ไม่มีใครคาดคิดว่าจูหวนที่ปกติซื่อสัตย์และเงียบขรึมราวกับตีสามทีก็ไม่ปริปาก จะมีด้านที่เลือดร้อนเช่นนี้
บางทีอาจเป็นเพราะหลี่ถงต้องการสลัดความผิดทั้งหมดให้เขาเมื่อครู่ จึงได้ปลุกความโกรธแค้นของเขาจนเดือดถึงขีดสุด
เห็นเพียงจูหวนคร่อมทับร่างหลี่ถง มือทั้งสองข้างเปื้อนเลือด มองหลี่ถงด้วยสายตาที่อยากจะกลืนกินเขาทั้งเป็น
"ข้าทำงานหนักเยี่ยงวัวม้าให้ตระกูลหลี่พวกเจ้ามานานหลายปี แต่ตระกูลหลี่พวกเจ้าเคยเห็นข้าเป็นคนหรือไม่? หญิงชั่วในบ้านข้า เจ้าก็เคยนอนด้วยมิใช่หรือ? หา?" จูหวนต่อยหมัดใส่หน้าหลี่ถงอีกครั้งอย่างแรง
"อย่า อย่าต่อยแล้ว อย่าต่อยแล้ว..." หลี่ถงในตอนนี้หมดแรงจะกล่าวคำแข็งกร้าว ได้แต่อ้อนวอนขอชีวิตอย่างอ่อนเปลี้ย
แต่จูหวนกลับราวกับไม่ได้ยินแม้แต่น้อย ยังคงตะคอกต่อไป "อีกอย่าง ไอ้ลูกชั่วที่หญิงชั่วนั่นคลอดออกมา แท้จริงเป็นของใคร?"
"ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน คืนวันแต่งงานของเจ้า เจ้าเมามายไม่ได้สติ คืนนั้นคนเยอะเหลือเกินจริง ๆ" หลี่ถงพูดพลางทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ "คนตระกูลหลี่สิบกว่าคนก็อยู่ที่นั่น ยังมีพ่อลูกหลี่อวิ๋นโจวก็ร่วมด้วย ข้าไม่รู้จริง ๆ ว่าเป็นเชื้อของใคร"
เมื่อได้ฟัง จูหวนก็ยิ่งเดือดดาล "หญิงชั่วที่สมควรตาย ยังมีพวกสัตว์เดรัจฉานตระกูลหลี่ ข้าบอกแล้วว่าทำไมวันรุ่งขึ้นเตียงแต่งงานถึงได้พัง..."
พูดจบ จูหวนราวกับคลุ้มคลั่ง หมัดทั้งคู่ร่วงหล่นลงบนศีรษะหลี่ถงดุจกลองศึก ตอนแรกหลี่ถงยังร้องครวญครางดิ้นรน พอถึงตอนหลังเสียงร้องครวญครางก็ค่อย ๆ เบาลง กระทั่งหยุดดิ้นรนอย่างสิ้นเชิง จูหวนก็ยังรู้สึกไม่หายแค้น ถึงแม้ว่าหมัดของตนจะเละจนเนื้อกระดูกพรุนเลือนรางก็ยังไม่รู้สึกตัว