรถชิดข้างทาง วางโทรศัพท์ไว้บนแท่น แล้วเปิดแอปนำทางและกรอกจุดหมาย
ภัตตาคารงานเลี้ยงเซี่ยงซาน
ระบบคำนวณเส้นทางออกมาได้ระยะทาง 12.3 กิโลเมตร ใช้เวลาประมาณ 27 นาที
เขากดเริ่มนำทาง
“วางแผนเส้นทางให้แล้ว ระยะทางทั้งหมด 12 กิโลเมตร ใช้เวลาประมาณ 27 นาที”
“ทางข้างหน้าเลี้ยวขวา”
เฉินโม่เหลือบมองกระจกหลัง เปิดไฟเลี้ยวขวา แล้วแตะคันเร่งเบา ๆ
พานาเมร่าไหลรวมไปกับการจราจรบนถนนสายหลัก
เขาจับพวงมาลัยด้วยสองมือ มองตรงไปข้างหน้า ขับไม่เร็วและเกาะอยู่ในเลนขวาสุด
รถคันหนึ่งที่ขับตามหลังเห็นว่าเขาช้า จึงเปลี่ยนเลนแซงไป คนขับยังเหลือบมองมาทางนี้ด้วย
เฉินโม่ไม่สนใจ
มือใหม่ก็มือใหม่ ไม่ต้องแย่งกันแค่สองวินาทีหรอก
พอไฟเขียว เขาก็ปล่อยเบรก แตะคันเร่งเบา ๆ แล้วขับตามกระแสรถไปข้างหน้า
“ข้างหน้าเป็นสี่แยกไฟแดง กรุณาตรงไป”
เสียงระบบนำทางดังขึ้น
เฉินโม่มองเลนข้างหน้า แล้วจอดรถต่อท้ายแถวอย่างมั่นคง
เขาเหลือบดูเวลาที่เหลือบนหน้าจอ
24 นาที
ทันเวลา
มือข้างหนึ่งประคองพวงมาลัย ส่วนอีกข้างเคาะเข่าเบา ๆ
เขาเคยได้ยินชื่อภัตตาคารงานเลี้ยงเซี่ยงซาน แต่ไม่เคยไป
เป็นหนึ่งในสถานที่จัดเลี้ยงขึ้นชื่อของเมืองจงเฉิง ราคาต่อหัวไม่ถูก คนทั่วไปถ้าจะเลี้ยงใครคงไม่จองที่นั่น
นัดดูตัวครั้งแรก แต่อีกฝ่ายกลับเลือกสถานที่แบบนั้น ก็ดูมีอะไรอยู่เหมือนกัน
ขณะที่เฉินโม่กำลังคิด ไฟเขียวก็สว่างขึ้น