กู้โช่วหยวนพากู้ชิงกับหวงฮุ่ยหันหลังเดินออกจากสำนักงานขายบ้าน ทั้งสามค่อย ๆ ลับหายไปตรงทางเข้าหมู่บ้านจัดสรร
แทบจะทันทีที่มองไม่เห็นพวกเขาอีก เซี่ยเฉินก็อดใจไม่ไหว รีบหันไปมองพ่อด้วยสีหน้าไม่อยากเชื่อ
“พ่อ ตาแก่คนนั้นเมื่อกี้ เป็นยอดฝีมือที่จู่ ๆ ก็โผล่มาในภารกิจคุ้มกันสินค้าครั้งนี้จริงเหรอ?”
เซี่ยคุนพยักหน้าช้า ๆ บนใบหน้ายังมีแววเกรงขามหลงเหลืออยู่
“เป็นไปไม่ได้มั้ง”
เซี่ยเฉินขมวดคิ้วแน่น ในหัวเต็มไปด้วยความสงสัย “ผมจำได้ว่าบ้านของกู้ชิงอยู่เขตตะวันออก ที่แถวนั้นมีแต่บ้านอิฐเก่า ๆ สภาพแวดล้อมก็วุ่นวาย ถ้าปู่ของเขาเก่งกาจขนาดนั้น เป็นยอดฝีมือขั้นเข้าชั้นขึ้นไปทั้งที ทำไมถึงไปใช้ชีวิตอยู่ในที่เก่าโทรมทั้งสกปรกทั้งวุ่นวายแบบนั้นล่ะ?”
“แค่แสดงฝีมือออกมานิดหน่อย โอกาสหาเงินก็มีตั้งเยอะแยะ!”
เซี่ยคุนยกมือขึ้นโบกอย่างจนใจ ก่อนจะถอนหายใจยาว “ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน”
เซี่ยเฉินชะงักไป “ไม่รู้เหรอ? พ่อหมายความว่ายังไง?”
“ก็หมายความตามที่พูดนั่นแหละ”
เซี่ยคุนกวาดตามองไปรอบ ๆ พอแน่ใจว่าไม่มีคนเดินผ่าน และไม่มีชาวบ้านจากสวนเหอฮุยอยู่ใกล้ ๆ จึงลดเสียงลงแล้วพูดต่อ “ลูกเอ๊ย มีบางเรื่องที่พ่อจะบอกแค่ลูก ช่วงนี้พ่อแอบสืบเรื่องของผู้อาวุโสกู้มาบ้างแล้ว”
“ก่อนจะได้เป็นเจ้าหน้าที่คุ้มกันสินค้า ผู้อาวุโสกู้เป็นแค่พนักงานคัดแยกของโลจิสติกส์ซื่อไห่”
“พูดง่าย ๆ ก็คือเป็นคนใช้แรงงาน ตอนนั้นนอกจากจะแก่กว่าคนอื่นหน่อย ก็ไม่เห็นมีอะไรโดดเด่นเลย”
“มีข้อดีอยู่ข้อเดียว เขาทำงานที่โลจิสติกส์ซื่อไห่มาตลอดสิบปี ทำงานแทบไม่เคยผิดพลาด ไม่เคยแอบหยิบสินค้า และไม่มีประวัติขโมยของไปขายต่อ”