หม้อไฟถูกยกขึ้นโต๊ะ ผู้คนต่างน้ำลายสอ รีบแย่งกันคีบผัก
หม้อไฟที่หลิงชวนทำนี้ไม่ถือว่าเผ็ดนัก แต่สำหรับชาวเหนือที่ไม่ค่อยกินเผ็ด นี่ก็ถึงขีดจำกัดของพวกเขาแล้ว และกองเรือตงไห่เพิ่งนำพริกเข้ามาในจักรวรรดิต้าโจวได้เพียงสิบกว่าปี หลายพื้นที่ยังไม่มีธรรมเนียมกินเผ็ด
ตอนแรกทุกคนกินกันอย่างมีความสุข หลายคนถึงกับอุทานว่าไม่เคยกินของอร่อยเช่นนี้มาก่อน
"ท่านแม่ทัพ ฝีมือท่านนี่ หากไปเปิดร้านขายหม้อไฟ เกรงว่าจะไล่หอเฟิงเสวี่ยกระเจิงเลย!" เฉิงเชียนเริ่นเอ่ยพลางหัวเราะ
"ว่ากันตามตรง รสชาติหม้อไฟนี้ ไม่แพ้สามสุดยอดแห่งหอเฟิงเสวี่ยเลย!" เฉินเว่ยสิงยัดเนื้อแกะชิ้นใหญ่เข้าปาก พูดไม่ชัด
แต่ไม่นาน หลายคนก็เริ่มร้อนวูบวาบไปทั้งตัว หน้าผากเริ่มมีเหงื่อซึม
"ท่านเฉิง นี่เจ้าเป็นอะไร หน้าแดงเหมือนสาวใหญ่อย่างนั้น…" หานซวี่หัวเราะ
“ไอ้บ้า ยังกล้าว่าข้า ดูเจ้าสิ ริมฝีปากม่วงเชียว!” เฉิงเชียนเริ่นชี้หน้าฮานซวี่กล่าว
เห็นได้ชัดว่าพวกเขาเริ่มมีปฏิกิริยาแล้ว เมื่อครู่เอาแต่สนใจความอร่อย เลยไม่รู้สึกถึงความเผ็ด
"เฮ้ นายกองเจียง เหตุใดท่านร้องไห้?"
เจียงไหลปาดน้ำตาพลางว่า "ข้าคิดถึงท่านแม่แล้ว!"
"ข้าเหมือนเห็นท่านย่าทวดเลย!" จ้าวเซียงหน้าแดงยิ่งกว่าชุยฮวาครั้งก่อน อ้าปากค้างผ่อนลมร้อน
ยามนี้ พวกเขาจึงเข้าใจว่าเหตุใดเมื่อครู่แมลงวันถึงบอกว่า กินหม้อไฟแล้วเห็นภาพหลอนได้ง่าย