ภายในค่ายใหญ่ อ๋องอันมีสีหน้าวิตกกังวล ราวกับมดบนกระทะร้อน เดินไปมาในกระโจม
"ท่านอาจารย์ ท่านมิใช่สาบานหนักหนาว่า กองทัพติ้งโจวของสวี่จือไป๋หิวโหยจนไร้แรงชูดาบแล้วหรือ เหตุใดเวลาผ่านไปนานปานนี้ การต่อสู้ยังไม่เห็นผลแพ้ชนะ" อ๋องอันอดรนทนไม่ไหว หยุดฝีเท้า น้ำเสียงเจือความร้อนรนชัดเจน
บัณฑิตหนุ่มแวบแววตาอันยากจะสังเกตผ่านความรำคาญ แต่บนใบหน้ายังคงรักษาความเคารพ ตอบอย่างสงบ "อ๋อง สวี่จือไป๋ใต้บังคับบัญชามีกองทัพนับหมื่น ต่อให้ฆ่าหมูนับหมื่นตัว ก็ย่อมต้องใช้เวลา เชิญวางพระทัย ศึกนี้ไม่มีทางพลิกโผน!"
แม้บัณฑิตจะพูดหนักแน่น แต่ในใจอ๋องอันยังคงร้อนรน เสียงโห่ร้องฆ่าฟันจากนอกกระโจมสะเทือนฟ้าดิน หาใช่เสียงเชือดเฉือนด้านเดียว ทว่าชัดเจนว่าสองฝ่ายกำลังต่อสู้ดุเดือด
สิ่งนี้ทำให้เขายิ่งร้อนใจดั่งไฟเผา ยิ่งศึกยืดเยื้อนานเท่าใด ความสูญเสียของเขาก็ยิ่งมากเท่านั้น หากต้องแลกติ้งโจวด้วยชัยชนะอันเลือดโชก กองกำลังหัวกะทิกว่าหมื่นนายที่เขาทุ่มเททรัพย์สินทั้งหมดสร้างขึ้นมาจะเหลือสักเท่าใด เมื่อถึงเวลานั้นจะเอาอะไรไปวางแผนขยายดินแดน
ทันใดนั้น เสียงระเบิดดังสนั่นหลายระลอกดังขึ้นจากนอกกระโจม ปะปนกับเสียงฝีเท้าม้าอันหนักแน่น แม้แต่พื้นดินยังสั่นสะเทือนเล็กน้อย อ๋องอันใจเต้นรัว ร้องถามออกไปอย่างลนลาน "ด้านนอกเกิดเรื่องอันใด"
ทหารคนสนิทนายหนึ่งกลิ้งคลานเข้ามาในกระโจมใหญ่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก "ทูลอ๋อง! แ-แย่แล้ว! หลิงชวน...หลิงชวนนำกองทหารม้าสังหารมาจากด้านหลัง บัดนี้ตีทะลวงแนวป้องกันชั้นนอกมาถึงกระโจมบัญชาการกลางแล้ว!"
"อะไรนะ!" อ๋องอันได้ฟัง ใบหน้าซีดเผือดในพริบตา ความหวาดกลัวเย็นเยียบพุ่งสู่ศีรษะ