“สวี่จือไป๋ เจ้าอย่าได้โอหัง ข้าจะมาประมือกับเจ้า!”
ฟ่านฉีซานคำรามด้วยความโกรธ กระตุ้นม้าพุ่งตรงเข้าใส่สวี่จือไป๋ กระบองหมาป่าหนักอึ้งในมือพัดพาเสียงลมหวีดหวิว ฟาดลงกลางศีรษะอีกฝ่าย
สวี่จือไป๋แววตาเย็นชา ไม่หลบหลีก ยกทวนจันทร์เสี้ยวขึ้นรับ ใบมีดทวนสกัดกระบองหมาป่าที่เปี่ยมพลังสังหารไว้อย่างแม่นยำ
“เคร้ง!”
เสียงโลหะกระทบกันดังก้องกังวาน อาวุธหนักทั้งสองปะทะกลางอากาศอย่างรุนแรง ประกายไฟเจิดจ้าเป็นทางยาว แรงสะท้อนมหาศาลทำให้ร่างทั้งคู่เซไปพร้อมกัน ม้าศึกไขว้ผ่านกันไป
ฟ่านฉีซานสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย นึกไม่ถึงว่าสวี่จือไป๋วัยใกล้ห้าสิบพละกำลังยังน่าตกใจถึงเพียงนี้ สามารถรับการโจมตีเต็มกำลังของตนได้เช่นนี้ จึงเก็บความประมาท วกม้ากลับมาสู้ใหม่ กระบองหมาป่ากวาดตามแนวขวาง มุ่งตรงลำตัวคู่ต่อสู้
สวี่จือไป๋ปฏิกิริยารวดเร็วปานสายฟ้า ร่างเอนไปข้างหลังทันที เกือบแนบติดหลังม้า หลีกเลี่ยงการกวาดอันดุดันนี้ได้อย่างหวุดหวิด ในเวลาเดียวกัน ทวนในมือประหนึ่งมังกรดุร้ายที่ซุ่มอยู่ พุ่งจู่โจมปานฟ้าแลบ แทงตรงจุดเปิดหน้าอกฟ่านฉีซาน
ฟ่านฉีซานตกใจยิ่ง ไม่คิดว่าคู่ต่อสู้จับจังหวะได้แม่นยำถึงเพียงนี้ ตอนนี้กระบวนท่าเก่า ไม่อาจถอยกลับมาตั้งรับ ต้องเสี่ยงเอื้อมมือออกไป บีบรั้งกระบอกทวนไว้แน่น พร้อมกับอาศัยแรงเบี่ยงตัว หลบปลายทวนได้อย่างฉิวเฉียด
“หึ!”
สวี่จือไป๋แค่นเสียงเย็น ข้อมือบิดแรง ทวนหมุนติ้วทันใด ฟ่านฉีซานรู้สึกเพียงฝ่ามือเจ็บเสียดแทง ถูกบิดเนื้อหนังฉีกหลุดเป็นชิ้นโตทันที เลือดสดไหลโชก
ทั้งคู่ดึงระยะห่างอีกครั้ง ฟ่านฉีซานรวดเร็วฉวยแพรผืนหนาจากซอกคอ พันมือที่เนื้อเละไว้มั่วซั่ว ดวงตาลุกโพลงด้วยไฟแค้น อยากจับสวี่จือไป๋กินทั้งหนังอย่างกับเป็นๆ