ตำแหน่งที่นั่งในงานย่อมเรียงตามขั้นยศ ขั้นสูงกว่า ก็ยิ่งชิดหน้า ใกล้ที่นั่งประธานมากกว่า
หลิงชวนนับอย่างไรก็เป็นเพียงตูเว่ย ตำแหน่งขั้นหก แต่กลับนั่งในตำแหน่งหน้าสุด ดูขัดเขินอย่างยิ่ง
เมื่อเขากำลังจะลุกขึ้นกล่าวอำลาผู้คนรอบข้าง เสียงแสบแก้วหูก็ดังมา
“โย่! นี่ใครกัน? ไร้มารยาทถึงเพียงนี้ ไม่ดูบ้างว่าตัวเองเป็นใคร ถึงกล้านั่งตำแหน่งนี้!”
ทุกคนเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นขุนนางฝ่ายบุ๋นขั้นห้าระดับสูงในชุดขี่ม้าทรายสนธยาคนหนึ่งจ้องมองหลิงชวนแล้วตวาด
คนผู้นี้หน้าตาเหมือนหมาไม้หนูสนาม หนวดแปดกลับยิ่งเพิ่มความน่าเกลียดน่ากลัว หลายคนจำได้ว่าเขาคืออวี๋จื้อเม่า ฉางสื่อแห่งหลิงโจว ผู้นี้ความสามารถพื้นๆ แต่การพลิกเรือตามกระแสลม ประจบสอพลอเป็นเลิศ
หลิงชวนคาดไว้ตั้งนานแล้วว่างานเลี้ยงนี้คงไม่ราบรื่น เพียงแต่ไม่คิดว่าคนแรกที่หาเรื่องตน จะเป็นฉางสื่อแห่งหลิงโจวที่ไกลกันราวฟ้ากับดิน
หลิงชวนปรายตามองจางจี้ที่นั่งอยู่ไม่ไกลอย่างไร้ร่องรอย พบว่าเขานั่งสงบนิ่งอยู่ที่นั่น สนทนากับเวินเหยี่ยนเหอข้าหลวงเหลียงโจว ทำเป็นไม่ได้ยินเหตุการณ์ที่อยู่ตรงหน้า
กลับเป็นเสิ่นเหวินตั้นข้าหลวงหลิงโจวที่มีสีหน้าไม่สู้ดี
หลิงชวนไม่ได้โต้แย้ง เพราะตนนั่งผิดตำแหน่งจริงๆ ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ข้อเท็จจริงก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า
แต่ในขณะที่เขากำลังจะลุกขึ้น จางอี๋เยว่์ที่อยู่ข้างๆ กลับกดไหล่เขาไว้ เขาแววตาเจือโทสะ จ้องอวี๋จื้อเม่าแล้วกล่าวว่า “เจ้าเป็นตัวอะไร? พี่น้องข้าจะนั่งที่ไหน ต้องให้เจ้ามาสั่งสอน?”