"เจ้าหนุ่มพูดจาแหนบแนมเสียจริง ยังว่าตูเว่ยกระจ้อยร่อยอีก เจ้าใช้เวลาไม่ถึงครึ่งปี จากทหารชั้นผู้น้อยไต่เต้าขึ้นเป็นตูเว่ย นี่มองทั้งราชวงศ์ นอกจากคุณงามความดีที่ช่วยเหลือองค์ฮ่องเต้เพียงไม่กี่ครั้ง ก็มีแต่เจ้าที่ไต่เต้าเร็วที่สุดแล้ว!" เยี่ยซือเจินชี้นิ้วมาที่เขาเอ่ย
เยี่ยซือเจินจิบน้ำชาอึกหนึ่ง มองหลิงชวนแล้วถามว่า "ราชโองการจากราชสำนักมาถึงแล้ว บำเหน็จรางวัลแก่เหล่าทหารที่ทำคุณงามความดี ครั้งนี้ที่โดดเด่นที่สุดก็คือเจ้าและกองทัพอวิ๋นโจวใต้บังคับบัญชาของเจ้า เจ้ามีความคิดเห็นอย่างไรหรือไม่?"
หลิงชวนยิ้ม "ข้าจะมีความคิดเห็นอะไรได้? สุดแล้วแต่แม่ทัพใหญ่ตัดสิน!"
"ข้าจะบอกความในให้เจ้ารู้ ว่าแม่ทัพระดับขั้นห้าอย่างไรเจ้าก็หนีไม่พ้น และตอนนี้ตำแหน่งว่างก็มีอยู่ไม่น้อย!" เยี่ยซือเจินค่อยๆ วางถ้วยชาลง กล่าวว่า "หลานโจวถูกรังอสรพิษโจมตี นอกจากแม่ทัพใหญ่สวี่มู่โจวแล้ว ยังมีแม่ทัพอีกสิบเอ็ดนายถูกลอบสังหารเสียชีวิต ครานี้จะต้องย้ายกำลังทหารเข้ามาเติมเต็มตำแหน่งว่างในหลานโจวอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้!"
"ตำแหน่งแม่ทัพใหญ่นั้นเจ้าอย่าได้คิดเลย เพราะมีโอกาสสูงมากจะเป็นของซ่งจิ่ง! แต่ตำแหน่งอื่นๆ นั้น ตอนนี้ยังไม่ได้กำหนดตัวคน!"
ฟังถึงตรงนี้ หลิงชวนกลับรู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง เพราะเพิ่งจะทำให้อำเภออวิ๋นหลานเริ่มเป็นหลักเป็นฐาน การต้มเหล้า ทอผ้า และกิจการอื่นๆ เพิ่งจะเข้าที่เข้าทาง หากต้องโยกย้ายอีกก็เป็นเรื่องวุ่นวาย
ที่สำคัญที่สุดคือ อำเภออวิ๋นหลานมีเหมืองเหล็ก ซึ่งมอบเงื่อนไขอันยอดเยี่ยมให้เขาหลอมสร้างยุทธภัณฑ์ หากถูกย้ายออกจากอำเภออวิ๋นหลาน ชั่วระยะเวลาหนึ่งจะไปหาเหมืองเหล็กจากที่ใด?
ต่อให้ใช้เงินตราซื้อหาได้ แต่เงินตราที่ต้องใช้ก็ไม่ใช่จำนวนน้อยๆ