วันถัดมา
รถบรรทุกขนย้ายที่กู้โช่วหยวนจองไว้มาถึงแล้ว
พื้นที่ส่วนใหญ่ในเขตตะวันออกเป็นบ้านปลูกเองเก่า ๆ ตรอกซอกซอยทั้งแคบทั้งคดเคี้ยว พื้นถนนขรุขระเป็นหลุมบ่อ รถบรรทุกขนาดใหญ่จึงเข้าไปไม่ได้เลย
รถขนย้ายจอดนิ่งอยู่บนถนนสายหลักตรงปากตรอก ตัวรถขนาดมหึมาจอดอยู่ท่ามกลางย่านพักอาศัยเก่าทรุดโทรมและเตี้ยระเรี่ย ก็กลายเป็นจุดสะดุดตาขึ้นมาทันที
เสียงเครื่องยนต์ดังสนั่นดึงดูดเพื่อนบ้านตลอดทั้งตรอกอย่างรวดเร็ว หลายคนโผล่หน้าออกมามอง ก่อนจะทยอยมารวมตัวกันเป็นกลุ่มเล็ก ๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น พลางพินิจรถขนย้ายคันใหม่เอี่ยม
“บ้านไหนจะย้ายกันน่ะ? ถึงกับจ้างรถคันใหญ่ทั้งคันเลย ไม่เบาเหมือนกันนะ”
“ดูเหมือนจะเป็นบ้านตระกูลกู้ที่อยู่ด้านในสุด!”
“บ้านคุณปู่กู้เหรอ?”
“น่าจะใช่...”
เมื่อคนงานขนย้ายเดินมาถึงหน้าบ้านกู้โช่วหยวน เพื่อนบ้านก็ยืนยันเป้าหมายได้ทันที ผู้คนที่มามุงดูเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อย ๆ เสียงซุบซิบจอแจดังต่อเนื่องไม่ขาดสาย
ทุกคนมองคนงานทยอยขนเฟอร์นิเจอร์ ข้าวของเครื่องใช้ และสัมภาระที่จัดใส่กล่องไว้อย่างเป็นระเบียบขึ้นรถ ความอยากรู้อยากเห็นในแววตาพลันกลายเป็นความตกตะลึง
“เป็นบ้านตระกูลกู้จริง ๆ ด้วย! ย้ายจริงหรือนี่!”
“ให้ตายสิ! ก่อนหน้านี้ยังคิดว่าข่าวลือไม่จริง ไม่นึกเลยว่าคุณปู่กู้จะได้ดีจริง ๆ!”
“อายุ 70 แล้ว ยังมาบรรลุวิถียุทธ์เอาตอนแก่ โชคแบบนี้ พรสวรรค์แบบนี้ ช่างท้าทายสวรรค์จริง ๆ!”
“ใครจะไปคิดว่าคนงานคัดแยกของแก่ ๆ ที่เคยทำงานใช้แรงเงียบ ๆ ดูไม่มีอะไรโดดเด่น จะเป็นยอดฝีมือวิถียุทธ์ที่ซ่อนตัวอยู่!”
“จะว่าไป ก่อนหน้านี้ฉันก็คิดมาตลอดว่าคุณปู่กู้ดูไม่เหมือนคนธรรมดา น่าเสียดายที่ตอนนั้นไม่ได้ผูกมิตรกับเขาให้ดี ตอนนี้เขาก็ไปเสียแล้ว...”
“ไปเสียแล้วจริง ๆ เฮ้อ...”
ท่ามกลางผู้คนที่มามุงดู อารมณ์อิจฉาและริษยามีอยู่มากกว่าครึ่ง
คนที่อาศัยอยู่ในเขตตะวันออกล้วนเป็นคนธรรมดาระดับล่าง ต้องดิ้นรนหาเลี้ยงชีพทุกวัน พยายามเอาตัวรอด และรู้ซึ้งถึงความยากลำบากในการใช้ชีวิตในยุคโกลาหล