"ค่อยๆ ดื่มเถอะ เจ้านี่ถูกคนไล่ต้อนมาจนหัวซุกหัวซุนรึ?" หลิงชวนเอ่ยหยอกเย้า
อวี๋เชิงวางถ้วยชา ยิ้มแห้งๆ ก่อนใช้หลังมือเช็ดคราบน้ำที่มุมปาก "ท่านแม่ทัพไม่ทราบ พอกระแสรับสั่งย้ายของท่านมาถึงหมาฟงโข่ว พวกพี่น้องก็โกลาหลกันใหญ่ ต่างอิจฉาตาร้อน พากันแย่งชิงให้ข้าน้อยหิ้วพวกเขาไปด้วย!"
"จงใจย้ายเจ้ามาคราวนี้ ก็เพราะมีภารกิจสำคัญ!" หลิงชวนสีหน้าจริงจังขึ้นเล็กน้อย
ได้ยินดังนั้น อวี๋เชิงรีบวางถ้วยชา ลุกพรวดขึ้นยืนตัวตรง ประสานมือคารวะ "ขอท่านแม่ทัพโปรดชี้แนะ!"
"ไม่ต้องเคร่งพิธีการถึงเพียงนี้ นั่งลงพูดเถิด!" หลิงชวนผายมือบอกให้เขาผ่อนคลาย "ก่อนหน้านี้ เพื่อกวาดล้างตระกูลขุนนางในอวิ๋นโจวให้ราบคาบ กองทัพได้ชำระระเบียบวินัยภายในเสียก่อน กำจัดแมลงร้ายออกไปจำนวนหนึ่ง ตำแหน่งนายกองว่างลงหลายอัตรา หลังจากข้าพิจารณาอยู่หลายตลบ จึงตัดสินใจส่งเจ้าไปประจำอำเภอเกาผิง รับหน้าที่นายกองรักษาเมือง!"
อวี๋เชิงชะงักงันไปชั่วขณะ
ศึกป้องกันเมืองเมื่อครึ่งปีก่อน กองกำลังห้าร้อยนายที่หมาฟงโข่วสูญเสียอย่างหนัก ภายหลังทางสกุลเจี๋ยตู้เกณฑ์ทหารใหม่เข้ามาเสริมจำนวนมาก ส่วนเขาเองก็ได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นเปียวฉ่างจากผลงานในสนามรบ
ครั้นหลิงชวนยกพลออกจากหมาฟงโข่ว อวี๋เชิงก็หมายมั่นจะติดตามไปด้วย หลิงชวนได้รับปากในตอนนั้นว่า จะให้เขาคอยช่วยเกิ่งเหลียงฝึกทหารใหม่อยู่ที่หมาฟงโข่วก่อน สักวันจะต้องเรียกตัวมาแน่
หลายเดือนมานี้ เขาเฝ้าคอยคำสั่งย้ายนั้นทุกวัน ทึกทักว่าในที่สุดจะได้ติดตามอารักขาหลิงชวนเหมือนคราวอยู่หมาฟงโข่ว ไม่คาดคิดว่าจะถูกส่งตัวไปรับหน้าที่ผู้บังคับบัญชาหน่วยทหารของอำเภอหนึ่งโดยลำพัง
หลิงชวนจับแววผิดหวังที่แวบผ่านในดวงตาของเขาได้อย่างเฉียบคม เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงใจ "อวี๋เชิง หากเจ้ายังคิดจะติดตามอยู่เคียงข้างข้า เป็นเรื่องธรรมดาย่อมทำได้ แต่ว่าข้ายิ่งประสงค์เห็นเจ้าก้าวขึ้นเป็นขุนพลที่สามารถแบกรับภาระได้ด้วยตัวเอง มิใช่ทหารหาญผู้บุกตะลุยอยู่หน้ากระบวนศึกตลอดไป ความสุขุมและศักยภาพของเจ้านั้น ข้ามองเห็นชัดแก่ใจ!"