เมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาเยือนชัดเจน ตู้โยวก็เบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เลือดบนใบหน้าซีดจางราวกับถูกสูบออก สองริมฝีปากขยับเล็กน้อย กว่าครึ่งค่อนวันจึงเปล่งเสียงสั่นพร่าออกมา: "หลิงชวน... เหตุใดจึงเป็นเจ้า?"
ผู้ที่ก้าวลงมาจากรถม้าอย่างมั่นคงนั้น หาใช่ข้าหลวงหยางเค่อที่เขาคาดการณ์ไว้ไม่ ทว่าคือหลิงชวน รองแม่ทัพแห่งอวิ๋นโจว ซึ่งเมื่อรุ่งเช้ายังเคลื่อนขบวนโอ่อ่าออกจากประตูทิศใต้ไปอย่างเปิดเผย
การปรากฏตัวของหลิงชวนมิเพียงทำให้ตู้โยวอกสั่นขวัญหนีจนแทบสิ้นสติ แม้แต่หลินจ้านและองครักษ์ที่รอดตายจากคมดาบทั้งปวงก็ยังตาค้างอ้าปากค้าง เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
"ท่านแม่ทัพหลิง ใต้เท้าข้าหลวงเล่า?" หลินจ้านข่มความเจ็บเสียดแทงกลางอกไว้แน่น น้ำเสียงเจือความร้อนรนและเป็นห่วง
"วางใจเถิด ใต้เท้าหยางปลอดภัยดี!" สายตาของหลิงชวนกวาดผ่านเสื้อเกราะเปื้อนเลือดของหลินจ้าน แม้น้ำเสียงจะเรียบเฉย แต่กลับแฝงไว้ซึ่งพลังอันน่าเชื่อถือ
คำกล่าวนี้ทำให้หัวใจที่แขวนไว้บนเส้นด้ายของหลินจ้านและเหล่านายทหารที่เหลืออยู่คลายลงได้บ้าง แต่พริบตาต่อมาก็พลันหดเกร็งขึ้นอีกครั้งเพราะยังอยู่ในวงล้อมของศัตรู
ทว่าหลิงชวนกลับมีสีหน้าราบเรียบประหนึ่งว่าเกาทัณฑ์อันเยือกเย็นและแสงดาบรอบกายเป็นเพียงฉากลวงตา
"อย่าได้ตื่นตระหนกไป!" เขากล่าวด้วยน้ำเสียงสงบ "ในเมื่อข้าอยู่ที่นี่แล้ว พวกมันก็จะไม่มีใครหนีรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!"
ยามนี้ตู้โยวฟื้นจากความตกตะลึงเมื่อครู่แล้ว การปรากฏตัวของหลิงชวนแม้จะทำให้แผนการทั้งหมดของเขาปั่นป่วน แต่เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็ไร้หนทางถอยหลัง ดวงตาฉายแววเด็ดเดี่ยวอย่างบ้าคลั่ง วันนี้เขาจักต้องกำจัดทั้งหลิงชวนและหยางเค่อให้สิ้น มิฉะนั้นผู้ที่ต้องตายก็คือตัวเขาเอง!